Ανικανότητα ή σχέδιο απομάκρυνσης;

metanastes1

Όσους με διαβάζετε στα socila media ή στο Protagon, θα σας κουράσω λίγο αυτές τις ημέρες με το μεταναστευτικό, αλλά υπάρχει λόγος. Ο σαδιστικός τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζονται πια οι μετανάστες – μιλάμε για τους νόμιμους, διότι εκείνοι που δεν έχουν χαρτιά, αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και είτε τους κυνηγάει η αστυνομία, είτε βρίσκονται έγκλειστοι σε στρατόπεδα, υπό απάνθρωπες συνθήκες και πέρα από κάθε επιτρεπτό νομικό όριο κράτησης- δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι με κάποιον τρόπο, ένα μικρό σχέδιο, φαίνεται να έχει μπει σε εφαρμογή. Τούτο συνάγεται από το γεγονός πως, ενώ ως τον περασμένο Δεκέμβρη, τους μετανάστες τους εξυπηρετούσαν ανά δήμο κατοικίας, και κουτσά στραβά τα κατάφερναν, πλέον τους μάζεψαν όλους στην Περιφέρεια. Αυτό έγινε στα πλαίσια μιας ρύθμισης που προβλέπει τα περίφημα «One stop shop» (υπηρεσίες μιας στάσης) και με σκοπό να τελειώσουν πιο σύντομα δουλειά και να διευκολυνθούν οι διαδικασίες. Ο αριθμός, όμως, των μεταναστών που μαζεύτηκε σε ένα μέρος, η απόλυτα πλημμελή επάνδρωση της Περιφέρειας με προσωπικό, η χαώδης κατάσταση στην οργάνωση και η ανετοιμότητα, η παντελής έλλειψη υποδομών, η ανικανότητα των υπαλλήλων να επιβάλλουν στοιχειώδους κανόνες ανθρώπινης εξυπηρέτησης, η κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας και η επιστράτευση σεκιουριτάδων (!) που όχι λίγες φορές φέρονται με αισχρό τρόπο, έχουν φτάσει τα πράγματα στο απροχώρητο. Και εκεί που στους Δήμους ο μετανάστης θα πήγαινε το πολύ δυο φορές, τώρα στην Περιφέρεια πάει το λιγότερο τέσσερις, με απίστευτες ουρές και ταλαιπωρίες, και χρειάζεται στην καλύτερη περίπτωση διάστημα δυο μηνών, μέχρι να καταφέρει να καταθέσει.


Δεν είναι λίγοι εκείνοι, όπως έχω μάθει από κουβέντες που έχω μαζί τους αλλά και διάφορα μηνύματα, που έχουν έρθει στα χέρια, είτε μεταξύ τους είτε με σεκιουριτάδες, με αποτέλεσμα να επέμβει η αστυνομία. Οι ατέλειωτες ώρες αναμονής, οι ατέλειωτες ουρές και η αβεβαιότητα πως και μετά από αυτό, δεν θα καταφέρουν να πάρουν απλώς σειρά προτεραιότητας, τους κάνει να χάνουν κάθε ίχνος υπομονής. Και μιλάμε για ανθρώπους που ζουν σχεδόν 1/4 του αιώνα στην Ελλάδα, έχουν πληρώσει πάρα πολλά λεφτά για τις ανανεώσεις των αδειών τους, πληρώνουν κανονικά στο κράτος την φορολογία, μεγαλώνουν παιδιά στη χώρα, έχουν αγοράσει σπίτια και εν πάσι περιπτώσει, είναι απολύτως ενταγμένοι πολίτες και όχι κάποιοι που ήρθαν χθες.

Ο εμπαιγμός και ο ξεδιάντροπος εξευτελισμός, θεωρούν οι περισσότεροι, και όχι άδικα, ότι γίνεται με σκοπό να τους αναγκάσουν να φύγουν. Τους πιστεύω. Και δεν σας κρύβω πως ο ίδιος, είμαι τόσο πολύ απογοητευμένος με αυτό που συμβαίνει, που θα προτιμούσα πια οι άνθρωποί μου, να μην έχουν κάποια σχέση με αυτό το πράγμα που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκό κράτος. Φυσικά, λόγω των πολύ ισχυρών δεσμών που αναπτύξαμε με την Ελλάδα, είναι πολύ δύσκολο να φύγουμε. Τουλάχιστον να φύγουμε όλοι. Όσοι, όμως, τα καταφέρνουν, ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω. Και αυτό, δεν είναι καθόλου κέρδος για την Ελλάδα. Πολύ εύκολα δημιουργείς εχθρούς αλλά πολύ δύσκολα φίλους. Πάντως, διώχνοντας με τέτοιο βίαιο τρόπο, ανθρώπους που φτιάξανε τις εστίες τους με πολύ κόπο, φίλους δεν φτιάχνεις.
Εμένα με πονά. Πολύ. Τόσο η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί όσο και η ευκολία με την οποία το κράτος βάζει απέναντί του «ελαφρά την καρδία», ανθρώπους με τις πιο θετικές διαθέσεις και πολίτες με προσφορά. Ο τύπος από την άλλη, σιωπά. Τα δελτία ειδήσεων, ασχολούνται με οτιδίποτε άλλο αλλά όχι και με αυτό. Συνάδελφοι δημοσιογράφοι στις εφημερίδες, θυμούνται να γράψουν μονόστηλα (όσοι φυσικά τα καταφέρνουν), μόνο για μεμονωμένες περιπτώσεις που «πουλάνε». Ως δημοσιογράφος που κάλυπτα μεταναστευτικό αλλά και ως μετανάστης ο ίδιος για 22 χρόνια στην Ελλάδα, και αυτό με πονά. Με πονά και με προβληματίζει σφόδρα. Και θα επιμείνω να γράψω. Ας γίνομαι κουραστικός.

Advertisements