Varför lämnar albanerna sitt land?

Processed by: Helicon Filter;

Formellt är Albanien ett demokratiskt land som kandiderar för anslutning till EU och medlemskap i Nato. Geografiskt ligger landet i västra Balkan och gränsar i söder till Grekland och i väster till Italien (även om Adriatiska havet skiljer länderna åt).

 

På pappret är Albanien en fungerande rättsstat. Landet har formellt sett självständiga domstolar som beslutar utan politisk inblandning, en polismakt som skyddar medborgarna, journalister som kan skriva fritt, medier som bevakar de styrande, riksdagsmän som väljs i fria val, jämlikhet mellan kvinnor och män samt myndigheter som fungerar i enlighet med statens lagar.

 

Allt detta innebär att Albanien på pappret uppfyller de krav som kan ställas på en demokratisk stat. Likväl var Albanien 2015 det land i Europa, där flest medborgare, räknat i absoluta procenttal, sökt asyl i annat EU-land, främst i Tyskland och Sverige.

Συνέχεια ανάγνωσης «Varför lämnar albanerna sitt land?»

Advertisements

Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες

CeBlBBvW8AAjMoC
Με αφορμή την επίσκεψη Barack Obama, βλέπω εικόνες από την (πραγματική) Κούβα. Αν αφαιρέσεις τα παλιά αυτοκίνητα στους δρόμους, εκπληκτικά ίδια εικόνα με την Αλβανία του ’80. Εκπληκτικά ίδια. Μόνο που σε μας, δεν υπήρχε απολύτως καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία και τα πάντα άνηκαν στο κόμμα.
Δεν ξέρω, αν αυτό που νιώθω, βλέποντας τις εικόνες, είναι νοσταλγία ή αν τρέμω από τις μνήμες. Ίσως και τα δυο. Όχι. Τίποτα δε νοσταλγώ από αυτό που πέρασα, εγώ και όλοι όσοι ζήσαμε σε εκείνη την κόλαση που μας την παρουσίασαν ως «δικτατορία του προλεταριάτου», αλλά οι σκέψεις πάνε αυτόματα στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που στα 14, ξεκίνησα να γράφω ποιήματα. Τότε που όλα τα ποιήματα, ακόμα και αυτά που έγραφε ένα παιδί 14 ετών, έπρεπε να περάσουν από έλεγχο. Αναγκαστικά έπρεπε να μιλάνε για «τις κατακτήσεις του Κόμματος με τα μαθήματα του Ηγέτη μας, ως μπούσουλα».
Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό, για σήμερα διότι τότε δεν ήταν καθόλου τέτοιο: Μερικά από τα ποιήματα που έγραφα, δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Η Φωνή της Νεολαίας». Υπήρχαν τρεις εφημερίδες, που κυκλοφορούσαν σε όλη στη χώρα: Μία του Κόμματος, μια της Νεολαίας (του) και ένα των «Συνδικάτων». Κάθε νομός μετά, είχε συνήθως και μια τοπική εφημερίδα. Αλλά όλες ήταν προπαγανδιστικά όργανα του καθεστώτος.
Ήταν αρχές του ’84. Θα ερχόταν το τοπικό συνεργείο της Κρατικής Τηλεόρασης στο σχολείο μας, 1η Λυκείου εγώ τότε, και θα με ρωτούσε «από που αντλώ την έμπνευση για να γράφω;».  Παιδί από την επαρχία, έγραψε ποιήματα και διαβάστηκαν σε όλη τη χώρα. Μεγάλο «κατόρθωμα». Και ο καθηγητής της λογοτεχνίας, για να είναι σίγουρος για αυτό που θα πω, για να μην έχει και ο ίδιος τίποτα μπλεξίματα, μου έκανε την ίδια μέρα, κάνα μισάωρο ιδιαίτερα. «Τα γράφω, εμπνευσμένος από τα μαθήματα του συντρόφου Enver και τις οδηγίες του Κόμματος», ήταν το σημείο κλειδί.
Ήρθε το συνεργείο. Τα είπα «νεράκι». Αυτά που μου είπε ο καθηγητής.  Αλλά ήθελαν κι άλλο. Είπα ο,τι ήθελαν. «Αυθόρμητα». Αν και στην πραγματικότητα, τα έγραφα για την πρώτη κοπέλα που είχα ερωτευτεί στη μέχρι τότε ζωή μου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Κούβα του σήμερα και η Αλβανία του χθες»

Να μείνετε στον τόπο σας…

10394517_10208893770644102_4104757994010802518_n

Ο Μανσούρ ήταν γιατρός στη Συρία.
Καρδιοχειρουργός στο Children’s University Hospital
Ειδικός στην παιδική καρδιοχειρουργική. Παντρεμένος με τη Ζιφά είχε αποκτήσει δύο παιδιά τον Άσαντ σήμερα 22 ετών που σπουδάζει στην Αγγλία οικονομικά και τον Μοχάμεντ που τελειώνει φέτος και αυτός ιατρική στο Χρόνιγκεν της Ολλανδίας.
Τον Μανσούρ τον γνώρισα στο Χρόνιγκεν πριν από τρία χρόνια, όταν από τους πρώτους, μαζί με τη σύζυγό του εγκατάλειψε την πατρίδα του.
Χτες τον πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνει και τον άκουσα να κλαίει. Κατάλαβα ότι δεν ήταν σε θέση να μιλήσει και του είπα νε με πάρει εκείνος όταν αισθανθεί καλά.
Σε μισή ώρα με πήρε αλλά πάλι κλαίγοντας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Να μείνετε στον τόπο σας…»

Ακόμα ακούω το κλάμα του παιδιού μου…

Silhouette of refugees and barbed wire

Νύχτα. Προσπαθώντας να ανέβουμε το σκληροτράχηλο και «αφιλόξενο» βουνό. Μετά να κατέβουμε το βουνό. Στο μυαλό να έρχονται ιστορίες ανθρώπων που τους έφαγαν τα αγρίμια και τα αρπακτικά. Δεν έφτασαν ποτέ. Δεν επέστρεψαν ποτέ.

Λίγο ακόμα και φτάσαμε. Κι όμως, είμαστε ακόμα τόσο μακριά. Κανένα φως. Καμιά φωνή. Μόνο η νύχτα κι εμείς. Να κρατάμε εναλλάξ την πέντε μηνών κόρη μας στα χέρια. Να βαραίνει όλο και περισσότερο και να πιστεύω ότι θα λιποθυμήσω από το βάρος. Ακόμα λίγο. Προορισμός η Ελλάδα, Προορισμός, τότε, ένα άγνωστο μέρος που θα γινόταν η πραγματική μας πατρίδα.
Ακόμα και τώρα, υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι ακούω το κλάμα της. Κι ας είναι 22 στα 23. Κι ας ζει και εργάζεται πια στο Άμστερνταμ. Κι ας έχω τρία παιδιά συνολικά. Κι ας ζω πια ο ίδιος στη Σουηδία. Κι ας ζω με άνεση. Δύσκολα να ξεχάσω. Δεν θέλω να ξεχάσω. Δεν θα ξεχάσω.
Ακούω ακόμα το κλάμα της. Νιώθω να «σκίζει» το στήθος και την ψυχή μου, όταν διαβάζω ότι «η Αλβανία δεν θα ανοίξει τα σύνορα για τους πρόσφυγες».
Λίγο χώμα στον τάφο της μητέρας μου. Ένα βουβό αντίο πάνω στο φέρετρο του πατέρα. Ούτε αυτά τα απλά μπόρεσα να κάνω, λόγω μετανάστευσης.
Γιατί, Edi Rama, με κάνεις να ντρέπομαι από το παρελθόν μου;

Καμμένος…

… όσο και να ψάξεις, δεν θα βριες διαφορές του με Αμβρόσιο, Άνθιμο κλπ. Ομοφοβικός, ακροδεξιός, εθνηκιστής. Καμμέμος, με μια λέξη. Το ότι τον έχει «υπαρχηγό» ο Τσίπρας, δεν θα μπορέσει ποτέ να «πλύνει» τη ντροπή. kammenos

Μετανάστες και πρόσφυγες, οι άνθρωποι για τους ανθρώπους

ee04a3286d93aee1e6ec7fe50336d215Το κράτος δεν μπορεί. Ακόμα κι όταν μπορούσε, το συγκεκριμένο κράτος, δεν ήθελε. Ακόμα κι όταν ήταν ικανό, σε κάποιο βαθμό, να πάρει τα χρήματα από την ΕΕ, τα πήγαινε σε οτιδήποτε άλλο, αλλά σπάνια για τις ανάγκες των προσφύγων που ήταν προορισμένα. Πάντα τους έβλεπε ως απειλή. «Θα τους ταΐσουμε και κρουασάν, εκεί στα κέντρα κράτησης;» είχε αναρωτηθεί δημόσια, σε τηλεοπτικό πάνελ, ο τέως υπουργός Εσωτερικών(!) της κυβέρνησης Σαμαρά, Αργύρης Ντινόπουλος. Πολλώ δε μάλλον τώρα, την εποχή των «ισχνών αγελάδων», που έτσι κι αλλιώς, δεν μπορεί. Συνέχεια ανάγνωσης «Μετανάστες και πρόσφυγες, οι άνθρωποι για τους ανθρώπους»

Οι «νοικοκυραίοι» πάνω απ’ όλα

agoareos4-thumb-largeΜιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ. Φλαμπουράρης, υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου, ανέφερε πως η νέα προσωρινή δομή υποδοχής προσφύγων, που ως τώρα βρίσκονται στο Πεδίον του Άρεως, βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Ελαιώνα, στα όρια του Δήμου Αθηναίων και «σε απόσταση από κατοικημένες περιοχές». Όλο το «ζουμί», λοιπόν, βρίσκεται ακριβώς στην τελευταία φράση.

Ώστε «σε απόσταση από κατοικημένες περιοχές». Γιατί, άραγε, έμφαση σε αυτή τη φράση; Είναι οι πρόσφυγες, ανάμεσά τους και πολλά μικρά παιδιά, κάτι σαν «επικίνδυνο φορτίο» που απειλεί τις «κατοικημένες περιοχές»; Μιλάμε για «τοξικά απόβλητα», που με κάθε κόστος και τρόπο πρέπει να απομακρυνθούν; Είναι μήπως «λεπροί» και η κυβέρνηση έψαχνε ως τώρα, μια νέα Σπιναλόγκα για να τους «ξεφορτωθεί»; Θεωρούνται υποψήφιοι «τρομοκράτες» και υπάρχει ανάγκη απομόνωσης; Μπαίνουν σε καραντίνα για κάποια «περαιτέρω διαλογή»; Τι ακριβώς συμβαίνει, κύριε Φλαμπουράρη, που σας αναγκάζει να δίνετε έμφαση στο «μακριά από κατοικημένες περιοχές»; Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «νοικοκυραίοι» πάνω απ’ όλα»