Να μείνετε στον τόπο σας…

10394517_10208893770644102_4104757994010802518_n

Ο Μανσούρ ήταν γιατρός στη Συρία.
Καρδιοχειρουργός στο Children’s University Hospital
Ειδικός στην παιδική καρδιοχειρουργική. Παντρεμένος με τη Ζιφά είχε αποκτήσει δύο παιδιά τον Άσαντ σήμερα 22 ετών που σπουδάζει στην Αγγλία οικονομικά και τον Μοχάμεντ που τελειώνει φέτος και αυτός ιατρική στο Χρόνιγκεν της Ολλανδίας.
Τον Μανσούρ τον γνώρισα στο Χρόνιγκεν πριν από τρία χρόνια, όταν από τους πρώτους, μαζί με τη σύζυγό του εγκατάλειψε την πατρίδα του.
Χτες τον πήρα τηλέφωνο να δω τι κάνει και τον άκουσα να κλαίει. Κατάλαβα ότι δεν ήταν σε θέση να μιλήσει και του είπα νε με πάρει εκείνος όταν αισθανθεί καλά.
Σε μισή ώρα με πήρε αλλά πάλι κλαίγοντας.

Συνέχεια

Φτύστε τον «άγιο»!

kalavriton
«Δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τους ανθρώπους! Κριτής όλων μας είναι ο Θεός. Καρδιογνώστης και Κριτής! Κριτής και Kαρδιογνώστης! Το μόνο που μας επιτρέπεται για τους άλλους, είναι να προσευχώμεθα γι” αυτούς! Να παρακαλούμε τον Πανάγαθο Θεό για «την επιστροφή των πεπλανημμένων»!

Με αυτά τα λόγια, ξεκινά μια ακόμα παρέμβαση ο «άγιος» Καλαβρύτων, Αμβρόσιος. Και λες, αν διαβάσεις μόνο την πρώτη παράγραφο, μπράβο στον παπά, επιτέλους κατάλαβε κάτι από τον ρόλο του, ως «άνθρωπος του θεού». Σχεδόν.

Αλλά μόλις προχωρήσεις λίγο παρακάτω, ο «άγιος» ανοίγει το «βόθρο», ως συνήθως, και ο τόπος… «βρωμάει» αγάπη και συμπόνια. Συνέχεια

Γράμμα του πατέρα του Παύλου Φύσσα

4asfe6yr.medium

«Η συμπλήρωση 4 μηνών από την έναρξη της δίκης κατά της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, η οποία μεταξύ άλλων ευθύνεται και για την στυγερή δολοφονία του γιου μου Παύλου, συνέπεσε με την προκήρυξη των εθνικών εκλογών. Μετά από πολλές συνεδριάσεις του δικαστηρίου, μεθοδευμένες καθυστερήσεις από την πλευρά των κατηγορουμένων και προσχηματικά αιτήματα, έφτασε η στιγμή που ως πρώτος μάρτυρας θα καταθέσω όσα γνωρίζω για την τελευταία νύχτα του παιδιού μου αλλά και ό,τι άλλο αφορά την υπόθεση αυτή.

Είναι ξεκάθαρο ότι η φωνή μου, αλλά και των άλλων μαρτύρων, ενοχλεί και θα ενοχλήσει τους κατηγορούμενους, και όχι μόνο, και για τον λόγο αυτό επιχείρησαν για μία ακόμα φορά με αίτημά τους να μεταθέσουν την κατάθεσή μου για ημερομηνία μετά τις εκλογές Συνέχεια

Κύριε Γιάννη Πανούση, είστε στη θέση σας; Μια (ακόμα) ιστορία ντροπής

ΜΙΡΕΛΑ ΛΟΠΕΖ ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Σε καφκικό εφιάλτη, με πολύ ρατσισμό και αυθαιρεσία, έμελλε να εξελιχθεί μια καθημερινή διαδρομή με το τρόλεϊ για τη Μιρέλα Λόπεζ, που κατέληξε δεμένη χειροπόδαρα στο κρατητήριο του Α.Τ. Καλλίπολης στον Πειραιά για… ένα εισιτήριο!

Η Μιρέλα κατάγεται από το Περού, πολιτογραφημένη Ελληνίδα, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, εργαζόμενη στην καθαριότητα στον Δήμο Π. Φαλήρου και εθελόντρια σε δομές αλληλεγγύης, καταγγέλλει στην «Α» της Κυριακής τα όσα πέρασε στις 7 Φεβρουαρίου.

Προσαγωγή για… 1,20 ευρώ

Όλα ξεκίνησαν όταν η Μιρέλα μαζί με την πεντάχρονη κόρη της επιβιβάστηκε στο τρόλεϊ της γραμμής Φάληρο – Δραπετσώνα. «Είχα εισιτήριο, που όμως είχε λήξει λίγη ώρα πριν, γιατί καθυστέρησε η γραμμή» διευκρινίζει. Επρόκειτο, μάλιστα, να ανανεώσει την κάρτα απεριορίστων διαδρομών την ίδια μέρα. Όταν μπήκαν οι τρεις ελεγκτές -μόνο σε δύο αναφέρεται η αναφορά των αστυνομικών- προσπάθησε να τους εξηγήσει. Η απάντηση που έλαβε ήταν «στ’ αρχίδια μου».

Ωστόσο, σημειώνει ότι προθυμοποιήθηκε να της κόψουν κλήση και να πληρώσει το πρόστιμο στα κεντρικά της ΕΘΕΛ. «Θέλουμε μετρητά», της απάντησαν. Ακόμη και τότε ζήτησε να τη συνοδεύσει ένας εκ των ελεγκτών σε ΑΤΜ για να σηκώσει λεφτά. Μάταια. Στην προσπάθειά της να μιλήσει στον άλλον ελεγκτή, της έκλεισαν τον δρόμο. Τότε αυτός κάλεσε την αστυνομία λέγοντας πως τους έχει χτυπήσει μια «ξένη» με την πατερίτσα της και τους εξυβρίζει. Σημειώνεται ότι θα πήγαινε για φυσιοθεραπείες λόγω μηνίσκου, ενώ έχει και πρόβλημα με την καρδιά της. Συνέχεια

Το κρυφό πρόγραμμα της «χρυσής αυγής»

ios1

Το Τάγμα Εφόδου του Πατέλη, τις εποχές της ασυλίας. Εμπνευση η οργάνωση αντλούσε από τη «Λόγχη»

Ο Φίρερ Μιχαλολιάκος γράφει με ψευδώνυμο όσα δεν θέλει να ομολογήσει δημόσια. Και τα κείμενά του είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικά εν όψει της δίκης της Χρυσής Αυγής.

Πριν από τις συλλήψεις των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής είχαμε αποκαλύψει την ύπαρξη ενός βιβλίου το οποίο σε μεγάλο βαθμό περιλαμβάνει το κρυφό πρόγραμμα της ναζιστικής οργάνωσης. Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Ομάδα Κρούσεως Λόγχη» και το υπογράφει κάποιος Νίκος Εξαρχος. Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι ανατριχιαστικό. Πρόκειται για ένα πραγματικό «πολιτικό πρόγραμμα» τρομοκρατικής ναζιστικής οργάνωσης, το οποίο είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό για την πραγματική δράση της και τη στρατηγική της για την κατάκτηση της εξουσίας.

Αποκαλύπτουμε σήμερα ότι το όνομα Εξαρχος είναι απλά ψευδώνυμο. Και πίσω απ’ αυτό δεν κρύβεται κανένας άλλος παρά ο ίδιος ο Αρχηγός, ο Νίκος Μιχαλολιάκος! Η πληροφορία αυτή είναι βέβαια κοινό μυστικό στο εσωτερικό της οργάνωσης, αλλά μέχρι πολύ πρόσφατα δεν διαθέταμε τα στοιχεία για να το αποδείξουμε.

Ποιος είναι ο Νίκος Εξαρχος

Η ταυτοποίηση του ονόματος Εξαρχος με τον Αρχηγό της Χρυσής Αυγής προκύπτει χωρίς καμιά αμφιβολία από τον συνδυασμό των κειμένων που υπογράφουν αυτοί οι δύο υποτίθεται διαφορετικοί άνθρωποι. Κατ’ αρχάς το όνομα Εξαρχος εμφανίζεται κατά καιρούς ως συγγραφέας κειμένων στα έντυπα της οργάνωσης, ενώ ο ίδιος δεν συμμετέχει σε καμιά δημόσια πολιτική δραστηριότητα της οργάνωσης. Είναι ένα πρόσωπο-φάντασμα, τα κείμενα του οποίου όμως έχουν ιδιαίτερη προβολή. Πιο πρόσφατη παρουσία του σημειώνεται στο «θεωρητικό» περιοδικό που εκδίδει η Χρυσή Αυγή με το όνομα «Μαίανδρος» από τον Δεκέμβριο του 2012. Συνέχεια

Η επιθετική λέρα της Αθηναιολατρείας

«Αυτός αγαπάει τον Τύρναβο -την Αθήνα θα αγαπήσει;!» 

‘Εχω μια σταθερή, προαιώνια αντιπάθεια για τον κύριο αυτό -αν και μου θυμίζει το ξηγημένο γεροντάκι του Up! Κι είμαι νομίζω δικαιολογημένος: Ο Χατζηφωτίου, ή Ίακχος, ή δε ξέρω ‘γω τι άλλο ψευδώνυμο έχει (διότι έχει  πολλές ζωές, όλες μέτριες, αν κρίνω από το ίχνος που άφησαν) είναι ο πρώτος ρατσιστής Αθηναιολάτρης που βγήκε στην ελληνική τηλεόραση. Και ο μεγαλύτερος.   Aφού είχε διαγράψει μια εμετική τροχιά ως κοσμικογράφος του Ταχυδρόμου, φωτογραφίζοντας κάθε βδομάδα τις γκρανγκάσες του Κολωνακίου να τρώνε αθηναϊκή μαγιονέζα, να  παίζουν μπιρίμπα και να φοράνε Μπίλλυ Μπο, το έριξε στη τηλεόραση, σαν μουλάς σε έκσταση: βασικά, να βρίσει με απεριόριστη περιφρόνηση και αηδία τους εσωτερικούς μετανάστες. Το ρατσιστικό του υβρεολόγιο μεταδιδόταν φυσικά από το χουντικό κανάλι του Στρατού -άναβε και τσιγάρο live, σμίγοντας τα φρύδια, για να πει τις βαρυσήμαντες κατινιές του.

Δυστυχώς βλέπω την ίδια αθηναιολατρεία να επαναλαμβάνεται. Από αβρούς killers, με το σεις και με το σας, διαπλεκόμενους με τεχνικά γραφεία, συμφέροντα του real estate, ξεπουλημένους πολιτικούς κ.ο.κ. Και λέω, χίλιες φορές το χυμαδιό, παρά αυτή η τάξις που ευαγγελίζονται.

Συνέχεια

Πώς ο ναζισμός χρησιμοποίησε τη δημοκρατία για να την καταλύσει

1c16c516e210dd8881751624cc1315d7_XL

Νυρεμβέργη, 1929. Ο ηγέτης του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, Αδόλφ Χίτλερ συναντάται με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Χωρίς την ανοχή της δημοκρατίας, η Γερμανία, η Ευρώπη και η ανθρωπότητα πιθανόν θα είχαν αποφύγει τον ναζιστικό όλεθρο.

Δέκα χρόνια αφ’ ότου κυκλοφόρησε το αγγλικό πρωτότυπο από τις εκδόσεις Penguin[1], κρατούμε επιτέλους στα χέρια μας τη θαυμάσια ελληνική μετάφραση του πρώτου τόμου του μνημειώδους τρίτομου έργου του καθηγητή Ρίτσαρντ Έβανς για την έλευση, την εγκληματική θητεία του στην εξουσία και την κατάρρευση του ναζισμού στην εκατόμβη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ενός πολέμου τον οποίο  ο ίδιος προκάλεσε.

 Richard J. Evans, Η έλευση του Γ’ Ράιχ, μετάφραση από τα αγγλικά: Κώστας Αντύπας, επιμέλεια Κώστας Λιβιεράτος, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2013, 672 σελ.

Μετά τη σπουδαία δίτομη βιογραφία του Χίτλερ από τον Ίαν Κέρσω, που και αυτή κυκλοφόρησε στα ελληνικά τα τελευταία χρόνια[2], τη μελέτη του Σαούλ Φριντλάντερ για την εξόντωση των εβραίων από τους ναζί[3] και το βιβλίο του Γιοxάν Σαπουτό για τη σχέση των τελευταίων με την αρχαία Ελλάδα[4], η ελληνόφωνη βιβλιογραφία εμπλουτίζεται έτσι και με μια συνολική μελέτη για τη νομότυπη επιφανειακά, αλλά βέβαια παράνομη κατ’ ουσίαν άνοδο του Γ’ Ράιχ. Μελέτη συνολική, με την έννοια ότι το σχολιαζόμενο βιβλίο φιλοδοξεί να ξεπεράσει τα συμβατικά όρια της πολιτικής ιστορίας, μέσα  στα οποία κινούνταν γνωστά βιβλία, παλαιότερα όπως η τρίτομη Άνοδος και η πτώσις του Γ’ Ράϊχ  του Ουίλλιαμ Σίρερ[5], και νεότερα, όπως η Βαϊμάρη, ανάπηρη Δημοκρατία του Χάινριχ Α. Βίνκλερ, η ελληνική μετάφραση της οποίας σημείωσε προ τριετίας μεγάλη εκδοτική επιτυχία[6].

Γιατί η πρωτοτυπία και, ταυτόχρονα, η μεγάλη συμβολή του βιβλίου του Ρίτσαρντ Έβανς είναι ότι αναδεικνύει πτυχές της καθημερινής ζωής της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που η παλαιότερη ιστοριογραφία όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και των περισσότερων χωρών, παρέβλεπε ως μη αξιόπιστες πηγές, καθ’ ότι τις θεωρούσε ανεκδοτολογικές. Όμως, όπως δείχνουν πλέον και τα τόσο γνωστά σε όλους μας βιβλία του Μαρκ Μαζάουερ, για να μη μιλήσω για τους πιο πρόσφατους Sleepwalkers του Κρίστοφερ Κλαρκ (Christopher Clark)[7], οι αναφορές αυτές στα απομνημονεύματα, τις βιωματικές σημειώσεις,  και τα διλήμματα όχι μόνο των μεγάλων πρωταγωνιστών μα και των απλών ανθρώπων δίνουν νεύρο στην αφήγηση και ζωντάνια στο επιχείρημα. Κατακτούν έτσι ένα ευρύτερο κοινό. Ειδικά για τη Γερμανία του Μεσοπολέμου, δείχνουν ότι το αυγό του φιδιού δεν εκκολάφθηκε εν κενώ, αλλά σιγά σιγά και ανεπαίσθητα στο γόνιμο έδαφος της βισμαρκιανής Γερμανίας του Β΄ Ράιχ.

Έτσι, από τις βιοποριστικές αγωνίες ενός ταπεινού υπαλλήλου που έβλεπε το εισόδημά του να εξανεμίζεται στα δισεκατομμύρια των πληθωριστικών μάρκων του 1923, ώς τα καμπαρέ του Βερολίνου και το θρίαμβο της «εκφυλισμένης» τζαζ, και από τις σημειώσεις μιας φιλοπερίεργης νοικοκυράς καλών προθέσεων, που άρχισε ξαφνικά να γοητεύεται από τις ομιλίες του Χίτλερ, ώς την απογοήτευση ενός γερμανοεβραίου πανεπιστημιακού, που αν και είχε πολεμήσει στα χαρακώματα του Verdun, το 1916-18, διαπίστωνε  με φρίκη  ότι η πατρίδα όχι μόνο δεν τον χρειαζόταν αλλά τον αντιμετώπιζε  ως μίασμα που πρέπει να εξαφανισθεί για να αποκατασταθεί η χαμένη «γερμανικότητα», ιδού μερικά από τα δεκάδες «ασήμαντα» περιστατικά της πεζής πραγματικότητας, με τα οποία ο συγγραφέας διανθίζει την εξαντλητική επεξεργασία των αρχειακών πηγών και μιας απέραντης βιβλιογραφίας, για να φθάσει στα συμπεράσματά του:

Αν και εντασσόταν, λοιπόν, στην ευρύτερη συγκυρία του ευρωπαϊκού Μεσοπολέμου και ειδικά της οικονομικής κρίσης του 1929, η άνοδος του Γ’ Ράιχ είχε, όπως ήδη ανέφερα, αμιγώς γερμανικές ρίζες στην ιδεολογία και την πράξη του Β’ Ράιχ. Γιατί, όπως μας υπενθυμίζει ο συγγραφέας, η αποτυχία της επανάστασης του 1848 είχε ολέθριες συνέπειες για τη Γερμανία, η ενοποίηση της οποίας δεν στηρίχθηκε στις αρχές του φιλελευθερισμού ούτε στο Σύνταγμα, αλλά  στον στρατοκρατικό εθνικισμό του Μπίσμαρκ. Δεν είναι του παρόντος να υπενθυμίσουμε ότι, στη Γερμανία, ο κοινοβουλευτισμός, παρά την εισαγωγή της καθολικής ψηφοφορίας –του άρρενος βέβαια τότε ακόμη πληθυσμού– δεν είχε καθιερωθεί ώς το 1918: επί 40 και πλέον χρόνια, ο καγκελάριος δεν λογοδοτούσε στη Βουλή αλλά   μόνον στον κάιζερ, ενώ στρατιωτικές υποθέσεις, εξωτερική πολιτική και ασφάλεια ξέφευγαν  εντελώς από τον έλεγχο του Κοινοβουλίου. Στη Γερμανία, με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός λειτουργούσε ως εντολοδόχος του αυτοκράτορα και όχι της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Ταυτόχρονα, οι κυβερνώντες δεν λογοδοτούσαν στο Ράιχσταγκ –δηλαδή στη Βουλή– για θέματα «υψηλής» αλλά μόνο «τρέχουσας» πολιτικής. Δεν υπήρχε, με άλλα λόγια, η κοινοβουλευτική εκείνη παράδοση που, σε άλλες χώρες, όπως μεταξύ άλλων και η Ελλάδα, εμπόδισε την ανάπτυξη μιας μαζικής λαϊκιστικής παράκρουσης κατά της δημοκρατίας και των παραδοσιακών κομμάτων, ειδικά  στη δύσκολη  συγκυρία του Μεσοπολέμου.

Εξηγεί όμως από μόνη της η έλλειψη κοινοβουλευτικής παράδοσης τη νομότυπη άνοδο στην εξουσία της εγκληματικής συμμορίας του Χίτλερ το 1933; Η απάντηση του συγγραφέα είναι σαφώς αρνητική. Κατ’ αυτόν, ώς την τελευταία στιγμή, δηλαδή ώς το διορισμό του Κουρτ φον Σλάιχερ στη θέση του καγκελάριου, τον Δεκέμβριο του 1932, με λίγη ψυχραιμία, το κακό μπορούσε να αποτραπεί. Ενώ, ώς το 1930, με λιγότερη εμμονή σε παλαιά στερεότυπα και στοιχειώδη ρεαλισμό, η Αριστερά και το Κέντρο θα μπορούσαν, αν κατάφερναν να συνεννοηθούν για τα βασικά, να αποτρέψουν το μοιραίο. Στο κάτω κάτω της γραφής, στις εκλογές του 1928, οι ναζί είχαν συγκεντρώσει μόλις το 2,6% των ψήφων, δηλαδή πολύ λιγότερο από το μισό του ποσοστού που πήρε η Χρυσή Αυγή στις δικές μας εκλογές του 2012. Μόνον αργότερα η δύναμή τους εκτοξεύθηκε σε διψήφιους αριθμούς.

Στην αλληλουχία αυτή των χαμένων ευκαιριών, εκτός από την απουσία φιλελεύθερης παράδοσης, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την επισήμανση του συγγραφέα  ότι στην επικράτηση του Χίτλερ συνετέλεσε πολύ ένας ακόμη παράγοντας: η αδυναμία της γερμανικής Δεξιάς να ξεπεράσει τις εσωτερικές αντιθέσεις της και να συγκροτήσει ένα μεγάλο συντηρητικό κόμμα, με βαθύτερες ρίζες στις ευρύτερες  λαϊκές μάζες (σ. 445).

Νομικιστικό φύλλο συκής

Γιατί όμως το σχολιαζόμενο βιβλίο παρουσιάζει ξεχωριστό, συναρπαστικό θα έλεγα ενδιαφέρον για έναν νομικό και ειδικά για έναν δημοσιολόγο;  Η απάντηση βρίσκεται στο ότι οι ναζιστές, παρ’ ότι προσέφυγαν από την πρώτη στιγμή σε παραστρατιωτικές μεθόδους και στη χρήση της πιο ωμής βίας, εκμεταλλεύθηκαν όλα τα περιθώρια της νομιμότητας που αναγνώριζε στους γερμανούς πολίτες και στα πολιτικά κόμματα το σύνταγμα της Βαϊμάρης. Κρύφτηκαν, με άλλα λόγια, πίσω από αυτό που ο συγγραφέας ονομάζει «νομικιστικό φύλλο συκής», σε ένα περιβάλλον εγκλωβισμένο σε μιαν άκρατη νομική τυπολατρία. Βρίσκεται στην κατά Γκαίμπελς «ηλιθιότητα της δημοκρατίας». Όπως σημείωνε με απίστευτο κυνισμό το 1935 ο στενός συνεργάτης του Χίτλερ,

[έ]να από τα καλύτερα αστεία της δημοκρατίας παραμένει πάντα το γεγονός ότι πρόσφερε στους θανάσιμους εχθρούς της τα μέσα με τα οποία την κατέστρεψαν. Οι διωκόμενοι ηγέτες του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος έγιναν βουλευτές στο Κοινοβούλιο και έτσι απέκτησαν βουλευτική ασυλία, επιδόματα και δωρεάν ταξιδιωτικά εισιτήρια. Ήταν έτσι προστατευμένοι από αστυνομική επέμβαση, τους επιτρεπόταν να λένε περισσότερα από τον απλό πολίτη και, εκτός αυτού, το κόστος της δραστηριότητάς τους πληρωνόταν από τον εχθρό τους. Μπορεί κάποιος να φτιάξει σπουδαίο κεφάλαιο από τη δημοκρατική ηλιθιότητα. Τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος το κατάλαβαν αμέσως και άντλησαν τεράστια ικανοποίηση από αυτό. (σ. 451)

Δεν θα σχολιάσω βέβαια την ηθική αναλγησία που εκπέμπει αυτό το απόσπασμα. Γιατί μόνον οι αφελείς και οι αιώνιοι έφηβοι πιστεύουν ότι ηθική και πολιτική ταυτίζονται. Θα σταθώ, αντίθετα, στο μείζον δίλημμα με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος κάθε φιλελεύθερος σε περίοδο κρίσης και το οποίο ο συγγραφέας  αναδεικνύει πολύ γλαφυρά στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου: όταν η δημοκρατία απειλείται, μήπως  η στενή προσήλωση στο γράμμα του νόμου συνιστά ανεπίτρεπτη υποκρισία; Μήπως, απεναντίας, όταν οι συνθήκες είναι εξαιρετικές, θα πρέπει να αναζητείται η ουσία και όχι ο τύπος, να επιδιώκεται δηλαδή η πραγμάτωση του βαθύτερου νοήματος των συνταγματικών ρυθμίσεων, παρά ο επιφανειακός σεβασμός τους;

Όσα επακολούθησαν υποδεικνύουν βέβαια ποια απάντηση προσήκει στα ερωτήματα αυτά. Δίχως άλλο, για την αποτροπή του Ολοκαυτώματος και των φρικαλεοτήτων του πιο καταστρεπτικού πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας, κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα τολμούσε σήμερα να ισχυρισθεί ότι ο Χίτλερ και τα πρωτοπαλίκαρά του δεν θα έπρεπε να διωχθούν αμείλικτα όσο ήταν ακόμη ανίσχυροι, και το κόμμα τους να απαγορευθεί όσο ήταν ακόμη περιθωριακό. Όμως, το ερώτημα αυτό είναι προφανώς ρητορικό, γιατί όταν η δημοκρατία καλείται να τάμει σε τέτοιου είδους ζητήματα και να λάβει τις κρίσιμες εν προκειμένω αποφάσεις, δεν γνωρίζει βέβαια τι τέξεται η επιούσα.  Γνωρίζει, αντίθετα, ότι οι αποφάσεις αυτές, αν ληφθούν ασυλλόγιστα, ενδέχεται, αντί να αποδυναμώσουν τους εχθρούς της Δημοκρατίας, να τους ενισχύσουν, φέρνοντας το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, όπως ορθά υπενθυμίζει η καταχρηστική προσφυγή του προέδρου Φρήντριχ Έμπερτ στα αναγκαστικά διατάγματα του άρθρου 48 του συντάγματος της Βαϊμάρης, τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, προλείανε το έδαφος για την ακόμη καταχρηστικότερη έκδοσή τους, μετά το 1930, επί καγκελαρίας Μπρύνινγκ. Αξίζει  να θυμίσει κανείς το παράδειγμα του δικού μας «ιδιώνυμου»: την υιοθέτησή του, το 1929[8], διευκόλυνε το «καθεστωτικό» ψήφισμα που, με πρόταση του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου, είχε υιοθετήσει η Εθνοσυνέλευση το 1924 για τη δίωξη των οπαδών της μοναρχίας[9], ενώ το ίδιο το «ιδιώνυμο» άνοιξε τον δρόμο για την υιοθέτηση πολύ αυταρχικότερων μέτρων, τα χρόνια που ακολούθησαν[10]. Είναι το αποτέλεσμα της θεωρίας  της χιονοστιβάδας (slipperyslopeeffect), που τόσο συχνά έχει επικαλεσθεί το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο, για να παραμερίσει ως αντισυνταγματικά μέτρα εκ πρώτης όψεως καθ’ όλα εύλογα για την αποτροπή ακόμη και κραυγαλέων παραβιάσεων ατομικών δικαιωμάτων.

Η σχετική συζήτηση είναι βέβαια παλιά και από αυτές που, όσο υπάρχουν δημοκρατία και κράτος δικαίου και όσο αναγνωρίζονται τα δικαιώματα του ανθρώπου και ειδικά των μειονοτήτων, δεν πρόκειται να κλείσει. Η καταστροφική εμπειρία, ωστόσο, της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης την εμπλούτισε δραματικά. Για να αποτραπεί η επανάληψή της, δεν είναι τυχαίο ότι, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδρύθηκαν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες Συνταγματικά Δικαστήρια, με αρμοδιότητα όχι μόνο να καταργούν αντισυνταγματικούς νόμους, αλλά και να απαγορεύουν εξτρεμιστικά κόμματα. Δεν είναι μάλιστα τυχαίο ότι το σημαντικότερο από αυτά είναι το γερμανικό.

Θα προχωρούσα όμως λίγο παραπέρα: αρκεί το θετικό δίκαιο, όσο έξυπνους θεσμούς και αν αυτό περιλαμβάνει, για να αποτραπεί το κακό; Ή μήπως, στη μεγάλη αντιπαράθεσή του με τους θιασώτες της ισχύος, το θετικό δίκαιο, χωρίς τον εμπλουτισμό του με κάποιες θεμελιώδεις  δικαιοπολιτικές αξίες και χωρίς αποφασισμένους δικαστές, είναι καταδικασμένο να ηττάται;

Όπως ασφαλώς θα αντιληφθήκατε, αναφέρομαι σε μιαν άλλη πολύ γνωστή αντιπαράθεση, πάντοτε του γερμανικού Μεσοπολέμου, την οποία παραδόξως το σχολιαζόμενο βιβλίο παραβλέπει: τη σύγκρουση Καρλ Σμιτ και Χανς Κέλσεν για τονΦύλακα του συντάγματος: στον μεν πρώτο, ο συγγραφέας αναφέρεται μόλις στη σελ. 371 του βιβλίου, για την ερμηνεία που έδωσε στον περίφημο «εξουσιοδοτικό νόμο» της 24ης Μαρτίου 1933, όταν βέβαια όλα είχαν κριθεί, και κάποιοι τυπολάτρες διατείνονταν ότι η εν λευκώ επιταγή που ο Χίτλερ είχε εκμαιεύσει από το Ράιχσταγκ δεν αφορούσε την κυβέρνηση γενικά, αλλά την υπό τη συγκεκριμένη σύνθεση κυβέρνηση που ο στρατάρχης Χίντερμπρουγκ είχε διορίσει στις 30 Ιανουαρίου 1933 υπό την προεδρία του Χίτλερ, στην οποία οι εκπρόσωποι του ναζιστικού κόμματος ήταν μόλις δύο. Απεναντίας, τόσο ως δικηγόρος, όσο και ως θεωρητικός του Δικαίου και ειδικά του Συνταγματικού, ο καιροσκόπος αυτός νομικός είχε συμβάλει όσο λίγοι στην απαξίωση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και στην άνοδο του ναζισμού: αρκεί να θυμίσω, εκτός από τον Φύλακα του συντάγματος (1931) τα πολυσχολιασμένα έργα του Η δικτατορία, το 1921, Πολιτική θεολογία το 1922 και προ παντός την Έννοια του πολιτικού το 1927, με τη δήθεν θεμελιώδη διάκριση μεταξύ «εχθρού» και «φίλου», στην οποία νομοτελειακά υποτίθεται ότι στηρίζεται η πολιτική διαμάχη, για να αντιληφθεί κανείς πώς ο διάσημος αυτός νομικός δεν υπήρξε απλώς απολογητής του Führerprinzip, αλλά καλλιέργησε θεωρητικά όσο κανένας άλλος το έδαφος για την επικράτησή του στον συντηρητικό ούτως ή άλλο χώρο των γερμανών νομικών, δικηγόρων, δικαστών και πανεπιστημιακών[11]. Κάτι που διερωτώμαι πώς είναι δυνατό να λησμονούν όσοι σήμερα επικαλούνται τον Σμιτ, από το άλλο  άκρο του πολιτικού φάσματος, για να κατακεραυνώσουν την «αστική» δημοκρατία και τις αδυναμίες της[12].

Ως δικηγόρος εξάλλου, πρώτα ως συνήγορος των πρώην βασιλικών και πριγκιπικών οικογενειών, που οι περιουσίες τους είχαν κατασχεθεί το 1919 και, ύστερα, ως παραστάτης της κυβέρνησης Φον Πάπεν στην περίφημη δίκη του 1932 κατά της καθαίρεσης της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης του ομόσπονδου κράτους της Πρωσίας, ο αδίστακτος αυτός θεράπων του Δικαίου υπερασπίσθηκε ενώπιον του Reichsgericht, του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, δηλαδή, ό,τι πιο αντιδραστικό υπήρχε, εν ονόματι της γερμανικής «καθαρότητας», την οποία «μόλυνε» τάχα η δημοκρατία. Αντίδικός του στις δίκες εκείνες ήταν ένας εξ ίσου διάσημος νομικός του Μεσοπολέμου, ο Αυστριακός Χανς Κέλσεν, η «καθαρή» θεωρία του οποίου για το Δίκαιο δεν είχε βέβαια την παραμικρή πιθανότητα να ανακόψει την επέλαση της προκλητικά  εργαλειακής αντίληψης για το ίδιο αντικείμενο του αναίσχυντου θεωρητικού του αντιπάλου.

Η ευθύνη των νομικών

Το περιστατικό αυτό που, εν όψει της μεγάλης σημασίας του Δικαίου και της νομικής εν γένει επιστήμης στη Γερμανία, ίσως θα άξιζε να απασχολήσει λίγο περισσότερο τον συγγραφέα σε ένα τόσο εκτενές και φιλόδοξο βιβλίο αφιερωμένο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το θύμισα για έναν επιπλέον λόγο: για να αναδείξω την ευθύνη μας ως  νομικών –και μάλιστα ως Ελλήνων νομικών– στη δύσκολη ειδικά συγκυρία που διανύει η χώρα μας, μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας οικονομικής κρίσης. Τόσο οι τοποθετήσεις μας όσο, προ πάντων, οι σιωπές μας ενδέχεται να έχουν πολύ βαθύτερες συνέπειες απ’ ότι σε «ουδέτερες» εποχές. Χρειάζεται, συνεπώς, προσοχή και προπάντων εγρήγορση, καθώς, για τη δημοκρατία και το κράτος Δικαίου, τίποτα δεν είναι δεδομένο,  τίποτα δεν χαρίζεται.

Θα κλείσω, παραθέτοντας μια αποστροφή του διασημότερου ίσως πολιτικού φιλοσόφου του τέλους του περασμένου αιώνα, του Αμερικανού   Τζον Ρωλς, την οποία έθεσα ως προμετωπίδα σε ένα μικρό βιβλίο που εξέδωσα πέρσι για την ελληνική κρίση και το αύριο της δημοκρατίας μας[13]. Προέρχεται από μια σειρά μαθημάτων που έδωσε το 2000 για την ιστορία της πολιτικής φιλοσοφίας, και αναφέρεται στους λόγους για τους οποίους κατέρρευσε η Δημοκρατία της Βαϊμάρης:

Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους απέτυχε το Σύνταγμα της Βαϊμάρης είναι  ότι κανένα από τα κύρια ρεύματα ιδεών της Γερμανίας δεν ήταν έτοιμο να τoυπερασπισθεί […].

Ο συγγραφέας βέβαια του σχολιαζόμενου βιβλίου την υπερασπίσθηκε, αναδεικνύοντας όλα τα μεγάλα επιτεύγματά της, με πρώτο την οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, σε μια χώρα που με βαριά καρδιά, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησε να περάσει στη συνταγματική νεωτερικότητα. Μήπως όμως, εκτός από τους ιστορικούς, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης θα πρέπει να την υπερασπίζεται και κάθε πολέμιος του φτηνού λαϊκισμού, της εθνοκαπηλίας και της όποιας φυλετικής καθαρότητας, όποια επιστήμη και αν διακονεί;


[1] O τίτλος του αγγλικού πρωτότυπου είναι The Coming of the Third Reich, London, Penguin, 2003.

[2] Bλ. Ian Kershaw, Xίτλερ 1889-1936.Ύβρις, Αθήνα, Scripta, 2000, και Χίτλερ 1936-1945, Νέμεσις,Αθήνα, Scripta, 2002. Bλ. επίσης του ίδιου, Ο Χίτλερ, οι Γερμανοί και η ‘τελική λύση’, Αθήνα, Πατάκης, 2011.

[3] Βλ. SaulFriedländer, Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι, Αθήνα, Πόλις, 2013.

[4] Βλ. JohannChapoutot, Ο εθνικοσοσιαλισμός και η αρχαιότητα, Αθήνα, Πόλις, 2012.

[5] Αθήνα, εκδ. Ι.Δ. Αρσενίδη, 1960.

[6] Βλ. Heinrich A. Winkler, Βαϊμάρη. Η ανάπηρη Δημοκρατία, 1918-1933, Αθήνα, Πόλις, 2012.Πρόκειται για το 7ο κεφάλαιο του βιβλίου του ίδιου συγγραφέα DerLangeWegnachWesten,München, Beck, 7η έκδ., 2010.

[7] London, Harper, 2013.

[8] Πρόκειται για τον ν. 4229/1929, που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου και στόχος του οποίου ήταν η δράση του ΚΚΕ. Βλ. Ν.Κ. Αλιβιζάτου, Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη νεοελληνική ιστορία, 1800-2010, Αθήνα, Πόλις, 2011, σσ. 269 & επ., 280 & επ. (όπου και αποσπάσματα από τη σχετική συζήτηση στη Βουλή).

[9] Βλ. το ν.δ. της 23/4/1924.

[10] Βλ. Ν.Κ. Αλιβιζάτου, Το Σύνταγμα και οι εχθροί του…., όπ.π., σσ. 306 & επ.

[11] Για τον Καρλ Σμιτ, βλ. ειδικότερα  Jan-WernerMüller, Ένας επικίνδυνος νους. Η επίδραση του Καρλ Σμιτ στον ευρωπαϊκό μεταπολεμικό στοχασμό,  Αθήνα, Πόλις, 2010, GopalBalakrishnan,TheEnemy. An Intellectual Portrait of Carl Schmitt, London, Verso, 2000 και ειδικά  για τη μεγάλη διαμάχη του με τον Χ. Κέλσεν, David Dyzenhaus, Legality and Legitimacy. Carl Schmitt, Hans Kelsen and Herman Heller in Weimar,  Oxford, Clarendon Press, 1997.

[12] Aναφέρομαι κυρίως στην άκριτη επίκληση του Καρλ Σμιτ από τους Τόνι Νέγκρι, Τζόρτζιο Αγκάμπεν και Σλαβόι Ζίζεκ.

[13] Βλ. Ποια δημοκρατία μετά την κρίση; Για την αποκατάσταση των λέξεων και του νοήματός τους, Αθήνα, Πόλις, 2013.

*Έγραψε ο Νίκος Κ. Αλιβιζάτος. Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Βιβλία του: Εισαγωγή στην ελληνική συνταγματική ιστορία 1821-1941 (1981), Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση, 1922-1974 -Όψεις της ελληνικής εμπειρίας (1983), Κράτος και Ραδιοτηλεόραση – Η θεσμική διάσταση (1986), H συνταγματική θέση των ενόπλων δυνάμεων (1987), Ο αβέβαιος εκσυγχρονισμός (2001), Η βασιλική περιουσία στο Στρασβούργο (2003), Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη νεοελληνική ιστορία 1800-2010 (2011), Ποια δημοκρατία για την Ελλάδα μετά την κρίση;(2013).

πηγή: thebooks journal

Η δίκη του τάγματος εφόδου της Μεταμόρφωσης

exixniastike-ki-alli-ratsistiki-epithesi-1-315x236Συνεχίστηκε την Τετάρτη 26 Φλεβάρη στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο η δίκη του Κωνσταντίνου Κοντομούς από το τάγμα εφόδου της Μεταμόρφωσης.

Ο Κοντομούς κατηγορείται για την επίθεση και τον εμπρησμό σε κουρείο Πακιστανού μετανάστη κατά την οποία τραυματίστηκε και ένας έλληνας ταξιτζής στις 10/9/12, καθώς και για την συμμετοχή σε τρεις ακόμα δολοφονικές επιθέσεις, όλες με μαχαίρι, που πραγματοποιήθηκαν σε διάρκεια μιας ώρας, λίγες μέρες αργότερα, το βράδυ της 22/09/12, σαν απάντηση στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο που γινόταν την ίδια μέρα στην περιοχή.

Στη διάρκεια της προηγούμενης ακροαματικής διαδικασίας στις 5 Φλεβάρη, τον Κοντομούς είχε αναγνωρίσει ο ταξιτζής, ένα από τα θύματα της απρόκλητης επίθεσης που βρισκόταν, εκείνη την ώρα, μέσα στο κουρείο. Αλλος μάρτυρας, γιατρός, διευθυντής στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο (που παρακολουθούσε τον διαβητικό Ριασάντ Αλί, έναν από τους Πακιστανούς που μαχαιρώθηκε στις 22 Σεπτέμβρη δίπλα στην καρδιά) κατέθεσε ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από το κλεμμένο τηλέφωνο του ασθενή του. Απείλησαν τον ίδιο, του είπαν ότι “σκοτώσαμε τον Πακιστανό” και όταν τους ρώτησε ποιοι είστε, είπαν “είμαστε Χρυσή Αυγή”.

Τατουάζ

Συνέχεια

Ο Αντετοκούνμπο, ο Μιχαλολιάκος και ο Άδωνις

Ποιος ωφελεί και βοηθά τη χώρα αυτή την κρίσιμη στιγμή;

Έχουν περάσει μόλις 6 μήνες από τότε που ο Μιχαλολιάκος παρομοίασε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο με χιμπατζή. Αφορμή ήταν η επιλογή του προικισμένου νεαρού μπασκετμπολίστα από τους Milwaukee Bucks, την οποία ο Φίρερ της Χρυσής Αυγής είχε αποδώσει – ως συνήθως παρανοϊκά σκεπτόμενος – στο γεγονός ότι ο πρόεδρος της φημισμένης ομάδας «είναι όχι μόνο φανατικός Εβραίος και σιωνιστής αλλά και μεγάλος και δραστήριος ακτιβιστής αντιφασίστας. Και ξαφνικά βρήκε έναν Νιγηριανό από την Ελλάδα και τον έβαλε εκεί».  

Του Στέλιου Κούλογλου *

149234-ante

Από τότε, ο «χιμπατζής» έχει κάνει θαύματα. Φαίνεται ότι ο λεφτάς «σιωνιστής» πρόεδρος έχει πληρώσει όλους τους συλλόγους και όλους τους παίκτες του NBA, που αφήνουν τον Αντετοκούνμπο να αποδίδει εκπληκτικά σε κάθε ματς. Ο «Γιάννης», όπως τον αποκαλούν στην Αμερική καθώς δεν μπορούν να προφέρουν το όνομά του, θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που παίζουν στο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει την αγάπη του για την Ελλάδα – είχε άλλωστε πανηγυρίσει την επιλογή του από την αμερικανική ομάδα σηκώνοντας με την οικογένειά του την ελληνική σημαία. Είναι, χωρίς αμφιβολία, η πιο αποτελεσματική διαφήμιση μιας χώρας που τα τελευταία χρόνια λοιδορείται συνεχώς και με κάθε ευκαιρία, και στις ΗΠΑ.  Συνέχεια

Ενοπλο «κόμμα» η Χρυσή Αυγή

ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ…

Καταπέλτης είναι το πόρισμα των ειδικών ανακριτριών Ι. Κλάπα και Μ. Δημητροπούλου για τον αρχηγό, τους βουλευτές και τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, καθώς αποκαλύπτεται ότι είχαν στην κατοχή τους παράνομα πυροβόλα όπλα και πυρομαχικά.

Στην εθνικιστική κατασκήνωση της Νέδας πραγματοποιούνταν ναζιστικές κατηχήσεις και εκπαίδευση με όπλα

Στην εθνικιστική κατασκήνωση της Νέδας πραγματοποιούνταν ναζιστικές κατηχήσεις και εκπαίδευση με όπλα

Μάλιστα, για το οπλοστάσιο που έχει κατασχεθεί από τις έρευνες στα σπίτια, αλλά και αυτό που εντοπίστηκε σε φωτογραφίες ηλεκτρονικών υπολογιστών, η ΔΕΕ ?ειδική υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ? γνωματεύει ότι είναι κανονικά όπλα, αρκετά είναι τροποποιημένα και ιδιοκατασκευές, και σίγουρα δεν πρόκειται για airsoft ή ρεπλίκες.

Από την έρευνα που πραγματοποίησε η Αντιτρομοκρατική στην οικία του Νίκου Μιχαλολιάκου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν λειτουργικά πυροβόλα όπλα, τα οποία κατείχε χωρίς άδεια. Συνέχεια

Βίκυ Σταμάτη και Κασιδιάρηδες

Γράφτηκε για το protagon

17_080733-thumb-largeΤρεις από τους βουλευτές τις «Χρυσής Αυγής», επίγονοι του Χίτλερ, σύμφωνα με τον κύριο Σαμαρά – ο οποίος, βέβαια, κατέπληξε την οικουμένη, όταν δήλωσε στις ΗΠΑ ότι, «μεγάλωσα στην Αθήνα αλλά δεν συνάντησα ποτέ μου έναν φασίστα» – αφέθηκαν ελεύθεροι, αν και κατηγορούμενοι για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Η Δικαιοσύνη ξέρει περισσότερα από εμάς. Και, όπως δείχνει, και από εκείνους που μάζεψαν τα στοιχεία και συνέταξαν τα κατηγορητήρια. Εμείς μπορούμε μόνο να αναρωτηθούμε, αν θεωρούνται επικίνδυνοι τελέσεως παρόμοιων πράξεων ή ακόμα και ύποπτοι φυγής. Και αφού τους άφησαν ελεύθερους, σημαίνει πως τους έκριναν ανίκανους για τέτοια πράγματα.

Συνέχεια

Εισαγγελέας: Εγκληματική οργανώση η «χρυσή αυγή» με αρχηγό τον Νίκο Μιχαλολιάκο

mixaloliakos600_070712Είναι ο άνθρωπος που οργανώνει και συντονίζει κάθε δραστηριότητα και στον οποίο φτάνουν όλες οι πληροφορίες για τη σωρεία των ποινικών αδικημάτων για τα οποία κατηγορούνται οι συλληφθέντες.

Υπαρχηγός της οργάνωσης χαρακτηρίζεται ο βουλευτής επικρατείας, Χρήστος Παππάς, ο οποίος αναζητείται. Ως μέλη της εγκληματικής οργάνωσης χαρακτηρίζονται οι βουλευτές Ηλίας, Κασιδιάρης, Ηλίας Παναγιώταρος και Ιωάννης Λαγός, που συνελήφθησαν, όπως επίσης και ο καταζητούμενος Νικόλαος Μίχος.

Ανάμεσα στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι συλληφθέντες είναι ανθρωποκτονίες, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, εκδιβάσεις, πρόκληση σωματικών βλαβών κλπ.

Σε ότι αφορά αξιόποινες πράξεις απο την πλευρά αστυνομικών, στο πόρισμα καταγράφονται περιπτώσεις ανοχής και παραλείψεων. Σύμφωνα με καταγγελίες θυμάτων ρατσιστικών και άλλων επιθέσεων, οι αστυνομικοί όχι μόνο δεν κινούνταν εναντίον των δραστών αλλά απειλούσαν τους καταγγέλοντες.

kathimerini

Το χτύπημα

17_05172697-thumb-large

Του Δ. Καμπουράκη*

Η ανήμπορη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, το νερόβραστο αστικό μας καθεστώς, το αναποφάσιστο και αναποτελεσματικό σύστημα διακυβέρνησης μας, χτύπησε ξαφνικά τα ξημερώματα με ασυνήθιστη σφοδρότητα. Από το πρωί του Σαββάτου, ο κόσμος παρακολουθεί έκπληκτος μια επιχείρηση που μοιάζει περισσότερο με σαρωτική επέλαση ιππικού, παρά με  com il faut αστυνομική επιχείρηση.

Οι αδαείς Χρυσαυγίτες θα έπρεπε ίσως να έχουν μελετήσει τον περίφημο ιστορικό Victor Davis Hanson, ο οποίος το 2001 συντάραξε τα νερά της παγκόσμιας ιστοριογραφίας, με το βιβλίο του «Σφαγή και πολιτισμός». Σ’ αυτό το πόνημα, ο Hanson διατυπώνει τη θεωρία ότι το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης που θεμελιώθηκε στην αρχαία Ελλάδα και απλώθηκε σ’ όλη την υφήλιο, είναι το πιο αμείλικτο σύστημα της παγκόσμιας ιστορίας, όταν τελικά αποφασίσει ή υποχρεωθεί να μπει σε πόλεμο.

Η Χρυσή Αυγή είχε κηρύξει από καιρό τον πόλεμο, στηριγμένη σε μια καρικατούρα στρατεύματος που είχε κατασκευάσει συγκεντρώνοντας μερικές εκατοντάδες παιδάκια του περιθωρίου, επίδοξους μαχαιροβγάλτες και κοινωνικά απροσάρμοστους. Τέτοιοι τυχάρπαστοι στρατοί όμως, μόλις χάσουν τους στρατηγούς, τους λοχαγούς και τους λοχίες τους, μετατρέπονται αυτομάτως σε μπουλούκια από φοβισμένα μυξιάρικα που τρέχουν να κρυφτούν, σαν τα παιδάκια που χάνουν τη μαμά και τον μπαμπά τους.

Κατά τον Hanson, η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός, όταν ξεπεράσει τις εσωτερικές του αντιφάσεις που του δημιουργούν πρόσκαιρη αναποφασιστικότητα και μπει στον πόλεμο, τότε ειδικεύεται όχι στη νίκη επί του αντιπάλου, αλλά στον απόλυτο εκμηδενισμό του. Με δυο λόγια, όταν το κατ’ εξοχήν ανεκτικό και υπομονετικό αστικό καθεστώς όταν πάψει να παίζει τις κουμπάρες, τότε καταλήγει σ’ αυτό που ο ιστορικός ονομάζει «σφαγή». Δεν γλυτώνουν ούτε οι στρατηγοί, ούτε οι καν οι μουλαράδες του αντιπάλου. Ας πρόσεχαν κι ας διάβαζαν…

protagon

Επικίνδυνες εγκληματικές ομάδες, στη σκιά της «χρυσής αυγής»

Μαζί με τη «χρυσή αυγή», μεγάλη σημασία έχει να έχουμε υπόψη μας και άλλες ναζιστικές και εγκληματικές ομάδες που δρουν στη χώρα. Ομάδες που δεν κρύβουν τις προθέσεις τους και ούτε τον στόχο της καταστροφής της Δημοκρατίας. Ως εκ τούτου, και προς εκεί πρέπει να κοιτάξει η Δικαιοσύνη. Πιο κάτω, ρεπορτάζ του Γιάννη Ελαφρού για την Καθημερινή.

maiandroii1

Τετάρτη το βράδυ, μία βδομάδα μόλις μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα, άγνωστοι σχημάτισαν στην πόρτα και σε άλλα σημεία γραφείων αριστερής κίνησης στη Νέα Σμύρνη μαιάνδρους και στόχους. Τα σύμβολα αυτά, που παραπέμπουν σε φασιστικές ή νεοναζιστικές αντιλήψεις, χρησιμοποιεί και η Χρυσή Αυγή, αλλά δεν είναι μόνη. Στη σκιά της Χρυσής Αυγής, της πιο μεγάλης πολιτικής οργάνωσης με νεοναζιστικές αντιλήψεις, αναπτύσσονται και άλλες εθνικοσοσιαλιστικές ή φασιστικές ομάδες, που διεκδικούν, μάλιστα, την πιο αυθεντική έκφραση του χώρου. Καθώς δεν έχουν ανάγκη να κρύβουν τις απόψεις τους, αυτοπροσδιορίζονται ανοικτά: «Οι Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές είμαστε μια ριζοσπαστική εθνικιστική – εθνικοσοσιαλιστική οργάνωση που αποτελείται από δεκάδες αυτόνομους πυρήνες σε πανελλαδική κλίμακα και από διακριτή κεντρική διοίκηση, αποτελούμενη από τον αρχηγό της οργάνωσης και τους δύο υπαρχηγούς», γράφει στην ιστοσελίδα της μία απ’ αυτές.
Η συγκεκριμένη ομάδα, όπως και άλλες του εξωκοινοβουλευτικού νεοναζιστικού χώρου, προσπαθούν να εμφανιστούν ως δυνάμεις που εφαρμόζουν όσα λένε, δίνοντας βάρος στην πράξη, δηλαδή στην άσκηση βίας κατά των αντιπάλων. «Εχουμε καταστήσει απόλυτα σαφές ότι δεν συνδεόμαστε καθ’ οιονδήποτε τρόπο με τη Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα που εξέλεξε ο ελληνικός λαός με νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες. Η Χρυσή Αυγή διεξάγει τον δικό της νόμιμο πολιτικό αγώνα και αυτό δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως. Ωστόσο, ο δικός μας αγώνας είναι φύσει διαφορετικός και πάνω απ’ όλα ριζοσπαστικός και αντικοινοβουλευτικός», διευκρινίζουν οι ΑΜΕ στην ιστοσελίδα τους. Σε αντίθεση πάντως με ομάδες κρούσης σχετιζόμενες με τη Χρυσή Αυγή, που «έκαναν προπόνηση» κατά των μεταναστών, οι Μαιάνδριοι στοχοποιούν από την αρχή πολιτικούς αντιπάλους, από το χώρο της Αριστεράς κυρίως. Συνέχεια

Ποια ηρωίδα, λοιπόν;

aggelikiΜπορεί η πολιτεία να την βραβεύσει. Αν θέλει, μάλιστα, μπορεί να της κάνει ακόμα και άγαλμα.  Για οτιδήποτε άλλο όμως, εκτός από το γεγονός ότι «ακινητοποιησε με ηρωισμό τον δράστη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα».  Όπως προκύπτει από την κατάθεσή της στον ανακριτή, η αστυνομικός της ομάδας ΔΙΑΣ, ακινητοποίησε τον μαχαιρωμένο Παύλο Φύσσα, και όχι τον μαχαιροβγάλτη χρυσαυγίτη, Γιώργο Ρουπακιά. Αυτόν, όπως περιγράφει με σαφήνεια η ίδια, των ακινητοποίησαν, μετά από υπόδειξη του Παύλου, δυο άλλοι συνάδελφοί της. Ας διευκρινιστούν αυτά, όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά για του λόγου του αληθές και προς αποφυγή κατασκευής ηρώων, εκεί που δεν υπάρχουν.

Ας δούμε, λοιπόν, τι λέει η ίδια:

«Είμαι αστυνομικός. Ειδικός φρουρός και υπηρετώ στην ομάδα ΔΙΑΣ Πειραιά. Χθες 17-9-2013 ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία από τις 19.00 ως τη 01.00 στο Κερατσίνι. Εγώ ήμουν συνοδός σε μηχανή συναδέλφου. Την 23.59 ώρα της 17ης λάβαμε σήμα από το Κέντρο ότι γύρω στα 50 άτομα στη συμβολή των οδών Τσαλδάρη και Ιφιγενείας με ρόπαλα στα χέρια κατευθύνονται για την καφετέρια ΚΟΡΑΛΛΙ . Σε 10 περίπου λεπτά φτάσαμε στο σημείο… Εκεί ενσωματωθήκαμε με κάποια ακόμα ομάδα ΔΙΑΣ, συνολικά είμαστε οκτώ αστυνομικοί με τέσσερις μηχανές. Στην οδό Π. Μελά, που είναι παράλληλη της Τσαλδάρη, είδαμε διασκορπισμένα γύρω στα 30-40 άτομα. Κατά κάποιο λόγο ήταν μαυροφορεμένα, κάποιοι φορούσαν κράνη, ενώ κάποιοι άλλοι κρατούσαν αντικείμενα, που φαίνονταν από εκεί που ήμασταν ως ρόπαλα… Στο σημείο, όπου ήμασταν δεν υπήρχε πολύ φως… Συνέχεια

Ο ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα

B111806477DBCE64AF4488F2728062F6[…]Δυο λόγια γι’αυτούς που ψήφισαν τον Ναζισμό. Ίσως δεν ξέρατε. Ίσως παρασυρθήκατε; Τώρα καταλάβατε; Τώρα ξυπνήσατε; Τώρα δεν μπορείτε να επικαλείσθε ούτε την άγνοια, ούτε την διαμαρτυρία, ούτε την απόγνωση. […] Ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα[…]

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή του Μητροπολίτη Σιατίστης και Σισανίου, Παύλος:

«Όταν την «Χρυσή Αυγή» την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω.

Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χ.Α από χριστιανό η ιερωμένο.

Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν εμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξων.

Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολείπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση. Συνέχεια

Δ. Κυριαζίδης: Η «χρυσή αυγή» είναι βόας, όχι απλώς αυγό του φιδιού

Δηλώσεις για την αντιμετώπιση της ναζιστικής οργάνωσης «χρυσή αυγή», έκανε ο βουλευτής της ΝΔ,  Δημήτρης Κυριαζίδης. Κατά την άποψή μας, είναι μια από τις πιο ψύχραιμες και ταυτόχρονα πιο ουσιαστικές φωνές που έχουν ακουστεί από το κυβερνών κόμμα.

DimitrisKyriazidis

Ο Δ. Κυριαζίδης, βουλευτής της ΝΔ και πρώην πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων, μιλώντας στον ΒΗΜΑ FM 99,5 υποστήριξε ότι υπήρξε τεράστια ανοχή προς τη Χρυσή Αυγή από όλα τα κόμματα, ενώ δεν δίστασε να αποκαλέσει τον Ηλία Κασιδιάρη «κλαρινογαμπρό’ και χαρακτήρισε τη ΧΑ  «εγκληματική οργάνωση».

Υποστήριξε επίσης ότι η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής «δεν είναι θέμα Αστυνομίας».

«Έχοντας τα δεδομένα από την προηγούμενη ιδιότητά μου, την αστυνομική, και βεβαίως γνωρίζοντας τι πρεσβεύουν τα φασιστικά (ιδεώδη) κτλ., βάζοντας κάτω τον τρόπο λειτουργίας τους, όχι δύσκολα κανείς οδηγείται στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια εγκληματική οργάνωση και συμμορία» είπε και συνέχισε: Συνέχεια

Επιχείρηση «σκούπα» σε ΓΑΔΑ και Αστυνομικά Τμήματα για σχέσεις με «χρυσή αυγή»

astynomia_peripoliko_farosΈρευνα στο τμήμα Όπλων της Κρατικής Ασφάλειας, στη ΓΑΔΑ, πραγματοποίησαν άνδρες του τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ προκειμένου να διαπιστώσουν πιθανές σχέσεις του τμήματος με τη Χρυσή Αυγή. Ο μέχρι χθες επικεφαλής του τμήματος, Αντώνης Δουκάκης, ήταν ένας εκ των οκτώ συνολικά αξιωματικών που με απόφαση του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ μετακινήθηκαν σε άλλες υπηρεσίες, «προκειμένου να διασφαλιστεί κατά απόλυτο τρόπο η αντικειμενικότητα της έρευνας από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων». Νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί έφοδος στο Αστυνομικό Τμήμα της Νίκαιας. Σύμφωνα με πληροφορίες οι αστυνομικοί του τμήματος κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους, προκειμένου να ελεγχθεί πιθανή σχέση τους με τη Χρυσή Αυγή. H έρευνα του Εσωτερικών Υποθέσεων επεκτάθηκε στα Αστυνομικά Τμήματα Κορυδαλλού, Καμινιών και Αγ. Ιωάννη Ρέντη.

Πηγή: Το Κουτί της Πανδώρας

«Σύνδεση» ανώτατων αξιωματικών της αστυνομίας με Χρυσή Αυγή

Θύελλα στην ΕΛ.ΑΣ. μετά το μπαράζ αποκαλύψεων για τη δράση της Χρυσής Αυγής. Δύο παραιτήσεις ανώτατων αξιωματικών. Διαβάστε για ποιους πρόκειται
fffh1
Δέκτες έγιναν οι παραιτήσεις δυο ανώτατων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Πρόκειται για τον Γενικό Επιθεωρητή Αστυνομίας Νοτίου Ελλάδος, αντιστράτηγο Ιωάννη Δικόπουλο και τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Στερεάς Ελλάδας Απόστολο Κασκάνη.
Είχαν παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους, ωστόσο φαίνεται ότι η απομάκρυνσή τους έχει σχέση με τις αποκαλύψεις για τη δράση της «χρυσής αυγής».

Επιπλέον, με Απόφαση του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ διεξάγεται Ένορκη Διοικητική Εξέταση για το γεγονός ότι την Παρασκευή 20/9/2013, έξω από τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης Εύβοιας – Βοιωτίας της «χρυσής αυγής» στη Χαλκίδα και σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από την έδρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης Εύβοιας υπήρχαν άτομα που έφεραν αντικείμενα, τα οποία εμπίπτουν στην κατηγορία περί όπλων (ρόπαλα, ασπίδες και κράνη ), χωρίς να παρέμβουν οι τοπικές αστυνομικές Αρχές, ως όφειλαν και χωρίς να υπάρξει ενημέρωση του Αρχηγείου.

Συνέχεια

«Με το σεις, με το σας» και με τα SS

Με όλο το θάρρος, θέλω να απευθυνθώ στην κυρία Μπακογιάννη. Ξανά, λοιπόν, στα 1000152_10200938206691012_206139431_nφώτα της δημοσιότητας. Όχι, βέβαια, ότι σας έλειψαν ποτέ αλλά, τούτη τη φορά, θα συμφωνήσετε κι εσείς, νομίζω, έγινε με τρόπο κάπως ανορθόδοξο. Παράδοξο για εμάς τους κοινούς θνητούς, διότι εσείς το θεωρήσατε απολύτως ορθό. Κυκλοφόρησε φωτογραφία σας με βουλευτή της «Χρυσής Αυγής», σε στιγμές ανυπόκριτης οικειότητας. Θα μου πείτε, απαγορεύεται; Αλίμονο, όχι. Δικαίωμά σας να κάνετε παρέα, εντός ή εκτός Βουλής, με όποιον θέλετε. Για να δικαιολογήσετε, όμως, το « τρυφερό» στιγμιότυπο, γράφτηκε στον Τύπο της χώρας ότι είπατε πως «εμένα οι χρυσαυγίτες, μου φέρονται με το σεις και με το σας». Μαγκιά σας, που λένε οι νέοι. Θα ξέρετε, φαντάζομαι, ότι λίγοι έχουν αυτό το «προνόμιο». Όπως ακόμα λιγότερες γυναίκες, έχουν το «προνόμιο», να τους υποκλίνεται για χειροφίλημα, ο ίδιος ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής!  Συνέχεια

Σαν σήμερα, πριν από 80 χρόνια, οι ναζιστές έκαψαν βιβλία

Το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933, 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου όπου φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν.

89146CBE59F56C59161A4ACECDFC0AAD

Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε το δικό της πνευματικό μεσαίωνα. Κυρίως φοιτητές έκαψαν βιβλία επιφανών γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ήταν σαν σήμερα πριν από 80 χρόνια.Το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933, 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου.

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν.

Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία γεμάτη μίσος. «Παραδίδω στη πυρά ότι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος.

Μπροστάρηδες οι φοιτητές Συνέχεια

«Παλιόπουστα, θα πεθάνεις»

 agopunch1-thumb-largeΤάσος Σταφυλίδης είναι αρκετά γνωστός στη Σουηδία. Συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης και πρώην βουλευτής του Αριστερού Κόμματος της Σκανδιναβικής χώρας, ο Έλληνας ομογενής είναι κομμάτι της σουηδικής κοινωνίας. Όπως και αρκετοί άλλοι Έλληνες και Ελληνίδες μετανάστες, πρώτης και δεύτερης γενιάς. Στα 41 του χρόνια, τον Τάσο, πέραν του αναμφισβήτητου ταλέντου, γνωστό τον έχει κάνει και το θάρρος το οποίο έχει επιδείξει στο δημόσιο βίο.

Αυτές τις ημέρες, με την ευκαιρία του Πάσχα των Καθολικών, που ήταν την περασμένη Κυριακή, βρέθηκε στην Αθήνα για διακοπές. Διακοπές που θα του μείνουν αξέχαστες. Όπως κατήγγειλε στα σουηδικά μέσα, την ώρα που περπατούσε προς το σπίτι του, τον πλησίασαν τρεις μαυροντυμένοι τύποι που τον ακολουθούσαν, και του επιτέθηκαν με μανία. Ενώ πίστεψε ότι επρόκειτο για ληστεία, τα πράγματα ήταν αρκετά χειρότερα. Δεν επεδίωξαν να τον ληστέψουν, αλλά να τον τιμωρήσουν. Βρίζοντάς τον «παλιόπουστα, θα πεθάνεις» και άλλα «ανδρικά», τον έριξαν κάτω και, χτυπώντας με κλοτσιές στο πρόσωπο και σε όλο το σώμα, τον τραυμάτισαν σοβαρά. Τα σημάδια της βίας είναι εμφανή, παντού. Οι φωτογραφίες με το ματωμένο του πρόσωπο σοκάρουν. Είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η είδηση θα αποτρέψει αρκετούς Σουηδόυς και άλλους βορειοευρωπαίους να επισκεφθούν στο εξής την Αθήνα και την Ελλάδα. Οι… φρουροί της «καθαρής φυλής», έκαναν πάλι το χρέος τους προς την πατρίδα. Συνέχεια