«…ζήτω και ο Ζαχαριάδης ο μεγάλος αρχηγός ; »

Το αν συμφωνώ ή αν διαφωνώ με το άρθρο ή αν αυτό το κάνω λίγο ή πολύ, έχει ελάχιστη σημασία. Το θέμα είναι να το διαβάσουν και αυτοί που δεν το διάβασαν στο tvxs από οπού και το αναδημοσιεύω.

Του Ριχάρδου Σωμερίτη

Το κουκουέ προχώρησε πρόσφατα στην «αποκατάσταση» του Νίκου Ζαχαριάδη. Βγήκε απόφαση και πήγε η ηγεσία του στο Α΄Νεκροταφείο, όπου και ο τάφος του, να τιμήσει τον  νεκρό. Τώρα ο «Καστανιώτης» εκδίδει μια συλλογή κειμένων του. Και ο γιός του, ο Σήφης Ζαχαριάδης (Σήφης από το Ιωσήφ, όπως ο Στάλιν) έκανε δηλώσεις στο προχθεσινό Βήμα και για τον πατέρα του και για το κουκουέ χωρίς όμως να αναφερθεί και τόσο στην «πατρίδα του σοσιαλισμού» που εξορίζοντάς τον μόνον,  στο παγωμένο Σουργκούτ  της Σιβηρίας,τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Ήταν απελπισμένος γιατί δεν τον άφηναν να έρθει στην Αθήνα (κυβερνούσε ακόμα η χούντα) για να δικαστεί…

Από τις δηλώσεις του Σ.Ζ συνάγεται το συμπέρασμα ότι η μεν ηγεσία του κουκουέ (τότε, ήδη, ο Φλωράκης) ήθελε να του δοθεί άδεια ταξιδιού όχι για την Ελλάδα ίσως,  αλλά για τη Βουδαπέστη όπου και η έδρα της (και γι αυτό πήγε ο μακαρίτης ο Λουλές, πατέρας της Νίτσας και θείος του Σταύρου Ψυχάρη,  στο Σουργκούτ)  αλλά δεν το πέτυχε. Λίγες ημέρες μετά από το ταξίδι του Λουλέ (Αύγουστος 1973) ο Ζαχαριάδης αυτοκτόνησε. Τί να του είπε άραγε; Σιγουριά για τους μη επαϊοντες του Περισσού  δεν υπάρχει.

Ο Σήφης Ζαχαριάδης υπενθυμίζει ακόμα και αυτό έχει ίσως μεγάλη σημασία, ότι η Μόσχα -που δεν είναι πια κόκκινη- δεν  επιτρέπει ακόμα την πρόσβαση των ερευνητών στον «φάκελο Ζαχαριάδη». Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς άλλους φακέλους. Το ενδιαφέρον των ρωσικών αρχών δεν μπορεί πια να είναι «κομματικό». Πρέπει να είναι «κρατικό». Να υποθέσουμε ότι ο Ζαχαριάδη, απόλυτα πιστός στη σοβιετική ηγεσία (θεωρούσε τίτλο τιμής την ιδιότητά του μέλους του ΚΚΣΕ κι ας ήταν γενικός γραμματέας του ΚΚΕ)  γνώριζε πώς και με ποιούς όρους αποφασίστηκε ο ελληνικός εμφύλιος που ανέλαβε όμως την ευθύνη του και την ευθύνη για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τις τεράστιες καταστροφές;

Συνέχεια ανάγνωσης ««…ζήτω και ο Ζαχαριάδης ο μεγάλος αρχηγός ; »»

Advertisements

Ακροδεξιός συγγραφέας εκτέλεσε μετανάστες μικροπωλητές

Υπόθεση «Καζάκος» και στην Ιταλία. Όπως μεταδίδουν τα ΜΜΕ από τη γειτονική χώρα, αιματηρή επίθεση κατά μεταναστών πλανόδιων πωλητών από τη Σενεγάλη εξαπέλυσε το μεσημέρι της Τρίτης ένας 50χρονος συγγραφέας, ο γνωστός για τις ακροδεξιές του απόψεις και συμπαθών του Φασισμού,Τζιανλούκα Κασέρι στην κεντρική Φλωρεντία.

Ο φασίστας εκτέλεσε δύο μετανάστες σε πλατεία και τραυμάτισε ακόμη τρεις πλανόδιους, πριν βρεθεί νεκρός με τραύμα από σφαίρες μέσα στο αυτοκίνητό του σε υπόγειο γκαράζ. Αφού σκόρπισε τον θάνατο, αυτοπυροβολήθηκε στο στόμα μέσα στο αυτοκίνητό του.

Ο Κασέρι, οπλισμένος με Μάγκνουμ και ρεβόλβερ,  ξεκίνησε τις επιθέσεις από την πλατεία Dalmacia – βόρεια του ιστορικού κέντρου της πόλης – και προχώρησε στην πλατεία San Lorenzzo, όπου συνέχισε να πυροβολεί.

Αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι τον είδαν να βγαίνει ήρεμος από το άσπρο αυτοκίνητο στην Dalmacia και να ρίχνει τρεις βολές, εκτελώντας τους δύο μετανάστες και τραυματίζοντας έναν τρίτο. Στη συνέχεια μπήκε στο αυτοκίνητο και μετέβη στην άλλη πλατεία, όπου τραυμάτισε άλλα δύο άτομα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ακροδεξιός συγγραφέας εκτέλεσε μετανάστες μικροπωλητές»

Ν. Μούσχουρη: Έχει δίκιο η Merkel για την Ελλάδα

Σε συνέντευξή της στην γερμανική Welt Online, η γνωστή Ελληνίδα τραγουδίστρια μεταξύ άλλων, αναφέρει:

»Η Ελλάδα χρειάζεται την Ευρώπη περισσότερο απ΄ ότι η Ευρώπη την Ελλάδα.»

»Όλοι είναι δυσαρεστημένοι με τους Έλληνες σήμερα, κάτι που κατανοώ και το θεωρώ σωστό. Είμαι θυμωμένη με τους Έλληνες και προπαντός με τους πολιτικούς που είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα.»

»Με τη στάση της Merkel συμφωνώ απόλυτα.»

»Οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να εξοφλούν τα χρέη τους.»

»Τα τελευταία 30 χρόνια, από τότε που μπήκαμε στην Ε.Ε., ζούσαμε σε ένα ψέμα. Σε μια ψεύτικη ευημερία.»

Συνέχεια ανάγνωσης «Ν. Μούσχουρη: Έχει δίκιο η Merkel για την Ελλάδα»

Όπισθεν ολοταχώς; ο Κώδικας ιθαγένειας ενώπιον του ΣτΕ, η Ακροδεξιά στην κυβέρνηση

του Δημήτρη Χριστόπουλου

Παρίσι, 1949. Φωτογραφία του Έλιοτ Έρβιτ

Η δημιουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου μας έθεσε ενώπιον ενός ερωτήματος στο οποίο δύσκολα μπορούμε να απαντήσουμε ακόμη από μια μακροϊστορική διάσταση: Με ποιον τρόπο η Ακροδεξιά κατάφερε να γίνει τμήμα της ελληνικής κυβέρνησης; Επί των χειρισμών που έφεραν την Ακροδεξιά στην κυβέρνηση ακούστηκαν οι εξής θέσεις: πρώτον, φταίει η Νέα Δημοκρατία, διότι ο πρόεδρός της επ’ ουδενί δεν επιθυμούσε να υποστεί το πολιτικό κόστος της διαχείρισης του μνημονίου μόνος του. Έβαλε έτσι ως όρο τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ, για να περιορίσει την εκλογική αφαίμαξη της ΝΔ προς το υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας, το οποίο βλέπει πλέον για τα καλά και τους παραπάνω ορόφους. Η ερμηνεία αυτή μπορεί και να στέκει, πλην όμως είναι ασφυκτικά ελλιπής κατά το ότι βλέπει μόνο στο φωτοφίνις, το τέλος της κούρσας του ΛΑΟΣ προς την εξουσία. Για να φτάσει όμως το κόμμα αυτό εκεί χρειάστηκε σπρώξιμο που δόθηκε γενναιόδωρα από την ίδια την προηγούμενη κυβέρνηση, προκειμένου η Ακροδεξιά να μπορεί να εμβολίζει την πολιτική δύναμη της Δεξιάς. Ακόμη, όπως έχει τεκμηριώσει ο Δ. Ψαρράς στο τελευταίο βιβλίο του,[1] ήταν τέτοια η υποδοχή του «χωρατατζή» προέδρου του ΛΑΟΣ στα τηλεοπτικά σαλόνια τα δελτίων των οχτώ και όχι μόνο, ώστε το όλο πολιτικό και τηλεοπτικό περιβάλλον λειτούργησε σαν το τέλειο πλυντήριο της Ακροδεξιάς ταυτότητάς του. Έτσι, η μετέπειτα συμμετοχή του κόμματος αυτού στην κυβέρνηση εμφανίστηκε ως μια φυσική πολιτική διέξοδος για το ξέπλυμα (όχι του βρόμικου χρήματος, αλλά) της πιο βρόμικης ιδεολογίας. Μιας ιδεολογίας την οποία εύκολα μπορεί κανείς να την ανιχνεύσει στις επερωτήσεις των βουλευτών του κόμματος αυτού στη διάρκεια της τελευταίας κοινοβουλευτικής θητείας — και όχι μόνο. Μιας ιδεολογίας την οποία φυσικά το ΛΑΟΣ δεν απαρνείται. Απλώς την καμουφλάρει και το ομολογεί: «ο λόγος μας ήταν πιο εύγευστος και εύπεπτος. Δεν αλλάξαμε αυτά που σερβίραμε! Αλλάξαμε τον τρόπο που τα σερβίρουμε», έλεγε ο αρχηγός του το 2006, όπως μας θυμίζει ο Ψαρράς. Ορθά λοιπόν επισημαίνει το πρώην πλέον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο Ν. Μπίστης: «Σε αυτή τη “λαϊκή νομιμοποίηση” του κ. Καρατζαφέρη συνέβαλε το ΠΑΣΟΚ χαρίζοντάς του γενναιόδωρα τον τίτλο του υπεύθυνου χαριτωμένου συνομιλητή, σε αντίθεση συνήθως με τον αδιάλλακτο και πάντα κατσούφη Σαμαρά. Για να χτυπήσουν τον τελευταίο, χάιδευαν τον πρώτο. Η ΝΔ έκανε κάτι χειρότερο. Στον ανταγωνισμό της με το ΛΑΟΣ για τις ψήφους της λαϊκής Δεξιάς εγκολπώθηκε τα συνθήματα, το αντιμεταναστευτικό και εθνικιστικό του πάθος».[2] Έτσι λοιπόν διαμορφώθηκε αυτό που εύστοχα αναγνωρίστηκε ως η «Ακροδεξιά του μεσαίου χώρου» (κατά τον Δ. Αναγνωστόπουλο-Παπαδάτο), υπό την έννοια ότι και η Ακροδεξιά θεσμοποιείται, αλλά και τα μέινστριμ κόμματα και μίντια ενστερνίζονται τις πολιτικές παραδοχές της.

Φραντς Μαρκ, «Η κίτρινη αγελάδα», 1911

Δεύτερο επιχείρημα, επίσης οικείο στο χώρο της κυβερνητικής παράταξης, ήταν πως η Aριστερά δια της a priori κατακραυγής της όποιας κυβερνητικής επερχόμενης σύνθεσης κατ’ ουσίαν λειτούργησε ως ηθικός αυτουργός για τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ, καθώς δια της αποχής της έσπρωξε το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση δίνοντάς του το ζωτικό χώρο που του έλειπε και που διακαώς αναζητούσε. Εφόσον, κατά το επιχείρημα αυτό, η Αριστερά λέει συνέχεια «όχι», κατ’ ουσίαν αφήνει το πολιτικό βαρόμετρο να γέρνει προς τα Δεξιά με τα γνωστά αποτελέσματα. Το επιχείρημα προσωπικά δεν με αφήνει αδιάφορο και θα επιχειρηματολογήσω στη συνέχεια για ποιο λόγο υπάρχουν διαφορετικές διαβαθμίσεις του «όχι», δηλαδή αυξομειούμενης έντασης αρνήσεις οι οποίες συγκροτούν διαφορετικές πολιτικές στρατηγικές.

Συνέχεια ανάγνωσης «Όπισθεν ολοταχώς; ο Κώδικας ιθαγένειας ενώπιον του ΣτΕ, η Ακροδεξιά στην κυβέρνηση»