Η… μικρή διαφορά Γ. Παπανδρέου – Σαμαρά

Χθες βράδυ έγινε «η σφαγή των βουλευτών» στα δυο κόμματα εξουσίας. Οι δυο αρχηγοί τους, οι οποίοι είχαν προειδοποιήσει τους διαφωνούντες με διαγραφή, αμέσως μετά το «όχι» τους, πήραν τα τεφτέρια και έκαναν ένα γερό «ξεκαθάρισμα» στις κοινοβουλευτικές  ομάδες. Πέρα από τις ενστάσεις, που εύλογα έχει κανείς για τέτοιες διαδικασίες, οι οποίες κάθε άλλο παρά με δημοκρατικές μοιάζουν, θα πρέπει να επισημανθεί μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις αποφάσεις των δυο αρχηγών.

Ο Γ. Παπανδρέου, από την πρώτη μέρα της αρχηγίας του  στο ΠΑΣΟΚ, είχε δείξει τις διαθέσεις του. Θα θυμάστε όλοι τις μαζικές διαγραφές που έκανε το 2004, όντας νέος αρχηγός του κόμματος, στην υπόθεση με τα «φρουτάκια». Στην πρωθυπουργική του θητεία, διέγραψε χωρίς δισταγμό όποιον/όποια βουλευτή δεν συμφωνούσε με τη γραμμή του κόμματος και της κυβέρνησης. Καλό ή κακό, δεν το εξετάζουμε εδώ.  Το έκανε,όμως και έθεσε εκτός ΠΑΣΟΚ αρκετούς βουλευτές. Η χθεσινή του απόφαση δεν εξέπληξε πολλούς. Το θέμα είναι ο αρχηγός της ΝΔ_ , Αντώνης Σαμαράς, και η  «απότομη» όσο και «περίεργη» πυγμή που έδειξε. Και τούτο διότι υπάρχει ανάμεσά τους ένα λεπτό σημείο που κάνει τις ομαδικές διαγραφές να διαφέρουν πολύ.

Ενώ στην πρώτη περίπτωση, αυτή του Γ. Παπανδρέου, είχε προηγηθεί, η με κάθε τρόπο, προσπάθεια να πείσει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη ψήφισης της Νέας Δανειακής Σύμβασης- αρά και η κάθε διαφοροποίηση  θα συνεπάγετο και διαγραφή- στην περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά είχε συμβεί το ακριβώς αντίθετο: η προσπάθεια με κάθε τρόπο και ευκαιρία να πείσει του βουλευτές και τον …»απλό κόσμο’ όπως εκφράστηκε ο ίδιος, για το πόσο «λάθος είναι το Μνημόνιο 2» και πόσο «καταστροφικό για την πατρίδα». Και μετά από αυτό, προχθές ζητούσε από τους βουλευτές του να ψηφίσουν «ναι».

Αν αυτό δεν λέγετε «τρικυμία εν κρανίο», τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

Advertisements