Ελλάδα με ήθος

agoakadΑπό τότε που ζω εκτός Ελλάδας, εδώ και τρεις μήνες, οι θετικές ειδήσεις έρχονται όλο και πιο σπάνια. Ο,τι «ταξιδεύει» προς τον έξω κόσμο, είναι μουντό. Φτώχεια, ανεργία, διαφθορά, ρατσισμός, βία και πουθενά ελπίδα. Ηθική και κοινωνική κατάρρευση. Όχι μόνο ως σχήμα λόγου. Τα ουρλιαχτά της κοπέλας στη Ξάνθη, θυσία στις ορέξεις ενός «serial killer» που ξεπερνά και τις ταινίες τρόμου, ανακατεύονται με την απόγνωση των μεταναστών που πνίγηκαν στη Λέσβο, στην προσπάθειά τους να εισέλθουν στην Ελλάδα, και γίνονται κόμπος στο στομάχι. Ακόμα και ανήμερα των Χριστουγέννων, τρεις μετανάστες μαχαιρώθηκαν από χρυσαυγίτες. Οι πόρτες των φυλακών  ανοίγουν για να υποδεχθούν καθημερινά, το χθεσινό νόμιμο  που τελικά ούτε νόμιμο ήταν, ούτε και ηθικό. Και μάλλον είμαστε στην αρχή.

Αλλά ευτυχώς, Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτή και αυτά. Δεν είναι μόνο ο,τι αντιπροσωπεύει η ανηθικότητα, η διαφθορά, το μίσος, η βία, ο σκοταδισμός. Ελλάδα είναι και αυτό που αντιπροσωπεύει η Ακαδημία Αθηνών.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ο δικός μου απολογισμός για το 2012

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΤι θα κρατήσω από το χρόνο που φεύγει;  Πολλά και αρκετά σημαντικά. Το γεγονός πως αναγκάστηκα, σχεδόν βίαια, να φύγω από τη χώρα που έκανα δεύτερη πατρίδα μου, μετά από 21 χρόνια. Μια δεύτερη μετανάστευση – όσο κι αν διαφέρει αρκετά από την πρώτη, και πήγα σε μια πολύ οργανωμένη χώρα, με πολύ καλύτερες συνθήκες από εκείνες που συνάντησα όταν πήγα πρώτη φορά στην Ελλάδα- δεν παύει να είναι επώδυνη.  Για διαφορετικούς λόγους από εκείνους της πρώτης. Θα θυμάμαι την τεράστια συμπαράσταση από χιλιάδες άγνωστους ανθρώπους, όταν μαθεύτηκε η απόφαση για την οικειοθελή αναχώρηση τον Μάιο. Την έμπρακτη συμπαράσταση ενός ανθρώπου, επίσης, της Εύας Αυγερινού, που έκανε τα πάντα για να με φέρει στη Σουηδία. Αλλά και αυτούς που, με τη συμπαράστασή τους, έκαναν εφικτό και πραγματικότητα το ταξίδι εδώ.    Συνέχεια