Πατρίδες και σύνορα

Του Αριστείδη Χατζή*

Φανταστείτε το εξής σενάριο: έπειτα από έναν καταστρεπτικό σεισμό στο Πακιστάν με χιλιάδες θύματα, αποφασίζετε να γίνετε μέλος μιας ανθρωπιστικής οργάνωσης και να προσφέρετε εθελοντικό έργο στην πληγείσα περιοχή. Πράγματι, για δύο εβδομάδες εργάζεστε σκληρά και προσφέρετε πολύτιμη βοήθεια. Οταν, στο τέλος των δύο εβδομάδων, ζητάτε να μεταφερθείτε στην Ελλάδα, το ελληνικό προξενείο στο Ισλαμαμπάντ δεν σας δίνει βίζα για να επιστρέψετε. Φωνάζετε, χτυπιέστε, διαμαρτύρεστε, αλλά κανείς δεν σας δίνει σημασία. Κανείς δεν θεωρεί ότι πρέπει να αιτιολογήσει την απόφασή του.

Ολοι θα συμφωνήσουμε ότι το ελληνικό κράτος σάς αντιμετωπίζει παράνομα και κυρίως άδικα. Ουσιαστικά, σας υποχρεώνει να ζήσετε σε μια πολύ φτωχή χώρα, με αυταρχικό πολίτευμα και οπισθοδρομική κοινωνία όπου κυριαρχεί η διαφθορά και ελλοχεύουν ένα σωρό κίνδυνοι για την υγεία και την ασφάλειά σας. Πράγματι, πολύ άδικη απόφαση…
Ακούω τις διαμαρτυρίες! «Εδώ το πρόβλημα δεν είναι η τραγική κατάσταση στο Πακιστάν, αλλά το ότι έχω γεννηθεί στην Ελλάδα! Το ελληνικό κράτος δεν έχει το δικαίωμα να με εμποδίσει να επιστρέψω στην Ελλάδα. Είμαι Ελληνας και έχω δικαίωμα να κατοικώ στην Ελλάδα γιατί γεννήθηκα εδώ από έλληνες γονείς!» Συνέχεια
Advertisements