Μεταξύ γιορτής και οργής…

Για την Αυγή της Κυριακής

Θα διάβασε αρκετός κόσμος την ανακοίνωση του δημάρχου Αμαρουσίου, Γιώργου Πατούλη, ο οποίος έκανε έκκληση να ματαιωθεί (!) η γιορτή για τη λήξη της νηστείας του Ραμαζανιού στο Τείχος των Εθνών στο ΟΑΚΑ -Ραμαντάν το αποκαλούν οι Άραβες και οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι, εκτός Τουρκίας- διότι, όπως σημείωνε, μεταξύ άλλων, «στο όνομα του σεβασμού των θρησκευτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, δεν μπορεί να παραβλέπεται και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών και των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας του Αμαρουσίου. Δεν είμαστε ούτε ισλαμοφοβικοί, ούτε έχουμε κάτι με τους μουσουλμάνους. Άλλωστε το Μαρούσι, ως Ολυμπιακή Πόλη, είναι φιλόξενη και ανοικτή για όλους τους νόμιμα (!) διαβιούντες στην Ελλάδα. Το είχαμε παραχωρήσει και πέρσι για κάπου 1.000 μουσουλμάνους. Αλλά εδώ είναι κάτι το διαφορετικό. Όλη η Ευρώπη θα δει στις τηλεοράσεις της το μέρος όπου έγιναν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα να μετατρέπεται σε τεράστιο τζαμί. Χωρίς να υπάρχουν στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας. Δεν είναι δυνατόν να μην έχει αξιοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο η ολυμπιακή περιουσία εδώ και επτά χρόνια και αντί να γίνει αξιοποίηση των τεράστιων πόρων που επένδυσε στο Ολυμπιακό Συγκρότημα ο ελληνικός λαός, να διατίθεται για μετατροπή του σε τζαμί».

Αν και η ανακοίνωση βρίθει ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας -σε αντίθεση ακριβώς με αυτό που ο δήμαρχος θέλει να μας πείσει-, δεν θα ασχοληθούμε με αυτή, αλλά με τη μεγάλη και σημαντική γιορτή των μουσουλμάνων που βρέθηκαν στο «Τείχος των Εθνών» την περασμένη Τρίτη.

Από τις 6.30 περίπου το πρωί, οι πρώτοι πιστοί είχαν ανηφορίσει προς το ΟΑΚΑ. Και μαζί τους και εμείς. Ντυμένοι με τα καλά τους και τα γιορτινά τους, χαρούμενοι και πρόσχαροι, νέοι και πιο μεγάλοι, γυναίκες και μικρά παιδιά, απ’ όλες τις φυλές του κόσμου θα έλεγε κανείς, προσέγγιζαν τον τόπο όπου είχε στηθεί μια πολύ ταπεινή εξέδρα, η οποία ουσιαστικά χρησίμευσε μόνο για να ανέβει στο τέλος ο ιμάμης.

Καθήμενοι κάτω χωρίς τα παπούτσια τους, με κάποια απόσταση οι άνδρες από τις γυναίκες, σε ένα υπαίθριο τζαμί, και με τον ιμάμη, που είχε έρθει ινκόγκνιτο από την Αίγυπτο για τη λειτουργία του Ραμαζανιού, να ψέλνει ακατάπαυστα και ακούραστα στίχους από το Κοράνι, οι πιστοί έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε στιγμή. Ο πρωινός δυνατός ήλιος της Αττικής ουδόλως απασχολούσε τους παρευρισκόμενους. Με υπομονή και φωτογραφίζοντας ο ένας τον άλλον σε στιγμές ευφορίας, όλοι οι πιστοί στέκονταν καρτερικά και περίμεναν την επίσημη κήρυξη της γιορτής από τον ιμάμη.

Η Άννα Στάμου, Ελληνίδα μουσουλμάνα από τη Μουσουλμανική Ένωση Ελλάδος, που αποτελεί εξέχον μέλος της Μουσουλμανικής Κοινότητας της Ελλάδος και η οποία έχει βραβευτεί πολλές φορές για την ανθρωπιστική της δράση, μας λέει: «Το Ραμαντάν είναι ο ένατος μήνας του σεληνιακού ημερολογίου που ακολουθούν οι μουσουλμάνοι. Και αφού χθες, Δευτέρα 29 Αυγούστου, το νέο φεγγάρι βγήκε, η σκληρή νηστεία τέλειωσε και σήμερα οι μουσουλμάνοι απανταχού της Γης γιορτάζουμε το Κουρμπάν Μπαϊράμι, όπως το γνωρίζουμε στην Ελλάδα από τα τουρκικά, ή το Άιντ Αλ Φιτρ, όπως το λένε οι Άραβες και οι άλλοι μουσουλμάνοι. Η μέρα αυτή σηματοδοτεί τη λήξη της νηστείας. Εδώ και στο ΣΕΦ σήμερα γιορτάζουμε τα ‘τυπικά’ και έχουμε φέρει από την Αίγυπτο τον ιμάμη και πανεπιστημιακό Χασάν Αράφα. Σε άλλες χώρες κάνουν και γιορτές στις πόλεις, αλλά εδώ δεν έχουμε ακόμα τέτοια οργάνωση. Μετά τη λήξη τής εδώ τελετής, ο καθένας με την παρέα του θα οργανώσει τη δική του γιορτή».

Η Άννα είχε έρθει στη γιορτή με τα δυο της αγγελούδια και συνοδευόμενη από τον άνδρα της, τον πρόεδρο της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδος, Ναΐμ Ελγκαντούρ. Ο Ναΐμ μιλάει με τη θεσμική του ιδιότητα και επαναλαμβάνει την ανάγκη να αποκτήσουν οι μουσουλμάνοι της Αττικής τζαμί και κατ’ επέκταση «επίσημο ιμάμη».

Όταν εξέφρασα στην Άννα την απορία μου για τον λίγο κόσμο, σχετικά με αυτόν που είχαμε δει σε προηγούμενες αντίστοιχες συγκεντρώσεις και γιορτές, μου εξήγησε πως «πολλοί είναι ακόμα στις πατρίδες τους λόγω των αδειών, άλλοι είναι στο ΣΕΦ, άλλοι αποφεύγουν για διάφορους λόγους τη μαζική συγκέντρωση και οι Σύροι ετοιμάζονται να διαδηλώσουν για τη συνεχιζόμενη κρατική βία στην πατρίδα τους.

Και πράγματι, δίπλα στους εορτάζοντες μουσουλμάνους, μια ομάδα Σύροι με ένα πανό στο οποίο απεικονίζονται τα κατακρεουργημένα πρόσωπα ακόμα και μικρών παιδιών, υπενθυμίζουν στους παρευρισκόμενους μουσουλμάνους και εμάς, τους εκπροσώπους του ελληνικού Τύπου, τον καθημερινό εφιάλτη που περνάει η πατρίδα τους. Ταυτόχρονα καλούσαν στην πορεία ειρήνης που πραγματοποίησαν την ίδια ημέρα, την Τρίτη 30 Αυγούστου, στην Αθήνα. Ένας εξ αυτών, ο οποίος μας παρακάλεσε να μην γράψουμε το όνομά του, μας είπε: «Για εμάς τους Σύρους δεν υπάρχει γιορτή. Το φετινό Ραμαζάνι μας έχει βαφτεί με αίμα. Καθημερινά, δεκάδες έως εκατοντάδες συμπατριώτες μας, ακόμα και μικρά παιδιά, όπως δείχνουμε στις φωτογραφίες, στέλνονται στον θάνατο από τη στρατιωτική χούντα του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Δεν υπάρχει μέρα που να μην τρέχει αίμα από το πληγωμένο κορμί της πατρίδας μας. Και πώς να γιορτάσεις υπό τέτοιες συνθήκες; Κανονικά, κι εμείς δεν θα έπρεπε να είμαστε εδώ, αλλά δίπλα στα αδέλφια μας που πολεμούν για δημοκρατία και ελευθερία στη Συρία. Αλλά αυτό, πλέον, είναι σχεδόν αδύνατο. Οι είσοδοι και έξοδοι της χώρας ελέγχονται από τη χούντα του Μπασάρ αλ Άσαντ.

Η παγκόσμια κοινότητα και το ΝΑΤΟ καλά κάνουν και βοηθούν τους εξεγερμένους Λίβυους για να διώξουν τον Καντάφι. Το ίδιο θέλουμε και εμείς, την ίδια έκκληση κάνουμε: Σώστε την πατρίδα μας από τον δικτάτορα Μπασάρ Αλ Άσαντ! Σώστε τον λαό της Συρίας»!

Μετά το τέλος του κηρύγματος από τον ιμάμη, οι περίπου 500-600 μουσουλμάνοι που βρέθηκαν στο «Τείχος των Εθνών» στο ΟΑΚΑ -που ούτε με τέμενος έμοιαζε ούτε «το Μαρούσι μετέτρεψε σε Ισλάμ», όπως ο δήμαρχος φοβήθηκε ότι θα συμβεί, ούτε και «η Ευρώπη θα ενοχλήθηκε»- εν μέσω αγκαλιασμάτων και χαιρετισμών, αφού μάζεψαν κι οτιδήποτε έφεραν μαζί τους, αφήνοντας πεντακάθαρο τον χώρο, αποχώρησαν ήρεμα και πολιτισμένα. Χρόνια τους πολλά!

Advertisements