Ο Πύρρος και τα τούβλα

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Τα κοιτάω από ‘δώ, τα κοιτάω από ‘κεί και δεν βλέπω στα ψηφοδέλτια κάνα Δούναβη της πολιτικής, κάνα ωκεανό της σκέψης. Ο Πύρρος τούς πείραξε;

Εν τω μεταξύ κοάζουν στα πάνελ οι νεοσύλλεκτοι ακροδεξιοί βάτραχοι που μέχρι πρότινος ήταν χρυσοπληρωμένοι καλλιτέχνες του λαού. Περισσεύουν οι εθνικοφρενείς μοντέλες και τα παγανά της τηλεοπτικής ζώνης του λυκόφωτος που έκαναν καριέρα εις βάρος του Κατέλη και του κυρίου Ταμπάκη με την τσιριχτή φωνή. Ας κοπιάσουν λοιπόν, αντέχουμε. Αντέχουμε και τους σουσουδισμούς μιας Αριστεράς που δεν ξέρει πια πώς να κρύψει την ψυχική της στενότητα. Στη μόστρα του Τσίπρα, αντί για την αναλώσιμη μαυρούλα της πρώτης περιόδου, βλέπω κάτι παλιές δόξες του αθλητισμού που χρόνια τώρα διεκδικούν μετάλλιο στο φωτοφίνις αλλάζοντας κομματικό χώρο με στρατηγική πολιτικάντη χειρίστης υποστάθμης. Στη ΔΗΜΑΡ γεμίζουν τα γραφεία τους με πορτρέτα του Λεωνίδα Κύρκου σαν να είναι ο Κιμ Ιλ Σουνγκ και συνεδριάζουν από κάτω υπέρ του εθνικού διχασμού και της πάρτης τους. Μα δεν φοβούνται μην τους ρίξει τους κεραυνούς του; Διόλου δεν σέβονται την ακριβή πολιτική του διαθήκη για προοδευτικές συστρατεύσεις και συνεργασίες ή μήπως το βράδυ κουκουλώνουν τα κάδρα με μαύρο πανί όπως κάνουμε με το κλουβί του παπαγάλου;
Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο Πύρρος και τα τούβλα

  1. Άλλα αντ’άλλων είναι το άρθρο βρε Νίκο… Ποιόν εθνικό διχασμό θέλει η ΔΗΜΑΡ; Γιατί τόση ισωπέδωση για τη Σακοράφα; Τέτοια άρθρα μπορώ να γράφω κι εγώ τρια την ώρα, αλλά δεν μου τα βάζουν τα Νέα…

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.