Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ, Ελλάδα | Të dedikohem një faleminderit,Greqi

Ήταν Μάρτιος του 1992, όταν αποφάσισα να έρθω πρώτη φορά στην Ελλάδα. Αρκετά νέος αλλά είχα προλάβει να παντρευτώ κιόλας. Άφησα πίσω τη γυναίκα μου και ξεκίνησα την περιπέτεια. Έφτασα Καλαμπάκα,μαζί με τον αδελφό μου,  μετά από οκτώ ημέρες πεζοπορίας. Από τη τέταρτη ημέρα ,όμως, το περπάτημά μου γινόταν με το ένα παπούτσι στο χέρι. Βλέπεις, η πατούσα  που είχα εγχειρήσει  λίγο καιρό πρίν, δεν είχε την ίδια… επιθυμία με μένα για ταξίδι και το πόδι πρήστηκε άσχημα.

Στη Θεσσαλονίκη έφτασα στις 5 το πρωί, με τρένο που είχα πάρει από τη Λάρισα. Αφού πέρασα την λαχτάρα που έπαθα βλέποντας παρατεταγμένα τα ταξί και τα πέρασα για περιπολικά(!), απευθύνθηκα στο πρώτο από αυτά. Ήθελα να πάω στη Δράμα και το μόνο που είχα να δείξω στον οδηγό, ήταν ένας αριθμός τηλεφώνου .0521 25 6… έγραφε το χαρτί που είχα μαζί μου.

Ο οδηγός, ένας μεσήλικας κοντά στα 55, με μεγάλη άσπρη γενειάδα που  φορούσε  περιβραχιόνιο πένθους στο μπράτσο του, μου έκανε αρκετές βόλτες μέχρι να φτάσει η ώρα 7 και να φύγει το λεωφορείο για τη Δράμα. Πριν με κατεβάσει, αφού με ξύπνησε πολύ  στοργικά και πατρικά από το βαθύ ύπνο που είχα πέσει (η κούραση των 8 ημερών ήταν αδύνατον να μην με καταβάλει μέσα στη ζέστη του αυτοκινήτου)  όσο αυτός έκανε κούρσες για το μεροκάματο, μου έδωσε μια τυρόπιτα, έναν χυμό κι ένα πακέτο τσιγάρα να καπνίσω. Έκανα κίνηση να του δώσω χρήματα, απο αυτά τα λίγα που είχα μαζί μου . Μου έκλεισε το μάτι φιλικά, κάτι μου είπε στα ελληνικά(που φυσικά  δεν κατάλαβα) και μου έκανε νόημα να τα ξαναβάλω στη τσέπη μου. Το λεωφορείο, σε λίγο θα αναχωρούσε για την πόλη που μετά  θα γινόταν η δεύτερή μου πατρίδα, η πατρίδα των παιδιών μου, και τελικά η Ιθάκη μου…

Αν σήμερα, μετά τα 19 χρόνια που ζω στην Ελλάδα, που πλέον τη θεωρώ δεύτερη πατρίδα  μου (και που πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως ο όρος αυτός δεν αποτυπώνει πια τα πραγματικά μου αισθήματα και πρέπει να την αποκαλώ… σκέτο πατρίδα) κάποιον θέλω να βρω , να αγκαλιάσω και να ευχαριστήσω από τη καρδιά μου, είναι αυτός ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Το «ευχαριστώ» όμως πάει και  στην Ελλάδα , που τόσα  πολλά μου προσέφερε  όλα αυτά τα χρόνια και μου προσφέρει καθημερινά, αν και κάποτε ήρθα χωρίς να με προσκαλέσει…
drama
Ishte Mars i 1992-shit kur vendosa të vij për herë të parë në Greqi. Edhe pse ende mjaft i ri në moshë, megjithatë pata arritur të martohesha. Lashë pas bashkëshorten dhe nisa peripecinë. Mbërrita në Kallambaka, bashkë me tim vëlla, pas tetë ditësh udhëtimi me këmbë. Nga dita e katërt,veç, udhëtimi u bë me njërën këpucë në dorë. Njëra këmbë që pata operuar kohë më parë, nuk kishte të njëjtën …dëshirë me mua për udhëtim dhe u enjt keqas.

Në Selanik mbërrita në orën 5 të mëngjesit,  me trenin që kisha marrë nga Larisa. Pasi kalova llahtarën që provova kur pashë dhjetra taksi të rreshtuara, të cilat i mora për makina të policisë, u drejtova tek e para prej tyre. Doja të udhëtoja për në Dhrama dhe të vetmen adresë që kisha ishte një numër telefoni . 0521 25 648 shkruante letra që mbaja në dorë.

Shoferi, një mesoburrë rreth të 55-ave, me mjekërr të bardhë dhe të gjatë, me një shirit zie në njërin krah, më bëri disa xhiro derisa ora shkoi 7 , orë kur nisej autobusi. Përpara se të më zbriste, pasi më zgjoi me dashamirësi prindërore nga një gjumë vdekjeje që më kishte zënë për aq kohë sa ai bënte udhëtime në qytet për ditën e punës (lodhja e tetë ditëve ishte e pamundur të mos triumfonte në të nxehtin e makinës), më dha një byrek të nxehtë me djath, një kuti me lëng frutash dhe një paketë cigaresh. Bëra lëvizjen t’i jepja paratë, nga ato pak që disponoja. Më shkeli syrin, diçka më tha në greqisht (që natyrisht  nuk e kuptova) dhe më bëri shenjë t’i vendos sërish në xhep. Për pak, autobusi do të nisej drejt qytetit që më vonë do të kthehej në atdheun tim të dytë, në atdheun e fëmijëve të mi dhe së fundi, edhe Itaka ime…

Nëse sot, pas 19 vjetësh që jetoj në Greqi, të cilën e konsideroj atdheun tim të dytë (dhe që shpesh pyes veten nëse termi i mësipërm nuk shpreh ndjenjat e vërteta për të dhe duhet ta quaj thjesht atdhe) dikë dua të gjej, ta përqafoj  dhe t’a falenderoj nga zemra, është ai NJERI.
Por një «faleminderit» e kam edhe për Greqinë, që kaq shumë më ka dhënë gjithë këto vite, dhe kaq shumë më jep përditë, edhe pse dikur erdha pa më ftuar…

Advertisements

Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας περικοπάς…

…ή τα 11 «παλιόπαιδα» μιας εφημερίδας.

Την κάτωθι επιστολή θα μπορούσα να την είχα γράψει εγώ η… εκατοντάδες άλλοι συνάδελφοι που έχουμε την τύχη(να εργαζόμαστε στον τύπο. Δεν έχουν περάσει ούτε 15 ημέρες από τότε που την διαδρομή Διευθυντής-Νομικό Τμήμα-Λογιστήριο την έκανα κι εγώ. Και μαζί με μένα, πάρα πολλοί άλλοι. Μια νέα επιχείρηση στον ηλεκτρονικό τύπο , ενός νέου επιχειρηματία που διαχειρίζεται τα  (παλιά και νέα) λεφτά  του πατέρα του, αφού μας φώναξε στις αρχές του έτους να υπογράψουμε μια σύμβαση, μετά από λίγους μήνες μας ξαναφώναξε για να υπογράψουμε την «συναινετική απόλυσή» μας. Έτσι απλά και δίχως κάποια εξήγηση. Η σύμβαση είπατε; Ποιος μιλάει πια για συμβάσεις στην Ελλάδα;

  

Ανοιχτή επιστολή προς τους εργαζόμενους στον Τύπο του δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου, που απολύθηκε από τη Sport Day επειδή δεν προσυπέγραψε τη μισθολογική μείωση του 25%.
Μωρέ, μπράβο ταχύτητα… Ήταν Τρίτη 28 Ιουνίου, όταν ήλθε η σειρά μου να κληθώ στο γραφείο του εκτελεστικού διευθυντή της «Sport Day» Γιώργου Δήμα για να απαντήσω εάν αποδεχόμουν την – πασίγνωστη πλέον- αξίωση της διοίκησης της εταιρείας: μείωση κατά 25% στις μεικτές αποδοχές όλων των εργαζομένων στην εφημερίδα. Ήταν Παρασκευή 15 Ιουλίου, όταν κλήθηκα πάλι στον ίδιο όροφο του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται η Sport Day, αλλά σε άλλο γραφείο: στο Λογιστήριο, για να διεκπεραιωθούν τα της απόλυσής μου.