Νίκο, grow up!

Αχ βρε Νίκο! Όταν έγραψα το «Νίκος αδελφός Γιώργου Παπανδρέου» για την παρουσίαση του βιβλίου σου, θεώρησα βλακωδώς ότι θα το διάβαζες και κάποιο μήνυμα θα λάμβανες. Πες το ματαιοδοξία, πες το ελαφράδα, πες το αγαθοσύνη, πες το και μαλακία. Τζίφος! Τώρα διάβασα τις νέες σου δηλώσεις. Υπερασπιστής του αδελφού σου. Διάβασα και τον αντίλογο του Καμένου. Ούτε σε γήπεδο. Βγήκαν οι άνδρες τσάρκα.

Αχ βρε Νίκο! Θάθελα να σου αφιέρωνα έναν αμανέ. Μακρόσυρτο, θλιβερό, με όλα τα αχχχχ να ξεκολλάνε μέσα από στήθια σαν έμπλαστρο. Αλλά δεν γίνεται να κάνουμε έτσι κουβέντα. Θάθελα να υπήρχε μια λέξη σαν «Γεννήσου!» στην προστακτική. Να σου τη φωνάξω. Αλλά ούτε έτσι γίνεται κουβέντα. Θάθελα να καταφέρω να βάλω αυτά που νιώθω σε μια σειρά για να έχουν έννοια και νόημα οι λέξεις που θ΄αρθρώσω. Δύσκολο πράγμα. Με καβαλάει η τσαντίλα, η σιχασιά, η θλίψη, η οργή, η απογοήτευση μαζί με μια απέραντη βαρεμάρα. Σας βαριέμαι όλους θανάσιμα. Ούτε έτσι όμως γίνεται κουβέντα.

Συνέχεια