Επί της Πατησίων

Πρώτη φορά που περπάτησα στην Πατησίων, ήταν το 1997,όταν ερχόμενος από την Δράμα έψαχνα να βρω το ΝΕΟΝ στην Ομόνοια. Από το Πεδίον του Άρεως ως εκεί, μου φάνηκε ένας αιώνας. Πολλά μαγαζιά, πολλή κίνηση. Στις αρχές αυτού του αιώνα εγκαταστάθηκα μόνιμα στην πρωτεύουσα και η Πατησίων έγινε ρουτίνα. Την είδα από τότε να αλλάζει αρκετές φορές αλλά τελευταία δεν προλαβαίνω να τη συνηθίσω. Τα σταθερά σημεία της που «αντιστέκονται» ακόμα είναι τα κτήρια και μερικοί πεισματάρηδες πωλητές, όπως ο βιβλιοπώλης στη συμβολή με την «Χέϊδεν». Ο κατά καιρούς «πόλεμος» ανάμεσα σε αναρχικούς και αστυνομικούς, πέριξ της Στουρνάρη, είναι και αυτός μόνιμος.

Το κομμάτι από την Ομόνοια μέχρι την ΑΣΟΕΕ, είναι εκείνο που αν είχε στόμα που λένε, θα είχε να διηγηθεί πράγματα που κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να το κάνει. Το τι «βλέπει» και  βιώνει μέρα-νύχτα αυτή η περιοχή, δεν μπορεί να περιγραφεί με αυτές τις λίγες γραμμές αλλά ούτε και με αρκετές περισσότερες. Δίπλα ακριβώς από το Πολυτεχνείο, στην οδό – πεζόδρομο-παρκάκι Τοσίτσα  που το χωρίζει  με το Μουσείο, γίνεται εδώ και χρόνια το παζάρι των ναρκωτικών. Μέρα μεσημέρι, σμήνη σερνόμενων και αξιοθρήνητων  υπάρξεων, που απλώς αναπνέουν για να πάρουν τη δόση τους, περιφέρονται σαν φαντάσματα σε λίγα τετραγωνικά και σκουντουφλάνε μεταξύ τους αλλά και με τους εμπόρους του ίδιου του θανάτου τους. Περιοδικά η αστυνομία τους απομακρύνει για να επανέλθουν σερνόμενοι ξανά. Δίπλα τους τελευταία έχουν προστεθεί και πωλητές λαθραίων τσιγάρων. Αυτά τα προμηθεύονται (και) υγιείς άνθρωποι.

Τα μαγαζιά της Πατησίων έχουν αλλάξει όψη ολοσχερώς . Το άλλοτε «καλό» κομμάτι, από τη συμβολή με την Αλεξάνδρας ως την Πλατεία Αμερικής, είτε έχει «διακοσμηθεί» με τους μικροπωλητές των «μαϊμού»  λαθραίων προϊόντων,  που τελευταία περιέργως εξαφανίζονται για μεγάλα διαστήματα, είτε έχουν κλείσει και έχουν μείνει θλιβερά κουφάρια, είτε έχουν αλλάξει προσανατολισμό.  Βρίθει πια η οδός, όπως άλλωστε όλη η Ελλάδα, από κίτρινες βιτρίνες «μαγαζιά»  που «αγοράζουν χρυσό με μετρητά». Μια κανονική «μόδα» Κατοχής. Τα δυο «ντεσού» που είδα τελευταία: ένας νεαρός που δείχνει ζητιάνος, με μια ηλικιωμένη κυρία με πράσινο παλτό, απομεινάρη μιας ξεπερασμένης και νοσταλγικής  εποχής, κάθονται αγκαλισμένοι στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας, σαν ζωντανό μνημείο. Και το δεύτερο, το αυτοκίνητο ενός ρασοφόρου, που σταμάτησε στη λεωφορειολωρίδα, βγήκε από αυτό μια νεαρή μαύρη κοπέλα, αγόρασε ένα κουτί προφυλακτικά και έφυγαν προς άγνωστη κατεύθυνση.

Η πάλαι ποτέ παραδοσιακή Πλατεία Αμερικής με τα καφενεία, στην οποία κάποτε μαζεύονταν άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, δεν «ζει» πια και στη θέση της υπάρχει ένα μέρος που κινούνται μόνο οι θαρραλέοι. Και αυτοί, μόνο την ημέρα… Από κει και πέρα, και όσο πας προς Κολιάτσου  και Ηλεκτρικό Σταθμό, η Πατησίων τη μέρα ζει στο χάος και τη  νύχτα ακροβατεί ανάμεσα σε πορνεία κι τρόμο. Θα’θελα να μη γράψω αυτά αλλά καλύτερα νέα δεν υπάρχουν. Προς το παρόν η Πατησίων ζει (σ)το δράμα της .

Γράφτηκε για το protagon

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Επί της Πατησίων

  1. Δε μου άρεσε… Όχι δε μου άρεσε η γραφή ή κάτι άλλο σχετικό… Δε μου άρεσε η προσέγγιση. Έγραψες (και το λέω εντελώς φιλικά και φιλολογικά) σαν ένας παππούς που θυμάται. Δεν έχεις καμία ανάγκη από την παλιά Αθήνα. Δεν έχει λόγο να την αναφέρει ούτε καν έμμεσα. Είσαι μετανάστης, είσαι νέος, είσαι αριστερός. Πού χαθηκαν οι διαδρομές ανάμεσα στους ανθρώπους που κάποιοι τους ονομάζουν λαθραίους; Πού χάθηκε η πορνεία των μεταναστριών που έχουν σημάδια στα χέρια και τα πόδια από το ξύλο των συμπατριωτών τους ή Ελλήνων νταβαντζήδων; (συγνώμη αν είμαι αυστηρός, αλλά στο άρθρο μοιάζει σα να θέλεις να αποδείξεις ότι είσαι μέρος αυτού του κόσμου που περιγράφεις. Λυπάμαι, δεν είσαι. Είσαι άλλης κουλτούρας, άλλης κοινωνίας άνθρωπος, άλλης καταγωγής, είσαι απλά διαφορετικός -κι αυτό είναι το ωραίο, το ζωντανό στοιχείο, το ενδιαφέρον. Αυτή τη ματιά τη διαφορετική πρέπει να δώσεις, τη δική σου γνήσια ματιά).

    Μου αρέσει!

  2. N. Ago

    Καταρχήν σ’ευχαριστώ που δεν χάνεις την ευκαιρία της επίσκεψής στο blog μου και αφήνεις και τα σχόλιά σου. Κατα πολύ μεγάλο μέρος έχεις δίκιο αλλά αν μου επιτρέπεις να… «αμυνθώ» λιγάκι, θα το κάνω υπενθυμίζοντας πως αυτό που ζητάς το έχω κάνει αμέτρητες φορές. Είτε εδω, είτε στην ΑΥΓΗ, είτε παλιότερα στη FAQ είτε και πρόσφατα στο protagon.
    Είπα κι εγώ να γράψω μια φορά σαν όλους τους άλλους, με αφορμή ένα πολύ θλιβερό οικογενειακό περιστατικό που θα μπορούσε να καταλήξει σε τραγωδία. Σχεδόν επί της Πατησίων. 😉
    Να είσαι πάντα καλά!

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι κλειστά.