(Από)σιωπώντας για τη ρατσιστική βία

Γράφτηκε για την εκστρατεία της UNHCR

Στην «αναμπουμπούλα» της  βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνει η Ελλάδα, δεν θα ήταν υπερβολή να έγραφε κανείς ότι «χαίρονται οι λύκοι» που διψούν για ρατσιστικό και φυλετικό αίμα. Και το αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία. Οι πιο κραυγαλέες περιπτώσεις είναι δυο, στις οποίες και θα αναφερθώ. Η μία σημειώθηκε στις εκδηλώσεις  της Χρυσής Αυγής για τα Ίμια, όταν και μετά την παρέλαση μιας χούφτας ακροδεξιών, ροπαλοφόροι και κρανοφόροι μαυροντυμένοι νεοναζί, επιτέθηκαν επί «δικαίων και αδίκων» στους σταθμούς του μετρό σε Ευαγγελισμό και Σύνταγμα. Το μένος τους πάντως ήταν, ως συνήθως, απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα.

Οι μετανάστες με αφρικανική και ασιατική καταγωγή, εύκολα θύματα του κάθε «νεόκοπου» και παραδοσιακού ρατσιστή, βρέθηκαν σε άμυνα από την λυσσώδη επίθεση ανεγκέφαλων ακροδεξιών φασιστών. Και αφού «επιτέλεσαν το έργο» τους στους σταθμούς του μετρό, οι νεοναζί ορδές ξεχύθηκαν προς την Ομόνοια, όπου ξυλοκόπησαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και δεν τους άρεσε η φάτσα του. Μάθαμε για μερικές προσαγωγές, ως συνήθως. Και μαζί με τους επιτιθέμενους, προσήχθησαν και τα θύματα των επιθέσεων. Και αυτό, ως συνήθως. Και ως συνήθως, τα ΜΜΕ αποσιώπησαν το γεγονός στην πλειονότητα τους.  Και δεν το αποσιώπησαν, έκανα κάτι χειρότερο: παρουσίασαν τις ωμές και ρατσιστικές επιθέσεις, ως «συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες και μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας». Στο βωμό των ισορροπιών και της «μόδας» της σιωπής για τα μεταναστευτικά ζητήματα, που φαίνεται να έχει κυριεύσει  τα περισσότερα  ΜΜΕ της Ελλάδας, η ωμή ρατσιστική βία καταγράφηκε ως μια ακόμα «συμπλοκή».

Στο ίδιο θλιβερό μοτίβο και η δεύτερη περίπτωση, όπου στο Παραδείσι της Ρόδου, πριν λίγες ημέρες, μετανάστες από Πακιστάν και Αφγανιστάν, δέχτηκαν επίθεση μέσα στο σπίτι τους από ομάδα 5 Ελλήνων. Δυο εκ των μεταναστών τραυματίστηκαν σοβαρά με μαχαίρι και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Εκεί οπού μεταφέρθηκε και ένας εκ των επιτιθέμενων, και αυτός τραυματισμένος με μαχαίρι από τους ευρισκόμενους στο σπίτι μετανάστες, την ώρα της επίθεσης. Με μεγάλα γράμματα διαβάσαμε τίτλους περί «άγριας συμπλοκής μεταξύ μεταναστών από Πακιστάν και Αφγανιστάν με Έλληνες», αποσιωπώντας οι συνάδελφοι τα πραγματικά γεγονότα ή τουλάχιστον την καταγραφή με τη σειρά τους.

Σε κάθε  μια από τις δυο περιπτώσεις, της όποιας συμπλοκής, προηγήθηκε απρόκλητη επίθεση εναντίων μεταναστών. Και στις δυο περιπτώσεις, όποια μέσα επέλεξαν να ασχοληθούν με το ζήτημα, επέλεξαν να προβάλουν στον τίτλο των ειδήσεων, το «ευκολοχώνευτο» και όχι την αλήθεια.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “(Από)σιωπώντας για τη ρατσιστική βία

  1. Είναι φοβερό ότι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται στην Ελλάδα για μια καλύτερη ζωή (φαντάσου πού ζούσαν!) και καταλήγουν, όχι μόνο θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης, αλλά και ρατσιστικών επιθέσεων. Και είναι ακόμη πιο φοβερό το ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι α) οι Έλληνες είναι ανώτερη ράτσα (πώς τους ήρθε!), και β) πως υπάρχει κάποιου είδους πόλεμος μεταξύ «ημών» και «των άλλων»…
    Και μάλιστα, πού; Στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς κάποιον που στο παρελθόν μετανάστευσε σε κάποια άλλη χώρα για να σταθεί στα πόδια του.
    Είναι αστείος ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε τα στοιχεία εκείνα της ιστορίας της Ελλάδας που μας βολεύουν για να φτιάξουμε το παρελθόν που μας εξυπηρετεί να προβάλλουμε και να δικαιολογούμε το παρόν και το μέλλον μας…

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.