Μεταξύ ρατσισμού και υπερηφάνειας…

Για την Αυγή της Κυριακής

Ο Αγκρόν έχει ζήσει όλη του τη ζωή στη Σκόδρα. Δεν έμαθε ποτέ για το πότε και το πώς ήρθαν οι παππούδες του στην πόλη. Σε μια πόλη όπου ήταν ο μοναδικός μαύρος ανάμεσα στους λευκούς. Ήξερε και ξέρει μόνο ότι καταγόταν από την Υεμένη. Την περίοδο της κομμουνιστικής δικτατορίας του Χότζα, εκτός της απομόνωσης που ζούσε ολόκληρος ο αλβανικός λαός, εκείνος ζούσε σε μια διπλή απομόνωση, την απομόνωση λόγω χρώματος.

«Ως ξένος σε αυτόν τον τόπο, ποτέ δεν είχα συγγενείς. Ούτε θυμάμαι να ερχόταν στο σπίτι μας, στα παιδικά μου χρόνια, επισκέπτες. Στο σπίτι μου ακούστηκαν παιδικές φωνές, μόνο όταν παντρεύτηκα και ήρθαν τα δικά μας παιδιά. Έξω, όμως, οι φίλοι μου δεν μ’ έκαναν να νιώσω απομονωμένος, πάντα με βοηθούσαν. Μπορεί και λόγω της μοναδικότητας…».

Συνέχεια ανάγνωσης «Μεταξύ ρατσισμού και υπερηφάνειας…»

Advertisements