Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες

CeBlBBvW8AAjMoC
Με αφορμή την επίσκεψη Barack Obama, βλέπω εικόνες από την (πραγματική) Κούβα. Αν αφαιρέσεις τα παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους, εκπληκτικά ίδια εικόνα με την Αλβανία του ’80. Εκπληκτικά ίδια. Μόνο που σε μας, δεν υπήρχε απολύτως καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία και τα πάντα άνηκαν στο κόμμα.
Δεν ξέρω, αν αυτό που νιώθω, βλέποντας τις εικόνες, είναι νοσταλγία ή αν τρέμω από τις μνήμες. Ίσως και τα δυο. Όχι. Τίποτα δε νοσταλγώ από αυτό που πέρασα, εγώ και όλοι όσοι ζήσαμε σε εκείνη την κόλαση που μας την παρουσίασαν ως «δικτατορία του προλεταριάτου», αλλά οι σκέψεις πάνε αυτόματα στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που στα 14, ξεκίνησα να γράφω ποιήματα. Τότε που όλα τα ποιήματα, ακόμα και αυτά που έγραφε ένα παιδί 14 ετών, έπρεπε να περάσουν από έλεγχο. Αναγκαστικά έπρεπε να μιλάνε για «τις κατακτήσεις του Κόμματος με τα μαθήματα του Ηγέτη μας, ως μπούσουλα».
Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό, για σήμερα διότι τότε δεν ήταν καθόλου τέτοιο: Μερικά από τα ποιήματα που έγραφα, δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Η Φωνή της Νεολαίας». Υπήρχαν τρεις εφημερίδες, που κυκλοφορούσαν σε όλη στη χώρα: Μία του Κόμματος, μια της Νεολαίας (του) και ένα των «Συνδικάτων». Κάθε νομός μετά, είχε συνήθως και μια τοπική εφημερίδα. Αλλά όλες ήταν προπαγανδιστικά όργανα του καθεστώτος.
Ήταν αρχές του ’84. Θα ερχόταν το τοπικό συνεργείο της Κρατικής Τηλεόρασης στο σχολείο μας, 1η Λυκείου εγώ τότε, και θα με ρωτούσε «από που αντλώ την έμπνευση για να γράφω;».  Παιδί από την επαρχία, έγραψε ποιήματα και διαβάστηκαν σε όλη τη χώρα. Μεγάλο «κατόρθωμα». Και ο καθηγητής της λογοτεχνίας, για να είναι σίγουρος για αυτό που θα πω, για να μην έχει και ο ίδιος τίποτα μπλεξίματα, μου έκανε την ίδια μέρα, κάνα μισάωρο ιδιαίτερα. «Τα γράφω, εμπνευσμένος από τα μαθήματα του συντρόφου Enver και τις οδηγίες του Κόμματος», ήταν το σημείο κλειδί.
Ήρθε το συνεργείο. Τα είπα «νεράκι». Αυτά που μου είπε ο καθηγητής.  Αλλά ήθελαν κι άλλο. Είπα ο,τι ήθελαν. «Αυθόρμητα». Αν και στην πραγματικότητα, τα έγραφα για την πρώτη κοπέλα που είχα ερωτευτεί στη μέχρι τότε ζωή μου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες»

Advertisements

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που έπεσε η τυραννία

rrezimi-i-bustit-te-enver-hoxhes-905x450

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που ο αλβανικός λαός, σκότωσε τον φόβο. Η μέρα που ο «αλάνθαστος ηγέτης», έπεφτε με κρότο στα μάρμαρα που τον είχαν ανεβάσει. Η μέρα που θα άλλαζε για πάντα, τη μοίρα ενός λαού που είχε ζήσει επί 45 χρόνια, την πιο στυγερή δικτατορία της Ευρώπης, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πτώση του ανδριάντα του Enver Hoxha στα Τίρανα, υπήρξε πολύ περισσότερο από μια συμβολική κίνηση.
Το δυστύχημα, όμως, είναι πως μερικοί από αυτούς που τον υπηρέτησαν πιστά, ανέλαβαν αμέσως μετά την εξουσία, παριστάνοντας τους δημοκράτες. Και ο αλβανικός λαός, που λαχταρούσε τόσο πολύ τη Δημοκρατία, τους εμπιστεύτηκε. Το ’97, «γεύτηκε» τα αποτελέσματα.
25 χρόνια μετά, αν και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα πάντα άλλαξαν, πολλά τα περισσότερα δεν είναι ίδια. Εκτός μερικών φαντασμάτων του τότε καθεστώτος, που παραμένουν στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Ίσως, το καλύτερο άρθρο που γράφτηκε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη

2014042210522284

Του Ιωάννη Ιωαννίδη*

Αγαπητέ κύριε Μητσοτάκη, αγαπητέ Κυριάκο, ως παλιός συμμαθητής και ασήμαντος απλός πολίτης θέλω δημόσια να σας δώσω συγχαρητήρια και για την εκλογή στην ηγεσία της ΝΔ και γιατί πληροφορήθηκα ότι έχετε το καλύτερο βιογραφικό της χώρας. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ίσως είμαι στενόμυαλος, αλλά φοβάμαι ότι όλα τα κόμματα βλάπτουν τη Συρία το ίδιο, όπως έγραφε και ο Καβάφης πολύ πριν η Ελλάδα γίνει Συρία.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ίσως, το καλύτερο άρθρο που γράφτηκε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη»

Ντροπή! Αλλά για ποιόν;

tv-kanalia

[…]Το πρώτο που πρέπει να έχετε στο μυαλό σας, είναι ότι δεν είστε μόνιμοι, τα υπουργεία δεν ανήκουν σε σας, ανήκουν στον ελληνικό λαό… Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη δεν αντιστοιχεί στο δικό μας αξιακό πλαίσιο και δεν θα γίνει αποδεκτή. Δεν έχετε χρόνο. Σε έξι μήνες θα πρέπει να έχετε παρουσιάσει αναλυτικό απολογισμό των επιτευγμάτων και του έργου του χαρτοφυλακίου σας και με βάση αυτό θα κριθείτε. Τέλος, να σταματήσετε άμεσα τις συνεχείς εμφανίσεις στις τηλεοράσεις. Σας επέλεξα για υπουργούς για να λύνετε τα προβλήματα του λαού όχι για να κάνετε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Υπάρχουν άλλοι γι’ αυτό. […]

Τα παραπάνω, είναι απόσπασμα από τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της παρούσας κυβέρνησης, στις 25 Σεπτεμβρίου 2015. Λόγια που είχαν ακουστεί εξαιρετικά θετικά και ελπιδοφόρα. Διότι, αν κάτι χαρακτηρίζει τους υπουργούς των τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η καλή τους σχέση- μέχρι εξαρτήσεως, θα έλεγε κανείς- με τις τηλεοπτικές κάμερες και τις πρωινές εκπομπές. Συνέχεια ανάγνωσης «Ντροπή! Αλλά για ποιόν;»

Οταν πέθανε ο Πατερούλης

agohoxha2-thumb-large

Σαν σήμερα, στις 16 Οκτωβρίου 1908, γεννήθηκε ο Enver Hoxha. Που έμελλε να γίνει ο δικτάτορας της Αλβανίας, την οποία κυβέρνησε με πρωτοφανή αγριότητα και αυταρχισμό, για 40 ολόκληρα χρόνια. Την ημέρα που πέθανε, στις 15 Απριλίου 1985, σχεδόν ολόκληρο το έθνος, τον έκλαψε ως τον απόλυτο ηγέτη και θεώρησε ότι ο θάνατός του ισοδυναμούσε με την απόλυτη καταστροφή. Μας είχε πείσει – γιατί, ως μαθητής της 1ης Λυκείου, είχα πάρει μέρος στο πένθος κι εγώ- ότι μετά από εκείνον, υπήρχε μόνο το χάος. Για αυτή την ημέρα, έχω γράψει μερικά λόγια, πριν 5 χρόνια.
Ευτυχώς (για εμάς που ζούσαμε στην Αλβανία της παντοκρατορίας του) τα πράγματα άλλαξαν. Ευτυχώς, επίσης οι λαοί δεν χρειάζονται «σωτήρες» αλλά κυβερνήτες που θα τους υπηρετούν.
Δυστυχώς, όμως, ελάχιστοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται έτσι την εξουσία. Οι περισσότεροι, άσχετα με το πώς την καταλαμβάνουν, την μεταχειρίζονται ως λάφυρο.

Το παρακάτω κείμενο, το έγραψα στις 12 Απριλίου 2010, στο Protagon:  Συνέχεια ανάγνωσης «Οταν πέθανε ο Πατερούλης»

Οι «λαθρέμποροι» της πολιτικής

kos11_0Τον γνωρίζουμε χρόνια. Τον πληρώνουμε αδρά, εξάλλου, ως εκπρόσωπο του λαού. Τον γνωρίσαμε καλύτερα, στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών. Τότε, που μαζί με τον συνάδελφό του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, τις διέσυρε ξεδιάντροπα, τις διαπόμπευσε με μεθόδους μεσαίωνα, μέχρι που η μία από αυτές, αναγκάστηκε σε αυτοκτονία. Και συνεχίζει ακάθεκτος. Από τότε που έχασε την υπουργική καρέκλα, δεν κρατάει καν τα προσχήματα κι έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο χυδαίους ρατσιστές του ελληνικού Κοινοβουλίου. Και αν στο δημόσιο του λόγο, μπορεί και να ελίσσεται κάπως – βέβαια, δεν ξεχνάμε ότι αποκάλεσε τη χρυσή αυγή, «κίνημα που κάνει ακτιβισμό»- στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφήνει να αποκαλυφθεί πλήρως η πολιτική του «ξετσιπωσιά».

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «λαθρέμποροι» της πολιτικής»

Τον Σουλτάνο και τα μάτια σας…

Πήγε ο Erdogan στην Αλβανία.Τιμές του αποδόθηκαν. Μεγάλες τιμές. Και καλά κάνανε, φυσικά. Υποσχέθηκε μάλιστα και πράγματα. Αρκετά πράγματα. Θα χρηματοδοτήσει την ανέγερση ενός (ακόμα) μεγάλου τζαμιού στα Τίρανα. Μια χαρά. Και την αναπαλαίωση 26 διατηρητέων κατοικιών στο Αργυρόκαστρο, πόλη που έχει κηρυχθεί από την UNESCO ως «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς». Θαυμάσια. Και γενικά υποσχέθηκε ένα δισεκατομμύριο δολάρια επενδύσεις. Κι αυτό καλό. Η χώρα έχει ανάγκη από επενδύσεις. Αλλά, ως Σουλτάνος, έχει και απαιτήσεις.

presidenti-nishani-presidenti-erdoan-2

Πρώτη φανερή απαίτηση: Να θεωρηθούν οι επιχειρήσεις του (εχθρού του)  Φετχουλάχ Γκουλέν, ως επικίνδυνα. Για μας, είπε, είναι τρομοκράτης. Θέλετε στη χώρα σας σχολεία που χρηματοδοτεί ένας τρομοκράτης; Άρα, μέσες άκρες τους είπε, κλείστε τα για να τα έχουμε καλά. Πάει αυτό. Σουλτάνος (έχει πιεστεί ότι) είναι, ο,τι θέλει (νομίζει ότι μπορεί να λέει και να) κάνει.

Όταν τον υποδέχθηκε ο Πρόεδρος της Αλβανίας (μια «μούμια» του Μπερίσα που απλώς αναπνέει), έκαναν δηλώσεις μπροστά σε προτομή του Gjergj Kastrioti Skeënderbej, Εθνικού Ήρωα της Αλβανίας. Αλλά έγινε ήρωας επειδή πολέμησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τον (τότε) Σουλτάνο. Και ο σημερινός Σουλτάνος, δεν τα γουστάρει πολύ αυτά. Δεν θέλει να κάνει παρέα με ενοχλητικούς τύπους.  Μερίμνησε η «μούμια» να μη δυσαρεστηθεί. Όταν μαζεύτηκε η ηγεσία της χώρας για να τον βραβεύσει – στην Αλβανία γενικά βραβεύουν χωρίς φειδώ -, ο ήρωας, ξαφνικά εξαφανίστηκε από την αίθουσα. Μπορεί να μην το απαίτησε ο Σουλτάνος αλλά…   κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε. Σουλτάνος είναι. Ξέρεις πώς θα αντιδράσει. Σιωπή. Υποταγή. Το Σουλτάνο και τα μάτια σας. Στην τελική, πόσα τζαμιά έχει κάνει ο Skenderbej για να σταθεί δίπλα σε έναν Erdogan;