Ωχ ένα τρολ!

Γράφει ο Κώστας Εφήμερος*

Δηλαδή όχι μόνο ένα τρολ, τουλάχιστον 43 λογαριασμοί που βρωμίζουν το ThePressProject με σχόλια βουτηγμένα στο μίσος, στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό προέρχονται περιέργως (όχι και τόσο) από δύο IP. Ψιλά γράμματα θα μου πείτε… Ή μήπως όχι;

ep1458510972

Πριν λίγες ημέρες μια συντονισμένη πολλαπλή αναφορά στο Paypal κατόρθωσε να προκαλέσει το κλείδωμα του λογαριασμού μας ανακόπτοντας έτσι ένα κύμα δωρεών που προκάλεσε αυτό το κείμενο . 204 ήταν οι δωρεές που δεν έκανε δεκτές το σύστημα τις πρώτες 48 ώρες. Όταν ο περιορισμός μετά από 5 ημέρες άρθηκε οι δωρεές που έγιναν ήταν 9. Έτσι λειτουργεί η ανθρώπινη φύση. Το αποτέλεσμα της κίνησης αυτών των ανθρώπων ήταν να χάσουμε μια σημαντική υποστήριξη και επιπλέον να δεσμευτεί (ακόμα και σήμερα) ένα ποσό που είναι απολύτως απαραίτητο για τη μισθοδοσία.

Ποιοί είναι λοιπόν αυτοί που σκέφτηκαν μέσα σε διάστημα 20 λεπτών να κάνουν τόσες πολλές αναφορές δηλώνοντας ότι δήθεν ο λογαριασμός του PayPal χρησιμοποιείται από κάποιον που δεν έχει σχέση με το TPP; Προφανώς ήταν κάποιοι που δεν μας συμπαθούν πολύ… Συνέχεια ανάγνωσης «Ωχ ένα τρολ!»

Advertisements

Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες

CeBlBBvW8AAjMoC
Με αφορμή την επίσκεψη Barack Obama, βλέπω εικόνες από την (πραγματική) Κούβα. Αν αφαιρέσεις τα παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους, εκπληκτικά ίδια εικόνα με την Αλβανία του ’80. Εκπληκτικά ίδια. Μόνο που σε μας, δεν υπήρχε απολύτως καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία και τα πάντα άνηκαν στο κόμμα.
Δεν ξέρω, αν αυτό που νιώθω, βλέποντας τις εικόνες, είναι νοσταλγία ή αν τρέμω από τις μνήμες. Ίσως και τα δυο. Όχι. Τίποτα δε νοσταλγώ από αυτό που πέρασα, εγώ και όλοι όσοι ζήσαμε σε εκείνη την κόλαση που μας την παρουσίασαν ως «δικτατορία του προλεταριάτου», αλλά οι σκέψεις πάνε αυτόματα στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που στα 14, ξεκίνησα να γράφω ποιήματα. Τότε που όλα τα ποιήματα, ακόμα και αυτά που έγραφε ένα παιδί 14 ετών, έπρεπε να περάσουν από έλεγχο. Αναγκαστικά έπρεπε να μιλάνε για «τις κατακτήσεις του Κόμματος με τα μαθήματα του Ηγέτη μας, ως μπούσουλα».
Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό, για σήμερα διότι τότε δεν ήταν καθόλου τέτοιο: Μερικά από τα ποιήματα που έγραφα, δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Η Φωνή της Νεολαίας». Υπήρχαν τρεις εφημερίδες, που κυκλοφορούσαν σε όλη στη χώρα: Μία του Κόμματος, μια της Νεολαίας (του) και ένα των «Συνδικάτων». Κάθε νομός μετά, είχε συνήθως και μια τοπική εφημερίδα. Αλλά όλες ήταν προπαγανδιστικά όργανα του καθεστώτος.
Ήταν αρχές του ’84. Θα ερχόταν το τοπικό συνεργείο της Κρατικής Τηλεόρασης στο σχολείο μας, 1η Λυκείου εγώ τότε, και θα με ρωτούσε «από που αντλώ την έμπνευση για να γράφω;».  Παιδί από την επαρχία, έγραψε ποιήματα και διαβάστηκαν σε όλη τη χώρα. Μεγάλο «κατόρθωμα». Και ο καθηγητής της λογοτεχνίας, για να είναι σίγουρος για αυτό που θα πω, για να μην έχει και ο ίδιος τίποτα μπλεξίματα, μου έκανε την ίδια μέρα, κάνα μισάωρο ιδιαίτερα. «Τα γράφω, εμπνευσμένος από τα μαθήματα του συντρόφου Enver και τις οδηγίες του Κόμματος», ήταν το σημείο κλειδί.
Ήρθε το συνεργείο. Τα είπα «νεράκι». Αυτά που μου είπε ο καθηγητής.  Αλλά ήθελαν κι άλλο. Είπα ο,τι ήθελαν. «Αυθόρμητα». Αν και στην πραγματικότητα, τα έγραφα για την πρώτη κοπέλα που είχα ερωτευτεί στη μέχρι τότε ζωή μου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες»

Να μείνετε στον τόπο σας…

10394517_10208893770644102_4104757994010802518_n

Ο Μανσούρ ήταν γιατρός στη Συρία.
Καρδιοχειρουργός στο Children’s University Hospital
Ειδικός στην παιδική καρδιοχειρουργική. Παντρεμένος με τη Ζιφά είχε αποκτήσει δύο παιδιά τον Άσαντ σήμερα 22 ετών που σπουδάζει στην Αγγλία οικονομικά και τον Μοχάμεντ που τελειώνει φέτος και αυτός ιατρική στο Χρόνιγκεν της Ολλανδίας.
Τον Μανσούρ τον γνώρισα στο Χρόνιγκεν πριν από τρία χρόνια, όταν από τους πρώτους, μαζί με τη σύζυγό του εγκατάλειψε την πατρίδα του.
Χτες τον πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνει και τον άκουσα να κλαίει. Κατάλαβα ότι δεν ήταν σε θέση να μιλήσει και του είπα νε με πάρει εκείνος όταν αισθανθεί καλά.
Σε μισή ώρα με πήρε αλλά πάλι κλαίγοντας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Να μείνετε στον τόπο σας…»

Ακόμα ακούω το κλάμα του παιδιού μου…

Silhouette of refugees and barbed wire

Νύχτα. Προσπαθώντας να ανέβουμε το σκληροτράχηλο και «αφιλόξενο» βουνό. Μετά να κατέβουμε το βουνό. Στο μυαλό να έρχονται ιστορίες ανθρώπων που τους έφαγαν τα αγρίμια και τα αρπακτικά. Δεν έφτασαν ποτέ. Δεν επέστρεψαν ποτέ.

Λίγο ακόμα και φτάσαμε. Κι όμως, είμαστε ακόμα τόσο μακριά. Κανένα φως. Καμιά φωνή. Μόνο η νύχτα κι εμείς. Να κρατάμε εναλλάξ την πέντε μηνών κόρη μας στα χέρια. Να βαραίνει όλο και περισσότερο και να πιστεύω ότι θα λιποθυμήσω από το βάρος. Ακόμα λίγο. Προορισμός η Ελλάδα, Προορισμός, τότε, ένα άγνωστο μέρος που θα γινόταν η πραγματική μας πατρίδα.
Ακόμα και τώρα, υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι ακούω το κλάμα της. Κι ας είναι 22 στα 23. Κι ας ζει και εργάζεται πια στο Άμστερνταμ. Κι ας έχω τρία παιδιά συνολικά. Κι ας ζω πια ο ίδιος στη Σουηδία. Κι ας ζω με άνεση. Δύσκολα να ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Δεν θα ξεχάσω.
Ακούω ακόμα το κλάμα της. Νιώθω να «σκίζει» το στήθος και την ψυχή μου, όταν διαβάζω ότι «η Αλβανία δεν θα ανοίξει τα σύνορα για τους πρόσφυγες».
Λίγο χώμα στον τάφο της μητέρας μου. Ένα βουβό αντίο πάνω στο φέρετρο του πατέρα. Ούτε αυτά τα απλά μπόρεσα να κάνω, λόγω μετανάστευσης.
Γιατί, Edi Rama, με κάνεις να ντρέπομαι από το παρελθόν μου;

Γυναίκα άφησε το παιδί της στην Μεταναστευτική Υπηρεσία και εξαφανίστηκε

1687328_1200_675

Ήταν λίγο μετά τις 15:00 τοπική ώρα, όταν στην Μεταναστευτική Υπηρεσία της πόλης Norrköping στη Σουηδία, εμφανίστηκε μια νέα γυναίκα, με ένα βρέφος στην αγκαλιά. Το άφησε σε ένα δωμάτιο αναμονής και ζήτησε από έναν άνδρα της υπηρεσίας φύλαξης, να τον προσέχει για λίγο, επειδή «θα πάω στην τουαλέτα», όπως του είπε.

Περνώντας τα λεπτά και αφού η γυναίκα δεν εμφανιζόταν, άρχισε η αναζήτηση. Ωστόσο, η γυναίκα είχε εξαφανιστεί. Οι υπάλληλοι  της Υπηρεσίας Μετανάστευσης, ενημέρωσαν αμέσως την αστυνομία και της Υπηρεσίες Πρόνοιας.

Στο παιδί βρέθηκε πάνω του ένα σημείωμα στα γαλλικά, στο οποίο έγραφε, «βοηθήστε εμένα και τα αδέλφια μου».

Για την ώρα, ουδείς γνωρίζει που βρίσκονται τα αδέλφια του βρέφους και ποια η μητέρα του.

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που έπεσε η τυραννία

rrezimi-i-bustit-te-enver-hoxhes-905x450

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που ο αλβανικός λαός, σκότωσε τον φόβο. Η μέρα που ο «αλάνθαστος ηγέτης», έπεφτε με κρότο στα μάρμαρα που τον είχαν ανεβάσει. Η μέρα που θα άλλαζε για πάντα, τη μοίρα ενός λαού που είχε ζήσει επί 45 χρόνια, την πιο στυγερή δικτατορία της Ευρώπης, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πτώση του ανδριάντα του Enver Hoxha στα Τίρανα, υπήρξε πολύ περισσότερο από μια συμβολική κίνηση.
Το δυστύχημα, όμως, είναι πως μερικοί από αυτούς που τον υπηρέτησαν πιστά, ανέλαβαν αμέσως μετά την εξουσία, παριστάνοντας τους δημοκράτες. Και ο αλβανικός λαός, που λαχταρούσε τόσο πολύ τη Δημοκρατία, τους εμπιστεύτηκε. Το ’97, «γεύτηκε» τα αποτελέσματα.
25 χρόνια μετά, αν και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα πάντα άλλαξαν, πολλά τα περισσότερα δεν είναι ίδια. Εκτός μερικών φαντασμάτων του τότε καθεστώτος, που παραμένουν στην κεντρική πολιτική σκηνή.