Γιατί πληρώνομαι απεργώντας!…

Θα’λεγε κανείς πως ένα τέτοιο κείμενο «χαλάει την πιάτσα». Και σωστά κάνει, θα απαντούσα εγώ. Αλλά αλήθεια, για ποια πιάτσα γίνεται λόγος; Για μια «πιάτσα» που ζέχνει, που έχει καταφέρει να τσουβαλιάσει όλους τους δημοσιογράφους, να τους δέσει με ένα φιόγκο και να γράφει με κόκκινη (ή και μαύρη) μπογιά:  αλήτες-ρουφιάνοι. Το κείμενο που (υπο)γράφει  ο Χρήστος Μιχαηλίδης καταφέρνει να προβληματίσει αρκετά. Το θέμα είναι θα προβληματίσει και αρκετούς …πατέρες της δημοσιογραφίας και του συνδικαλισμού.  Αυτού του συνδικαλισμού,  να διευκρινίσουμε , που αντί να βοηθά τους δημοσιογράφους- εν προκειμένου- τους καταστρέφει.   

Οφειλόμενο στους φίλους και φίλες που με τιμούν, τόσα χρόνια, με την παρέα τους στο Τρίτο Πρόγραμμα.

Έκανα υπομονή μέχρι τώρα. Την άλλη Τετάρτη λήγουν οι συμβάσεις που υπογράψαμε πέρυσι, και δεν ξέρουμε για ποιούς και πόσους θα ανανεωθούν. Όσοι είμαστε σε αυτό το καθεστώς, λαμβάνουμε έναν ενιαίο μηνιαίο μισθό γύρω στα 1000 ευρω, με μικρές αυξομειώσεις (προυπηρεσία, σπουδές, κλπ) που μπορεί και να τον ανεβάσουν έως τά περίπου 1200 ευρω. Αυτα, για τα χρήματα που, εάν με ρωτάτε, μεσα στην κρίση που περνάμε δεν τα θεωρώ λίγα. Είναι τιμή για μένα που εργάζομαι στο Τρίτο Πρόγραμμα, και αυτό το οφείλω αποκλειστικά στον Δημήτρη Παπαδημητρίου που με εμπιστεύτηκε (εμένα, έναν μή ειδικό στη κλασσική μουσική), στους συναδέλφους μου (ιδίως της πρωινής ζώνης) που με στήριξαν και με βοήθησαν πολλές φορές, και βεβαίως στους ακροατές της εκπομπής, που μου χάρισαν ζεστασιά και αναγνώριση, πολλές φορές χωρίς να την αξίζω. Συνέχεια