Η Ομόνοια του διχασμού και της βίας

Του Niko Ago | nikoago@gmail.com

Τον βρήκαμε με τη βοήθεια ενός φίλου, ακτιβιστή των δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Τετάρτη βράδυ, κοντά στην πλατεία Ομονοίας, κάτω από το φως του δρόμου. Εκείνος, σχεδόν διπλωμένος από τους πόνους, με πατερίτσες και τα δυο χέρια μπανταρισμένα. Εμφανή τα σημάδια της βίας, παντού. Η συμφωνία μας περιελάμβανε να μη δημοσιευθούν φωτογραφίες του και το όνομά του. Αιτία ο φόβος. Ας τον λέμε, επομένως, «Ρ», για την ευκολία της διήγησης της ιστορίας που μας εκμυστηρεύτηκε.

Έχω έρθει στην Ελλάδα περίπου δυο χρόνια πριν. Είμαι αλγερινής καταγωγής και είμαι 32 ετών. Στην πραγματικότητα δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να έρθω, απλώς πλήρωσα 800 ευρώ να περάσω στην Τουρκία και έπειτα στην Ελλάδα μέσω Σάμου. Τελικός μου προορισμός είναι να πάω είτε στη Βαρκελώνη είτε στη Νορβηγία. Φυσικά και δεν ήρθα να μείνω στην Ελλάδα. Πριν ακόμη ξεκινήσω να έρθω, είχα ακούσει και για την οικονομική κρίση που υπάρχει και για τον ρατσισμό και για τις επιθέσεις εναντίον των μεταναστών που γίνονται στην Αθήνα. Αλλά το αποφάσισα διότι είναι η πιο εύκολη οδός για να φύγω στην Ευρώπη. Τουλάχιστον αυτό πίστευα…

Βρισκόμουν με έναν φίλο και συμπατριώτη μου στην πλατεία Ομονοίας, σε κεντρικό καφενείο. Ήταν την περασμένη Δευτέρα, αρκετά αργά, σχεδόν τα μεσάνυχτα. Μένουμε στο δωμάτιο οι δυο μας και, τι να κάνεις, να μπεις μέσα από νωρίς; Έξω υπάρχουν αρκετοί φίλοι μας, συμπατριώτες ή και άλλοι γνωστοί μετανάστες από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Είναι τόσα πολλά αυτά που μας συνδέουν και ακόμη περισσότερα αυτά που μπορούμε να συζητήσουμε. Μετά τη δολοφονία του Έλληνα εδώ στο κέντρο, μας επιτίθενται κάθε βράδυ διάφοροι. Εκείνο το βράδυ, πάντως, ήταν το πιο σκληρό.

Ενώ έχουν περάσει τόσες μέρες και, όπως μάθαμε, πιάσανε αυτούς που τον σκότωσαν, δεν περιμέναμε να υπάρχει ξανά επίθεση εναντίον μας. Κι όμως, συνέβη το αντίθετο. Ο φίλος μου βγήκε για μια στιγμή έξω να μιλήσει στο τηλέφωνο με άλλον φίλο, όταν μπροστά στο μαγαζί σταμάτησε ένα μεγάλο γκρουπ νεαρών με μηχανές. Δεν φορούσαν ούτε κράνη, ούτε και έκρυβαν τα πρόσωπά τους. Σταμάτησαν μπροστά στο μαγαζί και ένας από αυτούς ρώτησε τον φίλο μου από πού είναι. Απλώς και μόνο στην απάντηση «Αλγερία» τουλάχιστον δέκα από αυτούς τον άρπαξαν και άρχισαν να τον χτυπούν. Άγρια και χωρίς άλλο λόγο. Στα χέρια τους είχαν ρόπαλα και μερικοί καλώδια ηλεκτροσόκ!

Αφού τους είδα να τον έχουν ξαπλώσει κάτω, και δίχως να υπολογίσω ότι αυτοί είναι πολλοί και εμείς είμαστε δύο, βγήκα έξω και άρχισα κι εγώ να χτυπάω αδιακρίτως. Ο φίλος μου γλύτωσε από τα χέρια τους και τράπηκε σε φυγή. Δεν τον κυνήγησαν διότι είχαν πιάσει εμένα. Με βαρούσαν πολλοί μαζί. Κανένας τους δεν ήταν άνδρας αληθινός, διότι οι άνδρες δεν χτυπούν έναν άνθρωπο που είναι μόνος του και αιμόφυρτος. Αφού είχα πέσει κάτω, με χτυπήματα σε χέρια, πόδια, πρόσωπο και κεφάλι, ένας από αυτούς πέρασε με τη μηχανή του πάνω από το πόδι μου και το έκανε θρύψαλα. Μόνον τότε, αφού με είδαν να ουρλιάζω και το πόδι μου να έχει γίνει ένα με την άσφαλτο, έφυγαν ευχαριστημένοι…

Τα τραύματα θα φύγουν. Ευτυχώς στο νοσοκομείο δεν μου ζήτησαν άδεια παραμονής για να με περιθάλψουν. Χρωστώ ευγνωμοσύνη στους γιατρούς. Δεν θα πάω στην αστυνομία να κάνω καταγγελία, διότι δεν έχω άδεια παραμονής και δεν ξέρω αν θα λάβουν υπόψη τους την καταγγελία μου ή θα με συλλάβουν.

Ναι, είμαι παράνομος! Αλλά δεν το επέλεξα εγώ να είμαι παράνομος. Έφυγα από μια χώρα με στρατιωτική χούντα. Και ποιος θα καθόταν με τη θέληση του σε δικτατορία, αν δεν ήταν προστατευόμενός της ή συνεργάτης της. Βλέπετε τι γίνεται στις χώρες της Βόρειας Αφρικής, όπου μόνον από αυτά που μαθαίνουμε χιλιάδες άτομα έχουν χάσει τις ζωές τους. Θα θέλατε εσείς να ζείτε σε δικτατορία και μάλιστα στρατιωτική; Εμείς, πάντως, δεν θέλουμε.

Την Ελλάδα ούτε την αγαπώ, ούτε τη μισώ. Δεν θέλω να το παίζω καλός και να κερδίσω συμπάθεια. Έτσι κι αλλιώς, είμαι ανώνυμος, παράνομος και διωκόμενος, δεν υπάρχει χώρος και χρόνος να με συμπαθήσει κανείς και ούτε να συμπαθήσω. Να  φύγω θέλω εγώ, να φύγω θέλουν και αυτοί. Ας μου επιτρέψουν να φύγω τότε. Είμαι ένας κανονικός όμηρος, φίλε. Χαρτιά νομιμοποίησης δεν πρόκειται να πάρω, να με απελάσουν στη χώρα μου δεν μπορούν, απ’ ό,τι φαίνεται, να με πάνε πίσω στην Τουρκία είναι δύσκολο και έτσι παραμένω όμηρος. Εγώ και χιλιάδες άλλοι.

Έχω προσπαθήσει έντεκα φορές να φύγω από την Ελλάδα και έντεκα φορές μ’ έχουν πιάσει. Φεύγω με πλαστά διαβατήρια Γαλλίας. Υπάρχει ομάδα Βορειοαφρικανών στο Παρίσι που εφοδιάζει πολύ κόσμο με τέτοια διαβατήρια. Το καθένα κοστίζει περίπου 800 ευρώ. Τα διαβατήρια είναι κανονικά και μόνον η φωτογραφία του κατόχου είναι πλαστή. Δεν τα κατάφερα ποτέ να φύγω. Τα λεφτά μού τα στέλνει ο αδελφός μου που ζει μόνιμα στη Γαλλία και είναι Γάλλος υπήκοος. Κάθε μήνα, και για τον κάθε μήνα, κρατάω μαζί μου τις αποδείξεις των εμβασμάτων για να αποδείξω, αν χρειαστεί, πού βρίσκω τα λεφτά με τα οποία ζω στην Αθήνα.

Ξέρω πως είναι δύσκολο να φύγω, αλλά άλλο τόσο ξέρω πως δεν θα σταματήσω ποτέ να το προσπαθώ. Εξάλλου δεν υπάρχει για εμένα εδώ ούτε αχτίδα φωτός. Κάθε μέρα, τον τελευταίο καιρό, υπάρχει ένας τουλάχιστον βαριά τραυματισμένος συμπατριώτης μου από επιθέσεις. Οι περισσότεροι δεν το κάνουν γνωστό από τον φόβο της αστυνομίας. Έχουμε μάθει πως αυτοί που μας κάνουν επίθεση συνεργάζονται με την αστυνομία. Μας το έχουν πει οι ίδιοι. Μια μέρα σταμάτησαν κι έκαναν έλεγχο στο λεωφορείο της γραμμής Α5. Ο οδηγός άφησε το λεωφορείο και έφυγε τρομαγμένος όταν τους είδε να μπαίνουν μέσα με ρόπαλα και με κράνη στα χέρια. Οι ίδιοι μάς είπαν πως «έχουμε άδεια από την αστυνομία να σας ελέγχουμε». Δεν ξέρω πόσο αλήθεια είναι αυτό, αλλά δεν μπορούμε και να μην το πιστέψουμε, αφού μπροστά στα μάτια των αστυνομικών μας έχουν χτυπήσει.

Για την Κυριακάτικη Αυγή

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Η Ομόνοια του διχασμού και της βίας

Τα σχόλια είναι κλειστά.