Κραυγές μεταναστών από το Φυλάκιο της Έβρου

Οι αποθήκες των ανθρώπων δεν είναι μόνο αυτές που βλέπουμε αλλά κυρίως αυτές που δεν βλέπουμε. Τα «επίσημα» γκέτο βρίσκονται κυρίως στα σύνορα με την Τουρκία, εκεί που κάθε μέρα εκτυλίσσεται το δράμα αμέτρητων ψυχών, που το μόνο τους έγκλημα είναι η επιθυμία τους για ελευθερία, για δημοκρατία, για ζωή έξω και μακριά από πατρίδες που είναι τυλιγμένες στις φλόγες των πολέμων. Πόλεμοι που οι Δύση τους «προσφέρει» ως «στρατιωτικό ουμανισμό».
Αν οι φωνές τους δεν διαπεράσουν σήμερα τους χοντρούς τοίχους των συνειδήσεών μας και των συνειδήσεων της Ευρώπης, κάποια στιγμή τα ουρλιαχτά τους θα ακουστούν ακόμα πιο κοντά. Και τότε μπορεί να είναι αργά. Για όλους…
Διαβάστε πιο κάτω την επιστολή τους και αναλογιστείτε τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη θέση τους.
«Εμείς, οι κρατούμενοι στο Φυλάκιο, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας από έξω. Δεν έχουμε πρόσβαση στα άλλα κελιά, δεν έχουμε καθαρό αέρα, το νερό είναι βρώμικο, το φαγητό φτάνει ίσα-ίσα για να επιβιώσουμε, δεν μπορούμε να βγαίνουμε έξω.
Όταν κάποιος είναι άρρωστος, δεν μπορούμε να πάμε στο γιατρό για βοήθεια. Ξανά και ξανά, οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, καθώς οι τουαλέτες είναι βρώμικες. Θέλουμε να φύγουμε από αυτή τη φυλακή. Η αστυνομία μας χτυπάει ξανά και ξανά, στα χέρια μας, στα πόδια μας, μας βρίζουν ασταμάτητα. Κανείς δεν απαντάει στο ερώτημά μας για το τι θα γίνει στο μέλλον. Υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που έχουν τρελαθεί, και ακόμα δεν μπορούν να φύγουν. Είμαστε πολλοί άνθρωποι, με διαφορετικές εθνικότητες, σε ένα κελί.
Δεν έχουμε διαπράξει κανένα έγκλημα, και δεν έχουν επιλέξει αυτή τη μοίρα. Έχουμε εγκαταλείψει τον πόλεμο, την καταπίεση και τη φτώχεια για να φτάσουμε στις ευρωπαϊκές δημοκρατικές χώρες. Κάποιος να μας πει τι μας περιμένει, τι θα συμβεί σε μας.
Εμείς, οι κρατούμενοι από το Φυλάκιο, είμαστε ευγνώμονες που οι άνθρωποι μας ακούν τώρα.»
Advertisements