Συγκλονιστικό γράμμα στους γονείς του, από συνδιοργανωτή του #παραιτηθείτε

13524413_10153534856336400_5565448549924623936_n

Advertisements

Οι σκατόψυχοι…

«Κωλοζωόφιλοι, νοιάζεστε τα σκυλιά κι όχι τους ανθρώπους» είπε ο σκατόψυχος και κλώτσησε το κουτάβι. «Παλιοκομούνια, νοιάζεστε για τα προσφυγάκια κι όχι για τα ελληνάκια» είπε ο σκατόψυχος και πούλησε 5 ευρώ το ροδάκινο στο παιδάκι της Ειδομένης.

vlaka-fasista

Σκατοψυχιά. Συγγνώμη αλλά ‘πολιτικώς ορθή’ χαρακτηρισμός δεν μου βγαίνει. Σκα-το-ψυ-χιά. Σκατόψυχοι άνθρωποι – με έμφαση στο ‘σκατόψυχοι’ κι όχι στο ‘άνθρωποι’. Αυτοί που φαντασιώνονται για τον συνάνθρωπό τους ‘κακό ψόφο’ και ‘καρκίνο’. Αυτοί που σε καταριούνται. Αυτοί που σε μισούν.

Αυτοί που ζουν, τρέφονται κι αναπνέουν μέσα απ’ την δική σου απελπισία. Μέσα από τον δικό σου πόνο. Αυτοί που δεν περπατάνε: Έρπουν. Έρπουν μέσα στην βία, την σκληρότητα, στην κακοποίηση.

Οι σκατόψυχοι. Ζουν ανάμεσά μας. Καταπίνουν τον αέρα μας. Κουνάνε το δάχτυλο. Κι ανάθεμα αν οι ίδιοι ποτέ έχουνε κάνει μια καλή πράξη στη ζωή τους. Ανάθεμα αν οι ίδιοι έχουν δώσει ένα πακέτο μακαρόνια στον Έλληνα – εγώ σου λέω – άνεργο. Ανάθεμα αν οι ίδιοι ποτέ έχουν σκεπάσει με μια κουβέρτα τον Έλληνα – εγώ σου λέω – άστεγο. Ανάθεμα κι αν έχουν βάλει ένα τσουκάλι στη φωτιά για τον Έλληνα – εγώ σου λέω – γείτονα. Αν έχουν χαρίσει ένα παιχνίδι στο Ελληνάκι – εγώ σου λέω – του ισογείου.

Οι σκατόψυχοι. Κρίνουν τι κάνεις, πως το κάνεις, γιατί το κάνεις και κυρίως για ΠΟΙΟΝ το κάνεις. Γιατί η μόνη αποδεκτή ομάδα που χρήζει συνδρομής είναι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κι αυτούς μόνον όταν τους βοηθάς εσύ. Εσύ, όχι εκείνοι.

Ποτέ εκείνοι.Σκατοψυχιά:«Νοιάζεστε τα σκυλιά κι όχι τους ανθρώπους».Λες και το ένα αποκλείει το άλλο. Λες κι εδώ δεν είναι απλά μαθηματικά: Ο άνθρωπος που θα αγκαλιάσει το αδέσποτακι, θα νοιαστεί και τον συνάνθρωπο. Ο άλλος που θα βασανίσει ένα κουτάβι, θα χτυπήσει και τον αδύναμο.

Γιατί όλοι αυτοί είναι ΚΑΙ θρασύδειλοι. Χέστηδες. Χτυπάνε παιδιά, χτυπάνε ηλικιωμένους, χτυπάνε άτομα με κινητικά ή νοητικά προβλήματα.

Χτυπάνε, κακοποιούν, βιάζουν όποιον τους παίρνει και γλείφουν όποιον δεν τους παίρνει. Τον οποίον καταριούνται πίσω απ’ την πλάτη του. Να ψοφήσει από καρκίνο – κλασική διαχρονική αξία σαν το ταγιέρ Σανέλ.Τελικά, όποιος ‘ρωτούσε για την ποιότητα’ αυτή η κρίση του έδωσε την απάντηση. Μια κρίση που ξεσκαρτάρισε συμπεριφορές και χαρακτήρες. Μια κρίση που έβγαλε προς τα έξω τον καλύτερο και τον χειρότερο εαυτό μας.

Απ’ τη μια μεριά, άνθρωποι που τους χαίρεσαι, απ’ την άλλη, ανθρωπάκια και τα φτύνεις. Καθάρματα με σφιχτά χείλη, μάτια σχισμές, χέρια γροθιές και την κατάρα στην κωλότσεπη.Επί προσωπικού: Αλλιώς μου τα ‘πανε κι άλλα μου τάξανε. Νόμιζα πως τα χρόνια θα με προικίσουν με τις αρετές της ανοχής, της υπομονής, της κατανόησης. Αντί γι’ αυτό, μου ‘κατσε το εντελώς αντίθετο: Θυμώνω πιο πολύ. Δεν έχω πια ούτε ανοχές, ούτε αντοχές με τον σκατόψυχο. Να διάολο να πάει και στα τσακίδια.

Αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα ασχοληθώ παραπάνω. Ούτε ψόφο θα του…ευχηθώ – ούτε με καρκίνο θα τον καταραστώ. Τόση τοξικότητα στη ζωή μου δεν την αντέχω, δεν την θέλω – και συνεπώς δεν την επιλέγω.Άρα τι κάνουμε; Άρα συνεχίζουμε, μάγκες. Συνεχίζουμε κανονικά και ψύχραιμα. Έτσι για να τους σπάσουμε τα νεύρα, ρε γαμώτο.

Συνεχίζουμε να είμαστε εθελοντές. Συνεχίζουμε να στηρίζουμε όποιον μας έχει ανάγκη. Τον Έλληνα, τον ξένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, την κακοποιημένη γυναίκα, τον ανήμπορο ηλικιωμένο, το χτυπημένο παιδί, το βασανισμένο ζώο…Είμαστε εδώ, είμαστε εκεί, είμαστε παντού, είμαστε όπου μπορούμε, είμαστε όσο αντέχουμε, είμαστε όσο μας βαστάν τα πόδια μας, τα κότσια μας, η τσέπη μας κι η καρδιά μας.

Είμαστε παρόντες. Και σε όποιον αρέσουμε, γατάκια…

*Έλενα Ακρίτα για Τα Νέα

 

 

 

 

 

Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες

CeBlBBvW8AAjMoC
Με αφορμή την επίσκεψη Barack Obama, βλέπω εικόνες από την (πραγματική) Κούβα. Αν αφαιρέσεις τα παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους, εκπληκτικά ίδια εικόνα με την Αλβανία του ’80. Εκπληκτικά ίδια. Μόνο που σε μας, δεν υπήρχε απολύτως καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία και τα πάντα άνηκαν στο κόμμα.
Δεν ξέρω, αν αυτό που νιώθω, βλέποντας τις εικόνες, είναι νοσταλγία ή αν τρέμω από τις μνήμες. Ίσως και τα δυο. Όχι. Τίποτα δε νοσταλγώ από αυτό που πέρασα, εγώ και όλοι όσοι ζήσαμε σε εκείνη την κόλαση που μας την παρουσίασαν ως «δικτατορία του προλεταριάτου», αλλά οι σκέψεις πάνε αυτόματα στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που στα 14, ξεκίνησα να γράφω ποιήματα. Τότε που όλα τα ποιήματα, ακόμα και αυτά που έγραφε ένα παιδί 14 ετών, έπρεπε να περάσουν από έλεγχο. Αναγκαστικά έπρεπε να μιλάνε για «τις κατακτήσεις του Κόμματος με τα μαθήματα του Ηγέτη μας, ως μπούσουλα».
Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό, για σήμερα διότι τότε δεν ήταν καθόλου τέτοιο: Μερικά από τα ποιήματα που έγραφα, δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Η Φωνή της Νεολαίας». Υπήρχαν τρεις εφημερίδες, που κυκλοφορούσαν σε όλη στη χώρα: Μία του Κόμματος, μια της Νεολαίας (του) και ένα των «Συνδικάτων». Κάθε νομός μετά, είχε συνήθως και μια τοπική εφημερίδα. Αλλά όλες ήταν προπαγανδιστικά όργανα του καθεστώτος.
Ήταν αρχές του ’84. Θα ερχόταν το τοπικό συνεργείο της Κρατικής Τηλεόρασης στο σχολείο μας, 1η Λυκείου εγώ τότε, και θα με ρωτούσε «από που αντλώ την έμπνευση για να γράφω;».  Παιδί από την επαρχία, έγραψε ποιήματα και διαβάστηκαν σε όλη τη χώρα. Μεγάλο «κατόρθωμα». Και ο καθηγητής της λογοτεχνίας, για να είναι σίγουρος για αυτό που θα πω, για να μην έχει και ο ίδιος τίποτα μπλεξίματα, μου έκανε την ίδια μέρα, κάνα μισάωρο ιδιαίτερα. «Τα γράφω, εμπνευσμένος από τα μαθήματα του συντρόφου Enver και τις οδηγίες του Κόμματος», ήταν το σημείο κλειδί.
Ήρθε το συνεργείο. Τα είπα «νεράκι». Αυτά που μου είπε ο καθηγητής.  Αλλά ήθελαν κι άλλο. Είπα ο,τι ήθελαν. «Αυθόρμητα». Αν και στην πραγματικότητα, τα έγραφα για την πρώτη κοπέλα που είχα ερωτευτεί στη μέχρι τότε ζωή μου.

Συνέχεια

Ακόμα ακούω το κλάμα του παιδιού μου…

Silhouette of refugees and barbed wire

Νύχτα. Προσπαθώντας να ανέβουμε το σκληροτράχηλο και «αφιλόξενο» βουνό. Μετά να κατέβουμε το βουνό. Στο μυαλό να έρχονται ιστορίες ανθρώπων που τους έφαγαν τα αγρίμια και τα αρπακτικά. Δεν έφτασαν ποτέ. Δεν επέστρεψαν ποτέ.

Λίγο ακόμα και φτάσαμε. Κι όμως, είμαστε ακόμα τόσο μακριά. Κανένα φως. Καμιά φωνή. Μόνο η νύχτα κι εμείς. Να κρατάμε εναλλάξ την πέντε μηνών κόρη μας στα χέρια. Να βαραίνει όλο και περισσότερο και να πιστεύω ότι θα λιποθυμήσω από το βάρος. Ακόμα λίγο. Προορισμός η Ελλάδα, Προορισμός, τότε, ένα άγνωστο μέρος που θα γινόταν η πραγματική μας πατρίδα.
Ακόμα και τώρα, υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι ακούω το κλάμα της. Κι ας είναι 22 στα 23. Κι ας ζει και εργάζεται πια στο Άμστερνταμ. Κι ας έχω τρία παιδιά συνολικά. Κι ας ζω πια ο ίδιος στη Σουηδία. Κι ας ζω με άνεση. Δύσκολα να ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Δεν θα ξεχάσω.
Ακούω ακόμα το κλάμα της. Νιώθω να «σκίζει» το στήθος και την ψυχή μου, όταν διαβάζω ότι «η Αλβανία δεν θα ανοίξει τα σύνορα για τους πρόσφυγες».
Λίγο χώμα στον τάφο της μητέρας μου. Ένα βουβό αντίο πάνω στο φέρετρο του πατέρα. Ούτε αυτά τα απλά μπόρεσα να κάνω, λόγω μετανάστευσης.
Γιατί, Edi Rama, με κάνεις να ντρέπομαι από το παρελθόν μου;

Γυναίκα άφησε το παιδί της στην Μεταναστευτική Υπηρεσία και εξαφανίστηκε

1687328_1200_675

Ήταν λίγο μετά τις 15:00 τοπική ώρα, όταν στην Μεταναστευτική Υπηρεσία της πόλης Norrköping στη Σουηδία, εμφανίστηκε μια νέα γυναίκα, με ένα βρέφος στην αγκαλιά. Το άφησε σε ένα δωμάτιο αναμονής και ζήτησε από έναν άνδρα της υπηρεσίας φύλαξης, να τον προσέχει για λίγο, επειδή «θα πάω στην τουαλέτα», όπως του είπε.

Περνώντας τα λεπτά και αφού η γυναίκα δεν εμφανιζόταν, άρχισε η αναζήτηση. Ωστόσο, η γυναίκα είχε εξαφανιστεί. Οι υπάλληλοι  της Υπηρεσίας Μετανάστευσης, ενημέρωσαν αμέσως την αστυνομία και της Υπηρεσίες Πρόνοιας.

Στο παιδί βρέθηκε πάνω του ένα σημείωμα στα γαλλικά, στο οποίο έγραφε, «βοηθήστε εμένα και τα αδέλφια μου».

Για την ώρα, ουδείς γνωρίζει που βρίσκονται τα αδέλφια του βρέφους και ποια η μητέρα του.

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που έπεσε η τυραννία

rrezimi-i-bustit-te-enver-hoxhes-905x450

20 Φεβρουαρίου 1991. Η μέρα που ο αλβανικός λαός, σκότωσε τον φόβο. Η μέρα που ο «αλάνθαστος ηγέτης», έπεφτε με κρότο στα μάρμαρα που τον είχαν ανεβάσει. Η μέρα που θα άλλαζε για πάντα, τη μοίρα ενός λαού που είχε ζήσει επί 45 χρόνια, την πιο στυγερή δικτατορία της Ευρώπης, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η πτώση του ανδριάντα του Enver Hoxha στα Τίρανα, υπήρξε πολύ περισσότερο από μια συμβολική κίνηση.
Το δυστύχημα, όμως, είναι πως μερικοί από αυτούς που τον υπηρέτησαν πιστά, ανέλαβαν αμέσως μετά την εξουσία, παριστάνοντας τους δημοκράτες. Και ο αλβανικός λαός, που λαχταρούσε τόσο πολύ τη Δημοκρατία, τους εμπιστεύτηκε. Το ’97, «γεύτηκε» τα αποτελέσματα.
25 χρόνια μετά, αν και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα πάντα άλλαξαν, πολλά τα περισσότερα δεν είναι ίδια. Εκτός μερικών φαντασμάτων του τότε καθεστώτος, που παραμένουν στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Λούφα και Χρυσή Αυγή

ÓõãêÝíôñùóç ïðáäþí ôçò

Στο περιθώριο των σημαντικών πολιτικών εξελίξεων ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της δίκης για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Το δικαστήριο του Κορυδαλλού έχει ήδη συνεδριάσει 14 φορές, αλλά ακόμα δεν έχει μπει στην ουσία της υπόθεσης, κάτι που αναμένεται να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο, με την επανέναρξη της διαδικασίας.

Σε όλο αυτό το διάστημα η Χρυσή Αυγή έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στη φυσική απουσία των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης από το δικαστήριο, αλλά στην παντελή έλλειψη της όποιας δημόσιας πρωτοβουλίας της «τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας». Η δράση της περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους κάποιων γραφείων και σε εικονικές εξορμήσεις διανομής των εντύπων της. Συνέχεια

Οι «ανήθικοι» Έλληνες και η «ηθική» Σώτη

11407231_10206074505995472_3869536058839357093_nΣε συνέντευξή της στην ολλανδική εφημερίδα, de Volkskrant, στις 8 Ιουνίου, η συγγραφέας και γνωστή περσόνα, Σώτη Τριανταφύλλου, ούτε λίγο ούτε πολύ, «αποκαλύπτει» στην υπόλοιπη Ευρώπη πως οι Έλληνες, όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες -εκτός, φαντάζομαι της Σώτης- «δεν έχουν ηθική εργασίας». Την ώρα, μάλιστα, που κάνει τη μεγάλη «αποκάλυψη», κρατάει στο στόμα ένα μεγάλο πούρο. Ως ντεκόρ της ηθικής της, θαρρώ, και της ανηθικότητας όλων των άλλων.

Αναρωτιέμαι μετά από αυτό, τι παραπάνω λένε για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες στο σύνολό τους, οι πιο χυδαίοι ρατσιστές της Ευρώπης; Πόσο περισσότερο τους συκοφαντούν; Πόσο περισσότερο τους λασπολογούν; Μα, πόσο ίδιοι τελικά τούτοι οι ρατσιστές; Όποια γλώσσα κι αν μιλούν, όποιο διαβατήριο κι αν κουβαλούν.

*Η φώτο της εφημερίδας, είναι από τον Αναστάσιο Περράκη, έλληνα επιστήμονα που ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. 

*Το έγραψα για το Altsantiri

Κύριε Γιάννη Πανούση, είστε στη θέση σας; Μια (ακόμα) ιστορία ντροπής

ΜΙΡΕΛΑ ΛΟΠΕΖ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Σε καφκικό εφιάλτη, με πολύ ρατσισμό και αυθαιρεσία, έμελλε να εξελιχθεί μια καθημερινή διαδρομή με το τρόλεϊ για τη Μιρέλα Λόπεζ, που κατέληξε δεμένη χειροπόδαρα στο κρατητήριο του Α.Τ. Καλλίπολης στον Πειραιά για… ένα εισιτήριο!

Η Μιρέλα κατάγεται από το Περού, πολιτογραφημένη Ελληνίδα, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, εργαζόμενη στην καθαριότητα στον Δήμο Π. Φαλήρου και εθελόντρια σε δομές αλληλεγγύης, καταγγέλλει στην «Α» της Κυριακής τα όσα πέρασε στις 7 Φεβρουαρίου.

Προσαγωγή για… 1,20 ευρώ

Όλα ξεκίνησαν όταν η Μιρέλα μαζί με την πεντάχρονη κόρη της επιβιβάστηκε στο τρόλεϊ της γραμμής Φάληρο – Δραπετσώνα. «Είχα εισιτήριο, που όμως είχε λήξει λίγη ώρα πριν, γιατί καθυστέρησε η γραμμή» διευκρινίζει. Επρόκειτο, μάλιστα, να ανανεώσει την κάρτα απεριορίστων διαδρομών την ίδια μέρα. Όταν μπήκαν οι τρεις ελεγκτές -μόνο σε δύο αναφέρεται η αναφορά των αστυνομικών- προσπάθησε να τους εξηγήσει. Η απάντηση που έλαβε ήταν «στ’ αρχίδια μου».

Ωστόσο, σημειώνει ότι προθυμοποιήθηκε να της κόψουν κλήση και να πληρώσει το πρόστιμο στα κεντρικά της ΕΘΕΛ. «Θέλουμε μετρητά», της απάντησαν. Ακόμη και τότε ζήτησε να τη συνοδεύσει ένας εκ των ελεγκτών σε ΑΤΜ για να σηκώσει λεφτά. Μάταια. Στην προσπάθειά της να μιλήσει στον άλλον ελεγκτή, της έκλεισαν τον δρόμο. Τότε αυτός κάλεσε την αστυνομία λέγοντας πως τους έχει χτυπήσει μια «ξένη» με την πατερίτσα της και τους εξυβρίζει. Σημειώνεται ότι θα πήγαινε για φυσιοθεραπείες λόγω μηνίσκου, ενώ έχει και πρόβλημα με την καρδιά της. Συνέχεια

Ελικόπτερο και περιπολικά αντί συμμαθητών, σε παιδικό πάρτι

Ξημερώματα 8ης Φεβρουαρίου ο μικρός Glenn που πάσχει από αυτισμό ξύπνησε με ανυπομονησία. Εκλεινε τα 6 και θα τα γιόρταζε με ένα μεγάλο πάρτι, στο σπίτι του, μαζί με τους συμμαθητές του. Ωστόσο κανένα από τα 16 παιδιά της τάξης του δεν ήρθε.
a-527_19

«Από τη στιγμή που ο γιος μου ξύπνησε με ρωτούσε συνέχεια πόσα λεπτά έχουν μείνει ακόμα μέχρι να φανούν οι φίλοι του» δήλωσε η 25χρονη μητέρα, προσθέτοντας ότι ο γιος της δάκρυσε,  όταν έμαθε ότι κανένας τους τελικά δεν θα έρθει.

a-3_7

Η Ashlee Buratti για να εκφράσει την αγανάκτηση της έγραψε στο Facebook και ανέβασε ένα σχόλιο σε σελίδα με τα τοπικά νέα της πόλης στην οποία είναι εγγεγραμμένοι περισσότεροι από 10.000 κάτοικοι. Συνέχεια

Σπίτι σε πρόσφυγα συμμαθητή, εξασφάλισαν παιδιά Δημοτικού

Yeal1Λίγες μέρες πριν, η Υπηρεσία Μετανάστευσης, αποφάσισε ότι μια οικογένεια προσφύγων από τη Συρία, έπρεπε να αφήσει το κέντρο φιλοξενίας στο Halmstad και να εγκατασταθεί σε ένα ξεχωριστό σπίτι, σε μια μικρή κοινότητα, περίπου 50 χιλιόμετρα έξω από την πόλη Fakenberg στη νότια Σουηδία.

Τα παιδιά ενός Δημοτικού Σχολείου, όταν επέστρεψαν τη Δευτέρα από εβδομάδα διακοπών που υπάρχει αυτή την εποχή, το λεγόμενο Sportlov, διαπίστωσαν ο Yeal, παιδί της συγκεκριμένης οικογένειας, έλειπε και ενημερώθηκαν ότι έχει φύγει και δεν θα επιστρέψει πια πίσω. «Δεν πρόλαβε να χαιρετήσει τους συμμαθητές του και εκείνοι, δεν μπορούσαν να καταλάβουν, γιατί έπρεπε να διακόψει το σχολείο με αυτό τον τρόπο» είπε η διευθύντρια. Την επόμενη, πατέρας ενός μαθητή, έλαβε ένα sms από το μικρό Yeal, με τη φράση «βοηθήστε με». Παρέδωσε το μήνυμα στη Διευθύντρια και εκείνη, αφού ήρθε σε επαφή με την οικογένεια, έμαθε πως το παιδί ακόμα δεν είχε εγγραφεί σε άλλο σχολείο και ότι το σημείο που ήταν το σπίτι – λόγω των πολύ μεγάλων αποστάσεων ανάμεσα σε πληθυσμιακά κέντρα της Σουηδίας-  δεν τους εξυπηρετούσε ούτε για βασικές ανάγκες, επειδή, εκτός από σχολείο, ούτε κατάστημα υπήρχε σε κοντινή απόσταση για να αγοράσουn τρόφιμα κι έπρεπε να ταξιδέψουν αρκετά για τις αγορές. Συνέχεια

Διεγράφη ως ανίκανος από Ιατρικό Σύλλογο Μ. Βρετανίας, διατηρεί ιατρείο στην Ελλάδα

Ο Δρ. Νίκος Παπανικολάου, γνωστός ως μαιευτήρας – γυναικολόγος και ουρογυναικολόγος, διεγράφη απο τον Ιατρικό Σύλλογο Αγγλίας στις 8 Μαϊου 2013, με την αιτιολογία της «αδυναμίας άσκησης επαγγέλματος».

English

Ο γυναικολόγος Νίκος Παπανικολάου διεγράφη απο τον Ι.Σ. Αγγλίας

«Η άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος απο τον Δρ Παπανικολάου έπεσε σε σοβαρό βαθμό κάτω απ’το αναμενόμενο επίπεδο σε αρκετές περιπτώσεις.

Το Συμβούλιο βρήκε πως υπήρξε επαναλαμβανόμενα κακή διαχείρηση περιστατικών, ότι δεν υπάρχει πιθανότητα για αποκατάσταση και επανεκπαίδευση των χειρουργικών ικανοτήτων του γιατρού, και πως υπάρχει συνεχώς η πιθανότητα έκθεσης ασθενών σε κίνδυνο.»

Η απόφαση-καταπέλτης εκδόθηκε έπειτα απο την εξέταση οχτώ συνολικά καταγγελιών που έγιναν απο ασθενείς και συγγενείς ασθενών εις βάρος του Δρ Παπανικολάου στο Γενικό Ιατρικό Συμβούλιο (GMC) της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ ο εν λόγω γυναικολόγος ήταν υπο επιτήρηση απο τον Οκτώβριο του 2008.

Μάλιστα το νοσοκομείο Basingstoke του Essex, στο οποίο ο ίδιος ο Δρ Παπανικολάου δηλώνει πως είναι τ. Επίτιμος Διευθυντής, υποστήριξε πως επικοινώνησε αμέσως με τους νέους εργοδότες του γιατρού προκειμένου να ενημερώσει για τις αμφιβολίες που υπήρχαν ως προς κάποιες πτυχές της δουλειάς του.

Σήμερα ο Δρ Παπανικολάου βρίσκεται στην Ελλάδα, όπου και διατηρεί ιατρείο στη Θεσσαλονίκη, ενώ συνεργάζεται με πληθώρα κλινικών της Ελλάδας και της Κύπρου, όπως δηλώνει ο ίδιος… Συνέχεια

Σώρρας: Κομπογιαννίτης και ρατσιστής

“Ο Γρηγορόπουλος ζει, ήταν ψέμα ο θάνατος του”, ισχυρίζεται ο… “τρισεκατομμυριούχος” Αρτέμης Σώρρας! 

Του Τάκη Θεωδόρου 

timthumbΠέρα από τη σφαίρα της φαντασίας και της σαχλαμάρας, τα τελευταία δύο χρόνια έχει οργανωθεί ένα άκρως ρατσιστικό  κίνημα, αμφιβόλου προέλευσης και σκοπιμότητας, με επίκεντρο έναν “τρισεκατομμυριούχο επενδυτή” από την Πάτρα, που φιλοδοξεί να σώσει την Ελλάδα, αν και ο ίδιος είναι ανεπάγγελτος και δε διαθέτει έστω μία επιχείρηση που να έχει επιβιώσει.

Ιδεολογικά η “οργάνωση” αυτή έχει εξελιχθεί σε μια προσωπολατρική ομάδα, που ως κύρια αιχμή της χρησιμοποιεί το φυλετικό μίσος των στελεχών της, στα πρότυπα της χιτλερικής προπαγάνδας. Τα μηνύματα μίσους αναμεταδίδονται σχεδόν μονότονα από “συνεργαζόμενους” ραδιοσταθμούς, αρκετές φορές την εβδομάδα και σε συνεχή επανάληψη, για να γίνει η αναγκαία πλύση εγκεφάλου στα εκκολαπτόμενα στελέχη. Σε αυτές τις εκπομπές αναλύονται τραγικά και άθλια στη σύλληψη τους σενάρια, που ξεκινούν από θεωρίες συνωμοσίας και καταλήγουν τις περισσότερες φορές σε φυλετικές διακρίσεις και όξυνση παθών κατά συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων. Πρόσφατα για παράδειγμα, υπήρξε αμφισβήτηση της Ελληνικότητας των Ελλήνων της Βορείου Ελλάδας (http://www.youtube.com/watch?v=xBnRlEvEK48). Συνέχεια

Ο Κωστόπουλος και η ντροπή μας

1460205_10202516649419242_1253290279_nΓια ένα χρέος περίπου 350.000 € στο ΙΚΑ, ο Πέτρος Κωστόπουλος, κλήθηκε από την εισαγγελία να δώσει εξηγήσεις. Κλήθηκε λέω διότι οι φωτογραφίες τον έδειχναν με ελεύθερα τα χέρια. Μου άρεσε η εικόνα. Αν κάτι σιχαίνομαι, είναι ο εξευτελισμός του ανθρώπου από άνθρωπο με αυτό τον τρόπο. Σιχαίνομαι τις φυλακές, αν και αναγνωρίζω πως ακόμα δεν υπάρχει πιο ανθρώπινος τρόπος για να σωφρονιστούν οι παραβάτες του νόμου. Σωφρονίζουν όμως οι φυλακές; Άλλο Μεγάλο ερώτημα κι αυτό. Ο Κωστόπουλος λοιπόν, μέσα σε… απαράμιλλη κομψότητα και το επιμελώς ατημέλητο λουκ, με ξύρισμα τριών ημερών, βλέμμα γεμάτη ειρωνεία, ως ένδειξή μιας ανομολόγητης αντίστασης στο σύστημα, πήγε στον ανακριτή και πήρε προθεσμία να απολογηθεί. Τα media, όπως ήταν φυσιολογικό, σήμαναν συναγερμό. Πρωινά, μεσημεριανά και βραδινά φόρεσαν το καλύτερο χαμόγελο, σχεδόν σαν αυτό του Πέτρου στην Ευελπίδων, και έπιασαν δουλειά. Καμία έκπληξη. Ο ίδιος είναι γέννημα θρέμμα της οθόνης, εκλεκτό παιδί του life style στη χώρα. Εκατοντάδες εργαζόμενοι απλήρωτοι και τόσα ακατάβλητα χρήματα στο ταμείο που αφορά όλους τους πολίτες που ζουν στην Ελλάδα, αξίζουν την προσοχή. Έστω και έτσι, μέσω Κωστόπουλου.

Παρόμοιες ειδήσεις, για ανθρώπους με πολύ λιγότερα χρέη, σχεδόν γελοία ποσά, που όχι πάνε με χειροπέδες αλλά σαπίζουν κυριολεκτικά στα κρατητήρια, δεν βρίσκουν τηλεοπτικό χρόνο, εννοείται. Συνέχεια

Καλά του κάνανε του Αλβανού;

Γράφτηκε για το Protagon

agoblood4-thumb-largeΜε ανακούφιση μετέδωσαν τα μέσα, την είδηση ότι «ο Αλβανός κακοποιός και δραπέτης, Μαριάν Κόλα, είναι νεκρός». Στα social media, έχει στηθεί κανονικό πάρτι από τους οπαδούς της τάξης και της ασφάλειας. Ένας γνωστός μου, έμπλεος χαρά και κατακόκκινος στο πρόσωπο από την αδρεναλίνη, ανακοίνωσε στην παρέα μας πως «τον έφαγαν τον πούστη τον Αλβανό. 200 σφαίρες έπεσαν. Τον τρύπησαν από μπρος και από πίσω». Η παρέα «δαγκώθηκε» για λίγο, αφού ανάμεσά τους ήταν κι ένας Αλβανός, αλλά η γυναίκα του γνωστού αποφάνθηκε αμέσως: «Καλέ, τι σχέση έχει ο Νίκος με αυτούς; Αυτοί ήταν εγκληματίες. Πες κι εσύ, Νίκο, δεν του έκαναν καλά που τον σκότωσαν;».

«Δεν ξέρω», απάντησα. Ξέρω, όμως, πως ποτέ δεν θα έλεγα για κάποιον που σκοτώνεται, «καλά του κάνανε». Μπορεί, τελικά, να ήταν αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη. Μπορεί οι αστυνομικοί να μην είχαν καμία άλλη επιλογή και το έσχατο μέσο να ήταν οι πυροβολισμοί. Έστω και πισώπλατα. Έτσι συμβαίνει παντού στον κόσμο. Αυτό, όμως, τι σχέση έχει με την εθνικότητα του νεκρού; Σήμερα ήταν αυτός, την άλλη φορά ο Kώστας Πάσσαρης και αύριο, νομοτελειακά, κάποιος άλλος. Πάντα θα υπάρχουν εγκληματίες και πάντα οι αστυνομικοί θα τους κυνηγάνε. Και, δυστυχώς, καμιά φορά, και νεκροί. Από τις δυο πλευρές. Δεν θα πω ποτέ, όμως, «καλά του κάνανε». Για κανέναν. Είναι η δική μου κοσμοθεωρία. Κοσμοθεωρία που συνάδει με τη Δημοκρατία. Και στη Δημοκρατία, υπάρχει η δικαιοσύνη που αποφασίζει για κάποιον αν είναι ένοχος ή αθώος. Μόνο αυτή. Συνέχεια

Απίστευτη επιστολή της οικογένειας των δολοφονηθέντων στο Αλιβέρι

Επιστολή απευθύνει προς τα ΜΜΕ η οικογένεια των δυο δολοφονηθέντων στην Ακτή Νηρέως στο Αλιβέρι παρακαλώντας να σεβαστούν τις δύσκολες ώρες που περνά.

130622-x236_1

– Δεν επιθυμούμε την οποιαδήποτε δημοσιοποίηση φωτογραφιών των θανόντων και παρακαλούμε να αποσυρθούν άμεσα.

– Η οικογένεια αναμένει απ’ τον τηλεοπτικό σταθμό STAR και την εκπομπή «Μίλα» της Τατιάνας Στεφανίδου, απάντηση για τη δημοσιοποίηση φωτογραφίας η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς να έχει ερωτηθεί η οικογένεια.

– Κατά τη διάρκεια της κηδείας δε θα επιτραπεί η είσοδος σε τηλεοπτικές κάμερες καθώς η οικογένεια δεν επιθυμεί την οποιαδήποτε προβολή της από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

– Απαιτούμε ο θάνατος των δύο συγγενών, να μη χρησιμοποιηθεί για πολιτικές σκοπιμότητες απ’ όποιον προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το γεγονός για να τροφοδοτήσει ρατσιστικό μίσος.

Η οικογένεια

Πηγή: tvxs

Ένα παγκάκι για την Κική Δημουλά

Γράφτηκε για το Protagon

bench-thumb-largeΚάποτε, σε μια συζήτηση με τον Τίτο Πατρίκιο, τον είχα ρωτήσει αν υπάρχει σημερινός ποιητής στην Ελλάδα που ζηλεύει. Με έτοιμη σκέψη, μου είχε απαντήσει: «η Κική Δημουλά. Μόνο τη Δημουλά ζηλεύω. Θα ήθελα, ώρες-ώρες, να είχα τη δική της έμπνευση».

Θυμήθηκα το συγκεκριμένο περιστατικό, διαβάζοντας πως σε μια αποστροφή του λόγου της, η μεγάλη ποιήτρια είπε ότι «δεν αντέχω  τους μετανάστες στην Κυψέλη. Πιάνουν όλα τα παγκάκια». Δεν ξέρω τι θα έλεγε ο Πατρίκιος, για αυτή την έμπνευση της εν ζωή ειδώλου του. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή τη φορά δεν θα τη ζηλεύει. Νομίζω πως έχει δώσει δείγματα γραφής. Και δεν θα είναι μόνο αυτός που δεν θα ζηλεύει. Μπορεί να ντρέπεται, όμως. Όπως ντρέπονται πολλοί άλλοι που το διάβασαν. Όπως πιστεύω ότι θα ντράπηκαν και οι αμέτρητες υπέροχες εμπνεύσεις της, που δεν ήταν ρατσιστικές. Όπως θα ντράπηκαν ακόμα και τα σχολικά βιβλία, στα οποία, τα ποιήματά της αναλαμβάνουν να μορφώνουν τους μαθητές. Ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν και πολλά παιδιά μεταναστών. Εκείνων που πιάνουν τα παγκάκια της Κυψέλης και δεν της αφήνουν ένα ελεύθερο. Συνέχεια

Ας μας λυπηθούν τα παιδιά μας

agoteeth3-thumb-largeΑρχικά την πέρασα για «φτιαχτή» την είδηση πως η Διεύθυνση του 52ου Ενιαίου Λυκείου Αθηνών, ενημέρωνε τους μαθητές ότι «στις 21 και 22 Μαρτίου θα διεξαχθεί στο σχολείο μας οδοντιατρικός έλεγχος στην Α’ τάξη σε 60 μαθητές (εξ αυτών υποχρεωτικά 50 Έλληνες)». Δεν μπορεί, σκέφτηκα, να το κάνουν αυτό δάσκαλοι. Να ξεχωρίσουν τους μαθητές βάσει ιθαγένειας, σε ιατρικό έλεγχο. Επικοινώνησα με το σχολείο για να μάθω. Η διευθύντρια έλειπε και με συνέδεσαν με τον υποδιευθυντή, «ως αρμόδιο».

Με ύφος του στιλ «εδώ κάνω εγώ το κουμάντο και δεν λογαριάζω κανέναν», για περίπου δέκα λεπτά που μιλήσαμε, δεν μου είπε τίποτα. Ούτε το όνομά του. Αν και αρμόδιος οι απαντήσεις του ήταν: «Δεν ξέρω ποια ανακοίνωση λέτε». «Ποιος την υπογράφει;», «Τι αριθμό πρωτοκόλλου έχει;» και άλλα παρόμοια. Τελικά, μετά την επιμονή μου, «ο αρμόδιος υποδιευθυντής», με παρέπεμψε στην «αρμόδια διευθύντρια που θα έρθει την άλλη βδομάδα». Συνέχεια

Δηλαδή, τώρα εγώ «σώθηκα»;

Του Πέτρου Κατσάκου*

απόλυσηΚαι ξαφνικά ένα πρωί περνάς στην άλλη όχθη. εκεί που ζουν οι περιττοί

Διαβαίνεις την κόκκινη γραμμή.

Κοιτάς μέσα σου.

Αναρωτιέσαι.

Ψάχνεις το λάθος, παλεύεις με το θυμό και τη θλίψη.

Τόσον καιρό έγραφες για τους άλλους και τώρα πρέπει να γράψεις για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και τι να σου πουν οι λέξεις;

Να βγεις στο δρόμο ή να τρέξεις να κρυφτείς;

Να φωνάξεις ή να σωπάσεις;

Να πας με τον θυμό ή με τη θλίψη;
Συνέχεια

Συγγνώμη, αλλά δεν θα το άντεχα…

photo: V Photography and Art@FlickrΑντιγράφω από φύλλο τετραδίου, κατά λέξη, με την ορθογραφία και τη στίξη της, το σημείωμα της 23ης Ιανουαρίου 2013, που άφησε μικρή μαθήτρια, κόρη μεταναστών,  προς τη δασκάλα της για την εσπευσμένη αποχώρησή της από την τάξη της στο Δημοτικό Σχολείο. Δεν έχει σημασία πού, ποιος, πώς, αν και τα ακριβή στοιχεία είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου:

«…..Κυρία Κυριακή,

        εγώ η Μπ…..  χωρίς να σας ενημερώσω για το λόγο που φύγαμε, ζητάω ένα πολύ μεγάλο συγνώμη στους στους φίλους μου και στις φίλες μου που δεν τους χαιρέτησα. Το έκανα επειδή δε θα το αντεχά, δηλαδή θα έκλεγα. Έκανα ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και πρέπει να συνηθίσω εδω πέρα…..Σας το λέω με όλη μου την καρδιά ότι την Ελλάδα δεν ήθελα να την αλλάξω ποτέ. Αλλά οι δύσκολες συνθήκες έκαναν τους γονείς μου να φύγουν τόσο μακριά. Ο πατέρας μου έχει 2 χρόνια άνεργος και δεν μπορούσε πια να μας συντηρήσει, δηλαδή για οικονομικούς λόγους. Ευχαριστώ πάρα πολύ….».

Από το Protagon, του Στάθη Παχίδη

Ποιος πιστεύεις ότι τιμάει περισσότερο την Ελλάδα και την Ελληνική σημαία;

Δύσκολο το ερώτημα αλλά μόνο για μερικούς. Για άλλους, έχει ξεκάθαρη απάντηση. Μια προσεκτική ματιά στα δύο στιγμιότυπα, πείθει διά του λόγου το ασφαλές.
733894_521376174567126_296784750_n

Από την Αντιφασιστική Πάρου

Αυτή είναι η δική μου πατρίδα

correspondent4- immigrantΠοτέ μου δεν κατάλαβα κάποιον που λέει «είμαι περήφανος που είμαι από την τάδε χώρα» ή τον άλλον που πλειοδοτεί και απαντάει με το «κι εγώ πιο περήφανος που είμαι από τη δείνα».
Επέλεξε ποτέ κανείς τη χώρα που γεννήθηκε; Για τις επιλογές μας ναι, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε υπερήφανοι ή το αντίθετο. Και για τις προσπάθειές μας. Για αυτά που καταφέραμε στη ζωή μας. Για αυτά που προσπαθήσαμε κι ας αποτύχαμε. Για τα παιδιά που μεγαλώσαμε και αν αυτά ήταν ή θα είναι άξια μέλη της κοινωνίας. Για το σεβασμό στους γονείς μας. Για την τιμιότητά μας ως άνθρωποι. Για την προσφορά μας στη κοινωνία και στον συνάνθρωπό μας, χωρίς διάκριση χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή φύλου.
Μπορούμε να δηλώνουμε υπερήφανοι όμως για την χώρα που επιλέξαμε να ζήσουμε, αν η επιλογή μας δικαιώθηκε. Ή ακόμα και αν δεν την επιλέξαμε και βρεθήκαμε τυχαία ή και αναγκαστικά. Αλλά και για την προσφορά σε αυτή. Χωρίς τη διάκριση «αυτή είναι η πατρίδα μου και αυτή δεν είναι». Συνέχεια

Η φωτογραφία της χρονιάς στην Ελλάδα!

Μπορεί να προκαλεί έως και.. εγκεφαλικό σε μερικούς η πιο κάτω εικόνα από μαθητική παρέλαση,αλλά δίχως άλλο, αυτή είναι η φωτογραφίας της χρονιάς για την Ελλάδα. Στην εποχή που ο ναζισμός βρυχάται σαν ύαινα, ένα σχολείο στο Περιστέρι έδωσε μαθήματα δημοκρατίας, συνύπαρξης, πολιτισμού. Εύγε σε όλους τους!

9609_10200290783966479_101732185_n

Η σημαία στα κατάλληλα χέρια

Με τις σημαίες, δεν τα πάω και τόσο καλά. Ποτέ δεν τα πήγαινα. Για μένα, η καλύτερη σημαία του κόσμου, είναι η αγάπη για τον άνθρωπο και η αποδοχή του. Κάθε εθνικότητας,  κάθε χρώματος, κάθε θρησκείας. Δηλώνω εξάλλου πολύ κακός «πατριώτης». Η ελληνική σημαία, όμως, στα χέρια του Σοφοκλή, μοιάζει τόσο όμορφη. Και ελπίζω, βλέποντάς την, να έπαθαν τα κατάλληλα εμφράγματα, όλοι οι ρατσιστές και οι ναζί. sofo