Οι σκατόψυχοι…

«Κωλοζωόφιλοι, νοιάζεστε τα σκυλιά κι όχι τους ανθρώπους» είπε ο σκατόψυχος και κλώτσησε το κουτάβι. «Παλιοκομούνια, νοιάζεστε για τα προσφυγάκια κι όχι για τα ελληνάκια» είπε ο σκατόψυχος και πούλησε 5 ευρώ το ροδάκινο στο παιδάκι της Ειδομένης.

vlaka-fasista

Σκατοψυχιά. Συγγνώμη αλλά ‘πολιτικώς ορθή’ χαρακτηρισμός δεν μου βγαίνει. Σκα-το-ψυ-χιά. Σκατόψυχοι άνθρωποι – με έμφαση στο ‘σκατόψυχοι’ κι όχι στο ‘άνθρωποι’. Αυτοί που φαντασιώνονται για τον συνάνθρωπό τους ‘κακό ψόφο’ και ‘καρκίνο’. Αυτοί που σε καταριούνται. Αυτοί που σε μισούν.

Αυτοί που ζουν, τρέφονται κι αναπνέουν μέσα απ’ την δική σου απελπισία. Μέσα από τον δικό σου πόνο. Αυτοί που δεν περπατάνε: Έρπουν. Έρπουν μέσα στην βία, την σκληρότητα, στην κακοποίηση.

Οι σκατόψυχοι. Ζουν ανάμεσά μας. Καταπίνουν τον αέρα μας. Κουνάνε το δάχτυλο. Κι ανάθεμα αν οι ίδιοι ποτέ έχουνε κάνει μια καλή πράξη στη ζωή τους. Ανάθεμα αν οι ίδιοι έχουν δώσει ένα πακέτο μακαρόνια στον Έλληνα – εγώ σου λέω – άνεργο. Ανάθεμα αν οι ίδιοι ποτέ έχουν σκεπάσει με μια κουβέρτα τον Έλληνα – εγώ σου λέω – άστεγο. Ανάθεμα κι αν έχουν βάλει ένα τσουκάλι στη φωτιά για τον Έλληνα – εγώ σου λέω – γείτονα. Αν έχουν χαρίσει ένα παιχνίδι στο Ελληνάκι – εγώ σου λέω – του ισογείου.

Οι σκατόψυχοι. Κρίνουν τι κάνεις, πως το κάνεις, γιατί το κάνεις και κυρίως για ΠΟΙΟΝ το κάνεις. Γιατί η μόνη αποδεκτή ομάδα που χρήζει συνδρομής είναι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κι αυτούς μόνον όταν τους βοηθάς εσύ. Εσύ, όχι εκείνοι.

Ποτέ εκείνοι.Σκατοψυχιά:«Νοιάζεστε τα σκυλιά κι όχι τους ανθρώπους».Λες και το ένα αποκλείει το άλλο. Λες κι εδώ δεν είναι απλά μαθηματικά: Ο άνθρωπος που θα αγκαλιάσει το αδέσποτακι, θα νοιαστεί και τον συνάνθρωπο. Ο άλλος που θα βασανίσει ένα κουτάβι, θα χτυπήσει και τον αδύναμο.

Γιατί όλοι αυτοί είναι ΚΑΙ θρασύδειλοι. Χέστηδες. Χτυπάνε παιδιά, χτυπάνε ηλικιωμένους, χτυπάνε άτομα με κινητικά ή νοητικά προβλήματα.

Χτυπάνε, κακοποιούν, βιάζουν όποιον τους παίρνει και γλείφουν όποιον δεν τους παίρνει. Τον οποίον καταριούνται πίσω απ’ την πλάτη του. Να ψοφήσει από καρκίνο – κλασική διαχρονική αξία σαν το ταγιέρ Σανέλ.Τελικά, όποιος ‘ρωτούσε για την ποιότητα’ αυτή η κρίση του έδωσε την απάντηση. Μια κρίση που ξεσκαρτάρισε συμπεριφορές και χαρακτήρες. Μια κρίση που έβγαλε προς τα έξω τον καλύτερο και τον χειρότερο εαυτό μας.

Απ’ τη μια μεριά, άνθρωποι που τους χαίρεσαι, απ’ την άλλη, ανθρωπάκια και τα φτύνεις. Καθάρματα με σφιχτά χείλη, μάτια σχισμές, χέρια γροθιές και την κατάρα στην κωλότσεπη.Επί προσωπικού: Αλλιώς μου τα ‘πανε κι άλλα μου τάξανε. Νόμιζα πως τα χρόνια θα με προικίσουν με τις αρετές της ανοχής, της υπομονής, της κατανόησης. Αντί γι’ αυτό, μου ‘κατσε το εντελώς αντίθετο: Θυμώνω πιο πολύ. Δεν έχω πια ούτε ανοχές, ούτε αντοχές με τον σκατόψυχο. Να διάολο να πάει και στα τσακίδια.

Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω. Ούτε ψόφο θα του…ευχηθώ – ούτε με καρκίνο θα τον καταραστώ. Τόση τοξικότητα στη ζωή μου δεν την αντέχω, δεν την θέλω – και συνεπώς δεν την επιλέγω.Άρα τι κάνουμε; Άρα συνεχίζουμε, μάγκες. Συνεχίζουμε κανονικά και ψύχραιμα. Έτσι για να τους σπάσουμε τα νεύρα, ρε γαμώτο.

Συνεχίζουμε να είμαστε εθελοντές. Συνεχίζουμε να στηρίζουμε όποιον μας έχει ανάγκη. Τον Έλληνα, τον ξένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, την κακοποιημένη γυναίκα, τον ανήμπορο ηλικιωμένο, το χτυπημένο παιδί, το βασανισμένο ζώο…Είμαστε εδώ, είμαστε εκεί, είμαστε παντού, είμαστε όπου μπορούμε, είμαστε όσο αντέχουμε, είμαστε όσο μας βαστάν τα πόδια μας, τα κότσια μας, η τσέπη μας κι η καρδιά μας.

Είμαστε παρόντες. Και σε όποιον αρέσουμε, γατάκια…

*Έλενα Ακρίτα για Τα Νέα

 

 

 

 

 

Μία από τις χειρότερες ιστορίες ρατσισμού στην Ελλάδα

Μαρία Λούκα- Φωτογραφίες: Αλ. Κάτσης*

Τον Ουαλίντ τον ήξερα μέσα από μια φωτογραφία. Εκείνη τη φρικτή εικόνα που έκανε το γύρω του κόσμου μια μέρα του Νοεμβρίου το 2012. Ήταν πεσμένος  σ’ ένα δέντρο με μια αλυσίδα στο λαιμό, σε ημιλιπόθυμη κατάσταση και με το πρόσωπο του παραμορφωμένο από τα χτυπήματα.

Πέρασε 1,5 χρόνος από εκείνο το Σάββατο που ζήτησε τα δεδουλευμένα του από το αφεντικό του και βρέθηκε αλυσοδεμένος επί ώρες σ’ ένα στάβλο να τον βασανίζουν, να τον απειλούν και να τον προσβάλλουν τέσσερα άτομα μαζί διασκεδάζοντας. «Σε έχω δέσει όπως δένουν τις καμήλες στην Αίγυπτο», «Είναι η τελευταία σου μέρα, θα σε θάψω εκεί που είσαι» του έλεγαν. Δύσκολο να το χωρέσει το μυαλό σου. Εύκολα όμως βρέθηκαν εκείνοι οι δικαστικοί λειτουργοί που άφησαν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους τους δράστες. Την Τρίτη ο Ουαλίντ έφυγε πάλι απογοητευμένος από το δικαστήριο του Πειραιά. Η δίκη πήρε για δεύτερη φορά αναβολή. Θα πρέπει να περιμένει ξανά μέχρι τις 10 Ιουνίου… Συνέχεια ανάγνωσης «Μία από τις χειρότερες ιστορίες ρατσισμού στην Ελλάδα»

Γόβα, μαλλί, διαγραφή

αρχείο λήψηςΞέρουμε τι μάρκα παπούτσια φοράει ο Πάρις Κουκουλόπουλος ή ο Αδωνης Γεωργιάδης; Φυσικά όχι. Ουδείς ασχολείται με τα υποδήματά τους_ παρεκτός αν πρόκειται για τα παλιά τους τα παπούτσια όπου γράφουν τον ελληνικό λαό. Με τις γυναίκες είναι αλλιώς. Ξέρουμε τι μάρκα είναι η γόβα και πόσους πόντους είναι το τακούνι. Με τη Θεοδώρα Τζάκρη οι Laboutin απέκτησαν άλλη αξία. Πολιτική αξία. Η αισθητική, η τιμή των υποδημάτων και των ενδυμάτων της βουλευτού Πέλλας σχολιάζονται περισσότερο από την απόφασή της να υπερψηφίσει την πρόταση μομφής που κατέθεσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πολιτικός κόσμος ασχολείται με καττύματα. Στο παρελθόν είχε γίνει μέγα ζήτημα με δήθεν σπατάλες της Αννας Διαμαντοπούλου. Δημοσιεύτηκε η απόδειξη αγοράς από κατάστημα του Κολωνακίου για να αποδειχτεί ότι επρόκειτο για συνωνυμία με άσχετη πελάτισσα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι η πρώην υπουργός Παιδείας ήταν ανάμεσα στους πρώτους που αντέδρασαν στα σεξιστικά σχόλια που ακολούθησαν τη διαγραφή της βουλευτού που διαφοροποιήθηκε από το ΠαΣοΚ. Σχολίασε η Διαμαντοπούλου: «Η στάση της Τζάκρη να κριθεί πολιτικά και όχι με τις ανεπίτρεπτες κάθε είδους (και σεξιστικές) επιθέσεις εναντίον της». Συνέχεια ανάγνωσης «Γόβα, μαλλί, διαγραφή»

Η Ελλάδα που κρατάει μαχαίρι

Ξέρω, δεν είναι καθόλου ωραία φωτογραφία. Όταν την είδα ο ίδιος, πάγωσα. Είναι το πρόσωπο ενός παιδιού δεκατεσσάρων ετών (14) από το Αφγανιστάν. Ζει μόνος του στην Ελλάδα, μιας και δεν κατάφερε να φύγει με τη μητέρα και τον αδελφό του στην Ελβετία. Τον χαράκωσαν στο πρόσωπο «Έλληνες πατριώτες», την επόμενη του Πάσχα, με ένα σπασμένο μπουκάλι μπύρας.

Η Ελλάδα των δικών του ονείρων και της οικογένειάς του, κρατάει μαχαίρι. Και διψάει για αίμα. Και όταν τον συνάντησε, του έδειξε όλη την «φιλοξενία και την ευγένεια» που ζήτησε σήμερα ο πρωθυπουργός να δείξουμε στους ξένους. Άλλα όχι και σε όλους τους ξένους, φαντάζομαι. Σε μερικούς, που δεν έχουν λεφτά για τουρισμό, αυτό που δείχνουμε μας το δείχνει η φωτογραφία του μικρού παιδιού.

Ντροπή σε όλους μας.
metanastis

Η φώτο από την Εφημερίδα των Συντακτών

Και η Μανωλάδα είναι ελληνική

ago--2-thumb-largeΓια την Μανωλάδα ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Και θα συνεχίσουμε να συζητάμε ακόμα λίγο. Όσο διαρκούν και τα θαύματα σε μας. Ούτε είναι η πρώτη φορά. Εδώ και 20 χρόνια, με διαφορετικούς ντόπιους πρωταγωνιστές και μετανάστες θύματα, η περιοχή έχει γίνει συνώνυμο της σύγχρονης δουλείας στην Ελλάδα. Το ξέρουμε. Αλλά κάθε φορά που προκύπτει κάποιο τέτοιο γεγονός, μετά τις πρώτες δηλώσεις αγανάκτησης που καταδικάζουν τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται», η ένοχη σιωπή μας παίρνει τη θέση της δικαιοσύνης.

Αυτή τη φορά, η απαίτηση μεταναστών να πληρωθούν δεδουλευμένα έξι μηνών, αντιμετωπίστηκε με καραμπίνες, στέλνοντας στα νοσοκομεία γύρω στους τριάντα. Άλλοι κρύφτηκαν από τον φόβο. Παλαιότερα, εκτός από βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς, το «μενού» περιελάμβανε και «κάρφωμα» στην αστυνομία για αποφυγή πληρωμής. Ως είθισται, και αυτή τη φορά, μετά την επίθεση, έγιναν οι καθιερωμένες δηλώσεις. Η πολιτεία «δεν θα επιτρέψει τέτοια φαινόμενα στο μέλλον», το αρμόδιο υπουργείο «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο» ενώ η δικαιοσύνη «θα ρίξει άπλετο φως». Ακόμα και η «χρυσή αυγή» «καταδίκασε τη βία» αλλά παράλληλα απαίτησε «άμεση απέλαση όλων των λαθρομεταναστών». Ο Δήμαρχος είπε ότι η περιοχή «είναι μαγεμένη(!) και πανέμορφη και πρέπει να τη διαφυλάξουμε» ενώ παραγωγοί μίλησαν για «μεμονωμένο αλλά κατακριτέο γεγονός». Απόπειρα δολοφονίας 200 ατόμων, όπως και να το δεις, είναι… κατακριτέο γεγονός. Πρωθυπουργός και Πρόεδρος Δημοκρατίας, δεν βρέθηκαν εύκαιροι να κάνουν δήλωση. Όλα λοιπόν μοιάζουν, για άλλη μια φορά, μαγικά και μαγεμένα, όπως θα έλεγε ο δήμαρχος. Συνέχεια ανάγνωσης «Και η Μανωλάδα είναι ελληνική»

Μανωλάδα είναι όλη η Ελλάδα

fraoules600Τουλάχιστον 34 οι μετανάστες από το Μπαγκλαντές στα νοσοκομεία, μετά τους πυροβολισμούς που δέχθηκαν από τους επιστάτες στα χωράφια με φράουλες στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας, επειδή ζήτησαν τα λεφτά της εργασίας τους.
Όσες φορές και αν το διαβάσεις, όσες φορές και αν το ακούσεις, όσες φορές κι αν το γράψεις ο νους δυσκολεύεται να το χωράει.

Μιλάμε για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για το έτος 2013. Μιλάμε για την εποχή που, λόγω της οικονομικής κρίσης, χιλιάδες νέοι Έλληνες, μεταναστεύουν προς την Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία τον Καναδά κλπ. Ταυτόχρονα, όμως, μιλάμε για τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα, που έχει στη Βουλή της μέλη μιας ναζιστικής οργάνωσης, που δεν κρύβουν ούτε τις καταβολές τους, ούτε τα πιστεύω τους, ούτε τα σχέδιά τους. Από αυτή την άποψη, το περιστατικό αυτό, δεν είναι ούτε «κεραυνός εν αιθρία», ούτε και μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένο περιστατικό. Το θέμα,όμως, είναι κάπως διαφορετικό. Η ίδια η επίσημη πολιτεία, τα όργανα του επίσημου ελληνικού κράτους, μέρα μεσημέρι και μπροστά στα μάτια όλων, συλλαμβάνουν πολίτες στο δρόμο, με μόνο κριτήριο το χρώμα του δέρματος.   Μέθοδοι που θυμίζουν έντονα απαρτχάιντ, εφαρμόζονται εδώ και καιρό στην Ελλάδα, χωρίς να «ιδρώνει» το αυτή κανενός.  Συνέχεια ανάγνωσης «Μανωλάδα είναι όλη η Ελλάδα»