Θέλω να απολογηθώ σε φίλους…

Ζητώ λίγη επιείκεια από μερικούς καλούς μου φίλους στα social media που καμιά φορά γίνομαι σκληρός με τους δημοσίους υπαλλήλους. Φταίω εγώ αλλά φταίτε κι εσείς. Από τότε που ήρθα στην Ελλάδα, το 1992, και για αρκετά χρόνια, σας άκουγα να μου λέτε ότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι, στην πλειονότητα τους, τα ξύνουν». Μου λέγατε ότι «για να μπεις στο δημόσιο πρέπει να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη «. Μου λέγατε ακόμα ότι «θα σκάσουν από τα επιδόματα» κι εγώ τα πίστευα. Ξένος ήμουν, φίλοι μου είσαστε, ήρθε κι έδεσε το γλυκό  Τα διαπίστωσα κι εγώ κάποια στιγμή αυτά και μάλιστα και «από μέσα». Για το «από μέσα» θα γράψω άλλη φορά. Και τώρα που ο τυφώνας μας πήρε όλους, οι φίλοι δημόσιοι υπάλληλοι βρήκαν τους καλύτερους υπερασπιστές σε αυτούς που ως χθες τους έλεγαν ότι «τα ξύνουν». Δεν σκοπεύω να ανοίξω βεντέτα ανάμεσα σε δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους αλλά ακόμα και σήμερα, το χάσμα είναι τόσο μεγάλο που στο οικονομικό κενό ανάμεσα μας χωράνε πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι αλλά ελάχιστοι δημόσιοι.  Αν η ευημερία μας θα έρθει με περισσότερους και πλουσιότερους δημοσίους υπαλλήλους αλλά φτωχότερους και λιγότερους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα,  τότε εσείς έχετε απόλυτο δίκιο κι εγώ ζητώ συγγνώμη που γίνομαι καμιά φορά σκληρός.

Advertisements