Η Ελευθερία Αρβανιτάκη για το Σύνταγμα και τους «Αγανακτισμένος»

Το κείμενο κυκλοφόρησε πριν λίγο στο Fecebook. Το αναπαράγω διότι η Αρβανιτάκη δεν είναι «μαϊντανός» και δεν έχει αναλωθεί ποτέ σε μπούρδες. Και καλό είναι, αυτές τις στιγμές, να ακούμε και τη γνώμη κάποιων ανθρώπων σαν την Αρβανιτάκη. Μόνο σε καλό μπορεί να μας βγει…

Καταρχήν κατεβαίνω. Έχω πάει δύο φορές. Μπορεί να μην υπάρχει συγκεκριμένο αίτημα για το τί ακριβώς διεκδικεί ο κόσμος, αισθάνομαι όμως ότι είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι κάτι μοιραζόμαστε. Υπάρχει αγανάκτιση, υπάρχει αλληλεγγύη, χιούμορ και είναι η πρώτη φορά που γίνονται ειρηνικές συγκεντρώσεις με τέτοια δυναμική χωρίς να έχουν κομματικό χαρακτήρα.

Γίνονται συνελεύσεις, υπάρχουν ομάδες στήριξης που ασχολούνται από θέματα καθαριότητας έως την προστασία μεταναστών. Συζητούν θέματα δύσκολα, που χρειάζονται πολιτική βούληση αλλά γίνεται ότι είναι δυνατόν να γίνει μέσα σ’ένα περιβάλλον πολιτισμένο που αποτελείται από ένα πλήθος εταιρόκλιτο που έχει συνηδειτοποιήσει ότι τώρα πρέπει να είμαστε παρέα!

Είναι μια αρχή για να ξαναβρεθούμε.Ζούμε μια εποχή που ακούγονται ηχηρά σήματα κινδύνου και είναι πολύ σημαντικό που έστω κι αν δεν γνωρίζει κανείς που θα βγάλει όλο αυτό, βγήκαμε στις πλατείες και ξαναβρήκαμε το χαμόγελό μας.

Την ώρα που ακούγονται επικίνδυνα πράγματα όπως η σκέψη ότι δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς αλλά μάνατζερ, καλό είναι να μην αφορίζουμε την πολιτική γενικώς αλλά να διεκδικούμε μια τίμια πολιτική ζωή, ένα πολιτικό σύστημα που να μην είναι διεφθαρμένο.

Ο κόσμος στις πλατείες προβληματίζεται πάνω σε αυτά τα θέματα και αγανακτεί επιπλέον για την ατιμωρησία. Πού έχει πάει η ευθιξία των πολιτικών;

Έχουμε ανάγκη να βρισκόμαστε αλλά και να ενισχύσουμε τη μνήμη μας. Δεν προχωράμε ούτε βήμα αν κάθε λίγο ξεχνάμε.

Advertisements