Πέντε Ελληνοεβραίοι επιζώντες αφηγούνται τον τρόμο

Του Σπύρου Γιανναρά*

Το παρατεταμένο χειροκρότημα στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής πρόδιδε τη συγκίνηση του νεανικού κυρίως κοινού, το οποίο αντικρίζοντας για πρώτη, ίσως, φορά χθες επιζώντες του Ολοκαυτώματος αισθάνθηκε την ανάγκη να αγκαλιάσει τα θύματα της πιο παράλογης βαρβαρότητας που ο νους του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει. Εμφανώς συγκινημένοι από την απρόσμενα μεγάλη προσέλευση, πέντε Ελληνοεβραίοι επιζώντες της Shoah, η κ. Ασέρ Πάρδο, η κ. Υβόνη Μόλχου-Καπουάνο, ο κ. Ισαάκ Μιζάν, ο κ. Αλέξανδρος Σιμχάς και ο κ. Μωυσής Κωνσταντίνης αφηγήθηκαν την πιο ζοφερή εμπειρία της ζωής τους. Παρακινούμενος από την πεποίθηση που εξέφρασε ο Τζορτζ Στάινερ, ότι «η αδιαφορία απέναντι στο κακό καθιστά τους ανθρώπους συνένοχους» ο ομ. καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ, ο οποίος ασχολήθηκε για 40 χρόνια «με τη ζοφερή περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τις έως σήμερα ποικιλόμορφες συνέπειές της», επέλεξε αυτόν τον άμεσο τρόπο αντίδρασης στην ανατριχιαστική άνοδο των ποσοστών της Χρυσής Αυγής που εισήλθε για πρώτη φορά στη Βουλή.

Η συγκίνηση και το δέος που αισθάνεται κανείς αντικρίζοντας τους ανθρώπους που ξεγλίστρησαν μέσα από τα νύχια του πιο τρομακτικού θανάτου, δεν συγκρίνεται με καμία γραπτή μαρτυρία της βιωμένης παράνοιας των ναζί – όσο υποβλητικό κι αν είναι το κείμενο σπουδαίων συγγραφέων σαν τον Πρίμο Λέβι, τον Ρομπέρ Αντέλμ ή τον Ζαν Αμερί. Δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς την πίκρα στα γλυκά μάτια της κ. Πάρδο, η οποία περιέγραφε τη ζωή στο εβραϊκό γκέτο της Θεσσαλονίκης πριν από τη μαζική μεταφορά του πληθυσμού της πιο ακμαίας εβραϊκής κοινότητας της Ελλάδας στα κρεματόρια του Αουσβιτς και του Μπίρκεναου. «Η εικόνα τους πικραίνει τις μέρες μου και στοιχειώνει τις νύχτες μου», ανέφερε μιλώντας για τα χαμένα μέλη της οικογένειάς της. «Ζούμε για να σας μεταφέρουμε τον τρόμο», συμπλήρωσε. Εκτός από τον κ. Μιζάν, που βίωσε σε ηλικία δεκαέξι ετών την τερατώδη εμπειρία του Αουσβιτς, οι υπόλοιποι έζησαν κυνηγημένοι μέσα σε φρικώδη τρόμο τη γερμανική κατοχή, αλλάζοντας κρυψώνες μέχρι την απελευθέρωση.

Πέρα από τη βαθιά πικρία για το τεράστιο ποσοστό απώλειας Εβραίων –το μεγαλύτερο ίσως πανεθνικά στην Ευρώπη (το 95% επί συνόλου 65.000)– είχαν όλοι τους καλά λόγια να πουν για τους συμπατριώτες τους που τους συνέτρεξαν. «Εχω εμπιστοσύνη στην ελληνική κοινωνία. Ο Ελληνας δεν είναι φασίστας. Μόνο στα πολύ χαμηλά στρώματα υπάρχει αντισημιτική προκατάληψη», απάντησε ο κ. Σιμχάς, σχολιάζοντας την άνοδο της Χρυσής Αυγής. «Παροδικό φαινόμενο, το οποίο οφείλεται στην άγνοια των ανθρώπων και στη ραγδαία αύξηση της λαθρομετανάστευσης», ήταν το σχόλιο του τέως προέδρου του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδας κ. Κωνσταντίνη. «Ηρθαμε για να θυμίσουμε ότι η λήθη αποτελεί το πιο επικίνδυνο σημείο των καιρών» πρόσθεσε ο κ. Μιζάν. Το ρίγος που αισθάνεται κανείς βλέποντάς τον να σηκώνει το μανίκι για να αποκαλύψει τον θηριώδη αριθμό 182641, κληρονομιά από το Αουσβιτς στον βραχίονά του, είναι το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στην άγνοια και στην προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής. Μπορεί και ίσως πρέπει να στοιχειώσει τις νύχτες μας.

kathimerini*

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Πέντε Ελληνοεβραίοι επιζώντες αφηγούνται τον τρόμο

  1. «ο Έλληνας δεν είναι φασίστας» … Γιατί? Μα γιατί κανένας λαός «είναι» ή «δεν είναι» φασίστας. Δεν είναι λοιπόν κανείς – αλλά μπορεί να γίνει. Υπό συνθήκες. *Όλοι* μπορούν να γίνουν υπό συνθήκες. Αυτό δεν έχουμε καταλάβει και γιαυτό έχουμε νεοναζί πλέον στη βουλή….

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.