Αυτή είναι η δική μου πατρίδα

correspondent4- immigrantΠοτέ μου δεν κατάλαβα κάποιον που λέει «είμαι περήφανος που είμαι από την τάδε χώρα» ή τον άλλον που πλειοδοτεί και απαντάει με το «κι εγώ πιο περήφανος που είμαι από τη δείνα».
Επέλεξε ποτέ κανείς τη χώρα που γεννήθηκε; Για τις επιλογές μας ναι, μπορούμε να πούμε ότι είμαστε υπερήφανοι ή το αντίθετο. Και για τις προσπάθειές μας. Για αυτά που καταφέραμε στη ζωή μας. Για αυτά που προσπαθήσαμε κι ας αποτύχαμε. Για τα παιδιά που μεγαλώσαμε και αν αυτά ήταν ή θα είναι άξια μέλη της κοινωνίας. Για το σεβασμό στους γονείς μας. Για την τιμιότητά μας ως άνθρωποι. Για την προσφορά μας στη κοινωνία και στον συνάνθρωπό μας, χωρίς διάκριση χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή φύλου.
Μπορούμε να δηλώνουμε υπερήφανοι όμως για την χώρα που επιλέξαμε να ζήσουμε, αν η επιλογή μας δικαιώθηκε. Ή ακόμα και αν δεν την επιλέξαμε και βρεθήκαμε τυχαία ή και αναγκαστικά. Αλλά και για την προσφορά σε αυτή. Χωρίς τη διάκριση «αυτή είναι η πατρίδα μου και αυτή δεν είναι».
Για το αν καταφέρουμε να μάθουμε μια ξένη γλώσσα. Αν διαβάσαμε άλλο ένα βιβλίο. Αν ενταχθήκαμε στη κοινωνία που ζούμε, γίναμε μέρος της και την υπηρετούμε χωρίς αστερίσκους.Αυτά και πολλά άλλα παρόμοια, αν κανείς τα κάνει, μπορεί να δηλώσει υπερήφανος. Για μένα, αυτή είναι η πατρίδα μου. Αυτά που έκανα κι αυτά που προσπάθησα. Αυτά που πέτυχα κι αυτά που απέτυχα προσπαθώντας. Και αυτά δεν είναι ούτε μόνο εκεί που γεννήθηκα τυχαία ούτε εκεί που επέλεξα να ζήσω ο ίδιος. Ούτε κι εδώ που ζω τώρα. Είναι παντού. Είναι και στις τρεις χώρες. Είναι και σε χώρες που επισκέφθηκα. Και σε εκείνες που απλώς είδα ένα βιβλίο φευγαλέα και το αγόρασα. Εκεί που φωτογράφισα μια εικόνα, μια κίνηση, ένα άγαλμα, έναν άνθρωπο. Την πατρίδα μου, την κουβαλάω πάντα σε μια βαλίτσα. Ακόμα και σε ένα σακίδιο πλάτης. Ή σε ένα ημερολόγιο. Ακόμα και σε μια ασπρόμαυρη  φωτογραφία των γονιών μου.

Το ο,τι γεννήθηκε κάπου, κάποτε και απολύτως συμπτωματικά – μιας και θα μπορούσαν οι γονείς του να ήταν αλλού μετανάστες ή εργαζόμενοι και να γεννιόταν σε μια χώρα που σήμερα χλευάζει ή μισεί – δεν μπορεί με κανένα τρόπο να γεμίζει κανέναν υπερηφάνεια. Ούτε φυσικά ενοχές.

Και επειδή είναι οι μέρες που αρκετοί μιλάνε για την πατρίδα- μερικοί απο τους οποίους μόνο κακό της κάνουν και την ντροπιάζουν- ας σκεφτούμε ο καθένας, ποια είναι στην πραγματικότητα η δική μας πατρίδα. Η πραγματική δική μας. Αυτή που ο καθένας έκανε κάτι να την ονομάζει έτσι.

Advertisements

3 σκέψεις σχετικά με το “Αυτή είναι η δική μου πατρίδα

  1. Γιούλη

    Οι γονείς μου παίρνουν σύνταξη από τη Γερμανία. Είκοσι τόσα χρόνια δούλευαν στο εργοστάσιο δίπλα -δίπλα με Τούρκους. Το 1922 ο πατέρας μου ήρθε στη Θεσσαλονίκη από τη Σμύρνη, όπου οι Τούρκοι σφάξανε το δικό του πατέρα. Πρόσφυγες, με όλα τα δεινά της προσφυγιάς. Ακόμα και το όνομα άκουσα πως τους άλλαξαν. Ενας που ξέρεις απ´ αυτά μου είπε πως Σουργούνης στα τούρκικα σημαίνει πρόσφυγας, άστεγος, αλήτης και στο ελληνικό στόμα απέβαλε το γάμα. Το 1940 πήγε στην Αλβανία να πολεμήσει τους Ιταλογερμανούς. <> δούλευε μαζί με τους Ιταλούς στη Γερμανία. Σήμερα ήρθαν οι Αλβανοί να δουλέψουν στην Ελλάδα. Τρελά πράγματα. Η ιστορία γελάει και μαζί της γελάω κι εγώ……..
    Αντώνης Σουρούνης
    Απλό το βιβλίο Κυριακάτικες ιστορίες

    Μου αρέσει!

  2. Anna Syngellakis

    Εγκεφαλικά, λογικά έτσι είναι. Και ειναι σωστό. Αλλά συναισθηματικά, δεν ανήκουμε παντού. Η καρδιά μας κρατά μια άλλη σχέση με τον τοπο που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, πήγαμε σχολειό, ερωτευτήκαμε για πρώτη φορα. Η λογική και το συναίσθημα δεν είναι αναγκαστικά αντίπαλα στρατόπεδα. Μπορούν να συνυπάρχουν. Η σχέση μας με τον κόσμο και η σχέση μας με την πατρίδα μπορούν να συνυπαρχουν. Μετά από 36 χρόνια εκτός Ελλάδας, αυτό έχω να πω.

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.