Η χώρα παραγωγής προέδρων

Καταρχήν, με τους πολιτικούς μας δεν πλήττεις ποτέ. Τελευταία, δε, για να μας ανεβάσουν το ηθικό, δημιουργούν νέα κόμματα. Μπορεί να περιστρέφονται ως ονόματα γύρω από την «δημοκρατία» και την «πατρίδα» αλλά η φαντασία δεν ήταν πάντα το φόρτε των πολιτικών. Πας στην Ομόνοια, φωνάξεις  δυνατά  «κύριε πρόεδρε» και γυρνάει  το κεφάλι η μισή Αθήνα, έλεγε το παλιό καλαμπούρι. Αναφερόταν στην αγάπη του «απλού κόσμου», που θα έλεγε και ο κύριος Σαμαράς, για τον τίτλο του προέδρου. Η τάση αυτή έχει μετακομίσει φανερά πιο πάνω, στην πλατεία Συντάγματος. Μπορεί να υπάρχει ένδεια ιδεών για την έξοδο από την κρίση αλλά δεν λείπουν από τους εκπρόσωπους του «απλού κόσμου», οι επιθυμίες για την παραγωγή προέδρων.

Τα πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, με μια πρώτη ματιά και με κίνδυνο να έχω ξεχάσει κάποιον πρόεδρο, από τον οποίο ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, μια και έκανα κάθε ειλικρινή προσπάθεια να τους θυμηθώ όλους, έχουν εμπλουτίσει τη νέα ελληνική πολιτική σκηνή (σαν κέντρο διασκέδασης μου ακούγεται αυτό) με 17 προέδρους. Ας τολμήσουμε μια καταμέτρηση. Το ΠΑΣΟΚ, εκτός του τέως προέδρου, Κώστα Σημίτη, του νυν,  Γιώργου Παπανδρέου, έχει να επιδείξει τον  μελλοντικό, Βαγγέλη Βενιζέλο, τους αποτυχόντες να πάρουν το χρίσμα του υποψηφίου, τον κατά Κουλούρη, Χρηστάκη  Παπουτσή και Στέφανο Τζουμάκα, την πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ Μαρία Δαμανάκη, τους  φρέσκους  της Κοινωνικής Συμμαχίας, Λούκα Κατσέλη και Χάρη Καστανίδη και τον πρόεδρο του Άρματος Πολιτών, Γιάννη Δημαρά.

Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη έχει (;)στους κόλπους της τον επίτιμο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον πρώην, Κ. Καραμανλή, τον πρώην  της Πολιτικής Άνοιξης, Αντώνη Σαμαρά, τον πρώην του ΚΕΠ, Δημήτρη Αβραμόπουλο, και τον «λαμπρό» πρώην του Ελληνικού Μετώπου, Μάκη Βορίδη. Εκτός κόμματος αλλά με «γαλάζιο αίμα» την πρόεδρο της ΔΗΣΥ, Ντόρα Μπακογιάννη, τον αρχηγό των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», Πάνο Καμμένο, το μέλος της «πολυκατοικίας» και ομογάλακτο , πρόεδρο του ΛάΟΣ, Γ. Καρατζαφέρη, (αυτός με πολύ βαθύ, προς το μαύρο)  αλλά και τον πρόεδρο της ΔΡΑΣΗΣ, Στέφανο Μάνο. Υπάρχει και ο Ψωμιάδης της ΠΑΤΡΙ.ΔΑς αλλά μάλλον εδώ δεν μιλάμε  (ακόμα) για κόμμα.  Μέχρι και ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, με όλες της μορφές του, μας έχει δώσει νέους πρόεδρους.  ΚΚΕ και ΛάΟΣ δεν το έχουν κάνει ακόμα- αν για το ΚΚΕ κάνω λάθος διορθώστε με- αλλά εκεί η ανεξαρτησία δεν είναι και τόσο αγαπημένη λέξη.

Μπορεί  στην Ελλάδα η ίδρυση μιας παραγωγικής επιχείρησης να περνά από  τις «συμπληγάδες πέτρες»  και να προσκρούει στους τοίχους της γραφειοκρατίας αλλά τα μεγάλα κόμματα, λίγο πριν τη συντριβή, με συνοπτικές διαδικασίες «παράγουν» προέδρους. Αυτό η Τρόικα πρέπει να μας το αναγνωρίσει. Και αν το άνοιγμα μιας επιχείρησης, εμπεριέχει για τον ιδιοκτήτη φοβερή αγωνία για την πελατεία, οι πρόεδροι των κομμάτων δεν διέπονται από τέτοιες ποταπές ανησυχίες. Ψηφοφόροι υπάρχουν.

Γράφτηκε για το protagon

Advertisements

5 σκέψεις σχετικά με το “Η χώρα παραγωγής προέδρων

  1. Πολύ κακό (συγνώμη που είναι απότομος, αλλά τουλάχιστον μένω ειλικρινής). Πολύ κακή κριτική κι εντελώς επιπόλαιη. Δηλαδή θα ήταν καλύτερα να είναι ο ίδιος αρχηγός στα κόμματα; Είναι καλύτερα σε άλλες χώρες με ίδιο αρχηγό (αραβικός κόσμος) ή εκεί που επιχειρήσεις ανοίγουν σε μία μέρα (ΗΠΑ, Βραζιλία, ΗΒ); Το πρόβλημα είναι οι αρχηγοί; Δεν είναι η πολιτική που παράγουν και ο νεοφιλελευθερισμός;

    Μου αρέσει!

  2. N. Ago

    Ποιος ο ίδιος; Δεν κάνω κριτική γιατί αλλάζουν τα κόμματα προέδρους, το αντίθετο. Η ανάδειξη όμως, τόσων προέδρων από τα ίδια αποτυχημένα κόμματα, με τόση ευκολία σε καιρούς που όλοι περιμένουμε το καινούργιο, το ελπιδοφόρο δεν σε προβληματίζει;

    Μου αρέσει!

  3. Πάντως τώρα που ξαναδιάβασα το σχόλιό μου, είναι λίγο απότομο (sorry). Επαφίεμαι για συγχώρεση στη φιλία μας.

    Ξέρεις γιατί ουσιαστικά δε με προβληματίζει; Επειδή είναι μια από τα ίδια. Το σύστημα (ας το προσωποποιήσουμε) αναζητά διεξόδους. Οι Πρόεδροι σε όλο τον κόσμο είναι λύση επικοινωνιακά ανανέωσης. Δε με προβληματίζει επειδή όπως ο Σαμαράς γύρισε στη ΝΔ ή ο Αβραμόπουλος, το ίδιο θα κάνουν με τον ένα ή διαφορετικό τρόπο και οι άλλοι. Ή θα συνεργαστούν στο μέλλον διακομματικά ή θα ενταχθούν στο μητρικό τους κόμμα ή θα συνενωθούν με άλλους σε ενιαίο κόμμα. Ο τόπος δεν αντέχει πολλά κόμματα επειδή λείπει η κουλτούρα της συνεργασίας διαχρονικά.
    Δε με προβληματίζει γιατί δεν αλλάζει κάτι επί της ουσίας. Απλά έχουμε θέμα να συζητάμε ή να πορωνόμαστε και να μαντρωθούμε οι απογοητευμένοι.

    Μου αρέσει!

  4. N. Ago

    Φίλε, άλλος στη θέση σου απλώς δεν θα είχε τη δυνατότητα να με «αποπάρει» διότι δεν θα του έδινα τη δυνατότητα. Εξαιτίας του σεβασμού που έχω δημιουργήσει, σε ακούω με προσοχή. Κατά τ’άλλα, έγραψα την άποψή μου, έγραψες τη δική σου, πάμε παραπέρα. 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Μια φορά ένας Αγγλος με ρώτησε αν τα ελληνικά καραβιά είχαν καθόλου πλήρωμα, γιατί τόσα χρονιά στην Ελλάδα γνώρισε μονό καπετάνιους

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.